De instabiliteit en de autoritaire regimes in de regio werden geholpen door elitetraining van het Amerikaanse leger. Het ministerie van Defensie heeft tienduizenden Latijns-Amerikaanse militairen, inlichtingendiensten en wetshandhavers opgeleid aan de beruchte School of the Americas in Georgië; Velen werden vervolgens beschuldigd van vreselijke mensenrechtenschendingen, waaronder alumni die, volgens een onderzoek van een Duke-wetenschapper, ‘dictators, doodseskaders en moordenaars’ zouden worden, waaronder Manuel Noriega zelf, de Boliviaanse dictator Hugo Banzer Suárez, de Haïtiaanse dictator Raoul Cedras, de leider van de geheime politie van Pinochet, en zelfs de generaal die dit weekend Maduro’s minister van Defensie was, naast andere zogenaamde ‘Hall of Shamers’.
Decennia lang rechtvaardigden de VS en president na president deze interventies en politieke steun voor dictaturen door de lens van de Koude Oorlog – met het argument dat het steunen van vreselijke regimes beter was dan het risico te lopen dat ze in de handen van het communisme terecht zouden komen. Ironisch genoeg zijn het juist de kracht, dominantie en uitstekende vaardigheid van het Amerikaanse leger en de inlichtingengemeenschap om hun tactische overwinningen te behalen die ervoor zorgen dat dergelijke interventies er zoveel aantrekkelijker uitzien dan ze zouden moeten zijn voor presidenten, van Eisenhower tot Reagan tot Trump. Je kunt bijna altijd winnen op de korte termijn – de leider afzetten, omverwerpen of ontvoeren – en dan is de lange termijn een gok.
Maar de onbedoelde langetermijngevolgen van deze acties ketsen al tientallen jaren door in de Amerikaanse binnenlandse politiek. Hun tweede- en derde-orde-effecten hebben meer gedaan om de Amerikaanse politiek vandaag de dag vorm te geven dan de meeste Amerikanen begrijpen.
Er zijn duidelijke verbanden geweest: tijdens het plannen van de operatie in de Varkensbaai ontmoette Hunt bijvoorbeeld de vier Cubanen die hij later zou rekruteren om in te breken in de Watergate. En minder voor de hand liggende: met name de Amerikaanse bemoeienis met plaatsen als de zogenaamde ‘Noordelijke Driehoek’ van Honduras, Guatemala en El Salvador heeft destabiliserende krachten ontketend die hebben bijgedragen aan migratiegolven noordwaarts naar de Amerikaanse grens – miljoenen zogenaamde immigranten wier aankomst in de VS de afgelopen tien jaar de nativistische angsten heeft verergerd en ertoe heeft bijgedragen dat Donald Trump eerst aan de macht kwam in 2016 en daarna weer in het Witte Huis in 2024. ze werden naar het noorden gedreven omdat klimaatverandering en ontbossing de landbouw aantasten en de ineenstorting van lokale boerderijen en economieën veroorzaakten; Een deel van die destabiliserende ontbossing, in plaatsen als Guatemala, kwam nadat het leger de hooglanden in brand had gestoken om de afgelegen heiligdommen van rebellengroepen te verwijderen. Zoals Jonathan Blitzer schetst in zijn bekroonde onderzoek naar de Latijns-Amerikaanse immigratie en de VS: Iedereen die weg is, is hierNa de burgeroorlog in El Salvador in de jaren tachtig – een oorlog die Reagan ooit ‘de frontlinie van de strijd die werkelijk op ons is gericht’ noemde, kwam uiteindelijk ruim een kwart van de bevolking van dat land als vluchteling in de Verenigde Staten terecht.
Dat brengt ons bij:
2. Donald Trump heeft geen plan.
In november, midden in een najaarscampagne van het Amerikaanse leger om dodelijke aanvallen uit te voeren op wat het omschreef als drugssmokkelboten – aanvallen waarbij uiteindelijk meer dan honderd mensen om het leven kwamen en die volgens bijna elke internationale norm illegaal waren – heb ik geïnterviewd Ambassadeur John Bolton op het Texas Tribune Festival. Bolton, de havikachtige neoconservatief die tijdens zijn eerste ambtstermijn Trumps langstzittende nationale veiligheidsadviseur in het Witte Huis was, had pleitte voor een regimeverandering in Venezuela en heeft zich tijdens de eerste termijn ingezet ter ondersteuning van de inspanningen van de oppositie om Maduro omver te werpen. Hij zei tegen mij: “Ik denk dat ons falen om Maduro in de eerste termijn omver te werpen onze grootste mislukking was.” (Sommige van die pogingen waren verbluffend gehamerd, zoals een BEDRAAD onderzoek door Zach Dorfman later ontdekt.)
Maar Bolton zei dat hij niettemin verbaasd was over hoe slecht Trump de afgelopen maanden de basis had gelegd voor operaties tegen Maduro. De bootaanvallen vonden plaats zonder enige poging om steun bij het Congres op te bouwen of zelfs maar nauwe partnerschappen met de Venezolaanse oppositie te ontwikkelen. (Inderdaad, tijdens het weekend Trump terloops afgewezen de Venezolaanse oppositieleider María Corina Machado, die Trump dit najaar versloeg voor de Nobelprijs voor de Vrede – en volgens The Washington Post mogelijk ook buitenspel gezet juist daarom.) “Er is, denk ik, gewoon geen begrip van wat er nodig is om het Maduro-regime te vervangen,” zei Bolton.
