Door Robert Scucci
| Bijgewerkt
Een van mijn favorieten Ik denk dat je moet vertrekken sketch gaat over een uitgebrande agent genaamd rechercheur Crashmore, gespeeld door de overleden, geweldige Biff Wiff, die het niet eens kan schelen als hij sterft “omdat alles de laatste tijd waardeloos is.” Hij trapt deuren in en pompt kamers vol met lood voordat hij slogans als “You f****** suck!” ratelt. Hij is openlijk boos, botst voortdurend met zijn commissaris en bewapent zichzelf tot de tanden met komisch grote wapens voordat hij weer aan de slag gaat na een tragedie.
Hoewel er voor mij geen definitieve manier is om dit te bewijzen, heb ik reden om aan te nemen dat Rutger Hauers Harley Stone uit 1992 Een fractie van een seconde was de inspiratie voor rechercheur Crashmore, omdat het in wezen hetzelfde personage is, afgezien van het feit dat Een fractie van een seconde is niet bedoeld als parodie.
Aangekondigd als een dystopische buddy-politie-sciencefiction-horrorfilm, Een fractie van een seconde is een over-the-top oefening in snelle en meedogenloze gerechtigheid, terwijl onze held naar antwoorden zoekt in een reeks seriemoorden die hem al jaren ontgaan zijn. Terwijl Een fractie van een seconde is niet per se een komedie, Rutger Hauers sigarenrokende, koffiezuipende en geweerschietende Harley Stone is zo uitgestreken in zijn badassery dat ik me niet kan voorstellen dat Biff Wiff deze film bestudeert terwijl hij zich voorbereidt op de schets van Tim Robinson waar ik zo van houd.
“Hij zal grotere wapens nodig hebben”
speelt zich af in Londen 2008, Een fractie van een seconde verspilt geen tijd om Harley Stone neer te zetten als een geharde rechercheur moordzaken die eerst schiet, later vragen stelt en zo stevig op zijn eigen pad opereert dat niemand hem kan bijhouden of onder controle kan houden op zijn beste dag. Nadat zijn schorsing is opgeheven, wordt Harley gedwongen om rookie-officier en psycholoog Dick Durkin (Neil Duncan) mee te laten doen met zijn onderzoeken en verslag uit te brengen over al het onstabiele gedrag dat hij vertoont.
Gelukkig voor Harley blijkt zijn krankzinnige theorie over een seriemoordenaar die de harten uit zijn onderdanen rukt juist te zijn, waardoor Dick alle psychologische zorgen die hij aanvankelijk had, terzijde kon schuiven. Het enige wat ze weten is dat de activiteit van de moordenaar verband houdt met maancycli en een oorsprong kan hebben in het bovennatuurlijke, buitenaardse of occulte.
Achtervolgd door de zaak omdat de moordenaar het leven van zijn partner Foster McLaine (Steven Hartley) heeft opgeëist, worden de zaken ingewikkeld voor Harley wanneer zijn vrouw, een weduwe, Michelle McLaine (Kim Cattrall), opnieuw in zijn leven terugkeert en een van de doelwitten van de moordenaar wordt. Zonder solide aanwijzingen om te achtervolgen, maar met elk komisch groot wapen dat de mens tot zijn beschikking heeft, begint Harley samen met Dick aan een met bloed doordrenkte zoektocht om de moordenaar te vinden en voor eens en voor altijd een einde te maken aan zijn schrikbewind, waarbij hij ervoor zorgt dat er onderweg voldoende bijkomende schade is.
Extreme Buddy Cop-energie
Harley en Dick zijn het ultieme vreemde koppel Een fractie van een secondeen hun chemie werkt beter dan waar ze recht op hebben. Je krijgt hier niet de gebruikelijke stijl van vechten om het radiostation, maar het is zo’n bevredigende beloning om te zien hoe Dick langzaam transformeert van idealistische groentje naar kettingrokende, gewapende, koffie-zuipende badass. Terwijl ze de moordenaar naderen, gaan ze als één man op pad in hun pogingen om Michelle veilig te houden en eindelijk de zaak op te lossen die Harley al jaren kwelt.
Een fractie van een seconde Geweld is mijn favoriete vorm van geweld, omdat het zo zinloos is dat je het niet serieus kunt nemen. Bloed is helderrood en spettert overal, harten worden op theatrale wijze uit kisten gerukt, pentagrammen worden in lichamen gesneden en koffiekopjes worden met roekeloze overgave rondgegooid en heen en weer geslingerd. Het is vlezig en melodramatisch, maar volkomen eerlijk gespeeld, waardoor het onmogelijk is om niet verliefd te worden op deze personages. Ze zijn zo gewend aan het leven in deze wereld dat alles wat ze doen een tweede natuur voelt, zonder enige pretentie.
Een klassieker uit het VHS-tijdperk, Een fractie van een seconde is een van die films die je gewoon verzint omdat hij op alle mogelijke manieren zo overdreven is dat je er wel van kunt houden. Op de markt gebracht als “Blade Runner ontmoet Vreemdeling”, speelt het niet echt zoals beide films, maar het is uniek genoeg in zijn uitvoering om echt uithoudingsvermogen te hebben als de low-budget B-film die het altijd voorbestemd was te zijn.
Op het moment van schrijven is Een fractie van een seconde wordt momenteel gratis gestreamd op Tubi.
