De dood van een priester in Libanon leidt tot oorlog in een gemeenschap die vrede wilde

DROOG, Libanon — De klokken luidden en hun luide geluiden verduisterden het gezoem van de Israëlische drone boven ons toen de kist van pater Pierre al-Rahi arriveerde in de parochie die hij had gediend.

Nog maar een paar dagen eerder had Al-Rahi op het kerkhof gestaan ​​waar de menigte zich woensdag verzamelde voor zijn begrafenis. Hij had aangekondigd dat de bevolking van Qlayaa de Israëlische evacuatiebevelen voor Zuid-Libanon zou negeren en zou blijven.

“Hij gaf ons de kracht om hier geworteld te blijven. Hij bleef maar herhalen: ‘We blijven'”, zegt Eveline Farah, een 67-jarige bewoner.

En hij had zich aan zijn woord gehouden, voegde Farah eraan toe. Dus toen een Israëlische tankgranaat maandag een huis in het dorp trof, haastten Al-Rahi en anderen zich om het oudere echtpaar dat daar woonde te helpen.

Dat was het moment waarop de tweede granaat toesloeg, waarbij Al-Rahi en vijf anderen gewond raakten. Later die dag bloedde hij dood, waardoor hij in Qlayaa, een van de weinige gebieden met een christelijke meerderheid in het zuiden van Libanon, het jongste conflict tussen Israël en de islamitische militanten van Hezbollah mee naar huis nam. Het is een oorlog die niemand hier wil.

“Niemand in Qlayaa vecht. Er is hier geen Hezbollah. Ze willen vechten, laat ze maar. Het heeft niets met ons te maken”, zegt Najla Farah, 39, een ver familielid van Eveline Farah.

Toen de begrafenisstoet het kerkhof naderde, gooide een groep vrouwen rozenblaadjes en rijst. Anderen stormden naar de kist, dansend, klappend en jubelend; allemaal door tranen.

“Sta op, pater Pierre. Sta op!” schreeuwde een oudere vrouw terwijl ze op het pad van de dragers stond. Door haar geschreeuw klonk haar stem schor toen ze gedeeltelijk in elkaar zakte in de armen van een hospik.

“Je bent niet iemand die gedragen moet worden!” zei ze. “Niemand kan je dragen!”

Meer dan een week na de geëscaleerde vijandelijkheden tussen de Door Iran gesteunde Hezbollah en Israël wordt de oorlog die veel Libanezen hadden gehoopt te vermijden steeds heviger en brengt verwoestingen teweeg voor gemeenschappen die er in het verleden grotendeels in zijn geslaagd aan de zijlijn te blijven staan.

De Libanese gezondheidsautoriteiten zeiden woensdag dat 634 mensen in het land zijn gedood sinds 2 maart, waaronder 47 vrouwen en 91 kinderen, toen Hezbollah raketten op Israël lanceerde en een grootschalige Israëlische campagne op gang bracht. Ongeveer 816.000 mensen zijn ontheemd.

Ondanks de ernst van deze aantallen hadden velen hier in Qlayaa zich vóór de dood van Al-Rahi in een routine gevestigd die voortkwam uit een lange vertrouwdheid met conflicten.

De ongeveer 4.000 mensen die hier woonden hadden immers de brand van 2024 tussen Hezbollah en Israël doorstaan. Hoewel de meeste steden en dorpen rondom hen de facto onder Hezbollah-controle staan, heeft Qlayaa – net als andere christelijke, soennitische moslim- en druzengemeenschappen verspreid over de landelijke heuvels van het zuiden van Libanon – een resoluut neutrale positie ingenomen. Deze gemeenschappen verhinderden dat Hezbollah-strijders posities in hun gebied konden innemen en dus richtte Israël zich niet op hen.

Een Israëlische luchtaanval treft Dahiyeh, in de zuidelijke buitenwijken van Beiroet, op 11 maart 2026.

(Hassan Ammar / Associated Press)

Dat ritme bleef bestaan ​​nadat eind 2024 een staakt-het-vuren van kracht werd, waarbij Hezbollah het zuiden ontwapende en het Libanese leger de controle over het gebied overnam. Ondertussen bezetten Israëlische troepen nog steeds delen van het zuiden, en voerde het Israëlische leger bijna dagelijks aanvallen uit die volgens hen gericht waren op het stoppen van de pogingen van Hezbollah om zich te hergroeperen.

In Qlayaa, op minder dan vijf kilometer van de Libanese grens met Israël, waren de geluiden van artillerie, luchtaanvallen en drones versmolten met achtergrondgeluiden.

Zelfs nadat Hezbollah een campagne lanceerde om de moord op 28 februari te wreken Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei, en hoewel Israël kort daarna ongekende evacuatiebevelen uitvaardigde voor heel Zuid-Libanon, ‘voelde alles normaal’, zei Najla Farah.

“We hadden zelfs een bruiloft op zondag. Het leek gewoon minder intens dan de vorige oorlog, tot wat er gebeurde met pater Pierre”, zei ze.

Woensdag bracht paus Leo XIV in zijn wekelijkse toespraak hulde aan Al-Rahi. Hij merkte op dat het woord ‘rahi’ ‘herder’ betekent in het Arabisch, en dat Al-Rahi een ‘echte pastoor’ was die zich ‘zonder aarzeling’ had gehaast om gewonde parochianen te helpen.

“Moge het bloed dat hij vergoot een zaadje van vrede zijn voor het geliefde Libanon”, zei Leo. “Ik sta dicht bij het hele Libanese volk in deze tijd van ernstige beproevingen.”

Maar de troost die deze woorden aan de parochianen van Qlayaa gaven, werd getemperd door de verwarring die voelde over de moord op Al-Rahi.

De Arabischtalige woordvoerder van het Israëlische leger, Avichay Adraee, zei dat Israëlische troepen een drone hadden ingezet om “een Hezbollah-terroristische cel in een christelijk dorp in Zuid-Libanon te doden”, maar ging niet dieper in op de locatie.

Bewoners zeiden dat het huis, vlakbij de buitenwijken van Qlayaa, eigendom was van een gepensioneerde onderwijzer en zijn vrouw, die op het moment van de aanval in de keuken waren. Het Libanese leger zei dat bij de aanvallen twee Merkava-tankgranaten betrokken waren en dat er geen Hezbollah-aanwezigheid in het gebied was.

“Waarom de eerste keer slaan? Oké, waarom nog een keer slaan?” zei pater Antonius Eid-Farah, de predikant van de St. George-parochie en assistent van Al-Rahi.

Eid-Farah (geen familie van Eveline en Najla Farah) weerspiegelde wat een algemeen gevoel in de stad leek, namelijk dat de dood van Al-Rai de vastberadenheid van mensen om te blijven alleen maar had aangewakkerd.

De christenen in de stad hebben vertrouwen in hun kerk, zei hij. En bovendien, als ze Qlayaa zouden verlaten, waar zouden ze dan heen gaan?

“Naar de straat?” vroeg hij. “Hoe kunnen ze voor hun gezinnen zorgen?”

Toch was er onder velen hier ook een gevoel van frustratie, wat de groeiende woede onderstreepte, niet alleen jegens Hezbollah maar ook tegen de Libanese regering, omdat zij er niet in slaagde de groep te verdedigen en haar vermogen om oorlog te voeren te stoppen. Toen het hoofd van het Libanese leger bij de begrafenis arriveerde, maakten sommigen van de aanwezigen ruzie en weigerden de ceremonie door te laten totdat hij vertrok.

“Nu komt hij? Waarom is hij hier in plaats van ons te beschermen tegen granaten en raketten?” zei Chawline Maroun, een 23-jarige student wiens huis in het nabijgelegen dorp Kfar Kila tijdens de gevechten werd verwoest. Sindsdien is ze bij familie in Qlayaa ingetrokken.

Wanneer, zo vroeg ze zich af, zou het Libanese leger daadwerkelijk vechten? “Als de oorlog voorbij is?” zei ze.

Maroun zei dat Qlayaa niet alleen kwetsbaar was voor Israëlische aanvallen, maar ook getroffen was door wat leek op Hezbollah-raketten die mislukten of hun doelen niet bereikten.

“Wij, de Libanezen die deze oorlog niet willen, worden hier van beide kanten getroffen”, zei ze.

Nu Israël dieper Libanon binnendringt, groeit de vrees dat Qlayaa hetzelfde lot zal ondergaan als Alma al-Shaab, een christelijk dorp aan de grens waarvan de overige bewoners allemaal zijn geëvacueerd nadat deze week een dorpeling werd vermoord.

Plannen voor een bufferzone zouden ertoe leiden dat Qlayaa onder Israëlische controle zou vallen – een herhaling van het verleden, toen het dorp werd gecontroleerd door het Zuid-Libanese leger, een door christenen geleide militie die Israël bewapende en financierde tijdens de 18-jarige bezetting van Israël.

Sommigen zouden dat voorstel verwelkomen.