Mijn bureau is een ramp. Koud brouwsel van vanochtend, nu op kamertemperatuur. Een stapel ongeopende post die zich sinds de vakantie opstapelt. Buiten mijn raam: regen. Niet het romantische soort. Deze regenbui is meer Mary J. Blige en Ja Rule dan Ziel voor echt. Als ik inlog op mijn eerste videogesprek van de dag, zie ik dezelfde somberheid op de achtergronden van alle anderen.
Nou ja, iedereen behalve Sam.
In tegenstelling tot de meeste mensen bij de in Seattle gevestigde organisatie, is Sam, een contentstrateeg, dat wel geweest op afstand werken uit Mexico gedurende de afgelopen vier maanden. Zijn Zoom-achtergrond ziet er bijna virtueel uit. Door de zonneschijn op zijn voorhoofd lijken vragen over het weer retorisch. Zijn kamerhoge ramen – met aan de andere kant wuivende palmbomen – schreeuwen: ‘Ik leef mijn beste leven met 28.000 pesos per maand.’
Tijdens een recent telefoontje, toen Sam terloops vertelde dat hij ging lunchen in een restaurant aan het strand, voelde ik het. Dat lelijke steekje van jaloezie.
Mase en 112 hebben een hilarisch liedje over jaloerse mannen. Ik kon me nooit verhouden tot voor kort. De werken op afstand revolutie heeft mijn emotionele grenzen op de proef gesteld. Zoomvergaderingen houden vanuit Zanzibar. E-mails verzenden vanuit Barcelona. Slack-berichten verzonden aan het zwembad. De digitale nomadenlevensstijl heeft ons verkocht een fantasie: Waarom zou je je ellendig voelen in Maryland als je net zo goed in Marokko zou kunnen werken?
Afgelopen maand was Sam met zijn tropische achtergrond een dagje afwezig. De volgende dag was hij ook offline. Zijn Slack-status luidde ‘reizen’. Iedereen aan de telefoon wist wat er aan de hand was.
Nadat de Mexicaanse autoriteiten in februari een grote kartelleider hadden vermoord – naar verluidt met hulp van de VS – braken in delen van Jalisco gewelddadige vergeldingsacties uit die leidden tot wegblokkades, brandende voertuigen en waarschuwingen aan Amerikanen in Puerto Vallarta om binnen te blijven. Sam was in Mexico-Stad, zo’n 800 kilometer verderop, maar hij besloot geen enkel risico te nemen en te gaan sjouwen. Blijkt dat ‘werken waar dan ook’ anders toeslaat als ‘overal’ een reisadvies heeft.
Ik begreep de aantrekkingskracht die hem überhaupt buiten de grenzen van de Verenigde Staten bracht. Er was eens een tijd waarin ik aan mijn bureaubol draaide en overwoog om zelf een expatavontuur te beginnen.
Ik was jaren geleden in Dubai geweest en vond het geweldig: de energie, de extravagantie, het kunstmatige eiland. Toen ik thuiskwam, begon ik me een versie van mijn leven voor te stellen met beter weer en een betere skyline. Ik heb wat vluchtig onderzoek gedaan naar de verhuizing daarheen. Buurten bekeken. De cijfers gekraakt. Toen nam ik hier een kantoorbaan en het idee verdween als shisha-rook in de lucht.
Die oude fantasie kwam onlangs weer in me op na de De VS hebben Iran aangevallenwelke reageerde met raket- en drone-aanvallen overal in het Midden-Oosten. Luchthavens in Doha, Abu Dhabi en Dubai – belangrijke reisknooppunten voor iedereen, inclusief thuiswerkers – hebben te maken gehad met sluitingen en vertragingen als gevolg van regionale instabiliteit. Ik kom steeds verhalen tegen over Amerikanen die daar vastzitten, terwijl ze de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken gestaag vernieuwen, in een poging erachter te komen of ze op welke manier dan ook moeten ontsnappen.
Ik ken zwarte mensen die de Verenigde Staten volledig hebben verlaten – moe van de politiek, de anti-zwartheid, de alledaagse micro-agressies. Ze gingen op zoek naar bestemmingen waar ze makkelijker konden ademen. Accra. Lissabon. Bangkok. Het digitale nomadenleven bood een ontsnapping aan de onderdrukking van Uncle Sam.
Maar het punt is: het Amerikaanse buitenlandse beleid heeft een groot bereik. Wanneer de VS luchtaanvallen beginnen te lanceren, maakt het niet uit of je in Atlanta of Abu Dhabi bent; je bent nog steeds Amerikaans. En opeens voelt dat kleine blauwe boekje minder als een gouden kaartje.
Het is duidelijk dat niet elke plaats onveilig is. Ik zou nooit iemand ontmoedigen om de digitale nomadendroom na te jagen. Als je de kans en de middelen hebt, doe het dan. Zie de wereld. Voer uw telefonische vergaderingen vanuit Costa Rica. Het enige wat ik zeg is dat de huidige gebeurtenissen mij een ander perspectief hebben laten zien. Het recente nieuws deed me beseffen hoe snel het paradijs kan veranderen in het verwoed zoeken op Skyscanner naar een vlucht naar letterlijk ergens anders.
Sam is sindsdien weer opgedoken tijdens onze teamoproepen. Hij is nu in Londen en logeert bij een vriend totdat hij zijn volgende stap bedenkt. Zijn Zoom-achtergrond was die eerste dag grijs. Bewolkt. Het leek veel op de mijne.
“Hoe is het weer daar?” vroeg iemand.
‘Regenachtig,’ zei Sam. “Maar ik ben er goed in.”
Misschien heb ik veel op Sam geprojecteerd. Misschien is hij gewoon een man met goede wifi, een geweldig uitzicht, een versleten paspoort en kwartaaldoelen, net als de mijne. Maar in mijn hoofd was hij het schoolvoorbeeld van de digitale nomadenervaring.
Ik keek uit mijn raam naar de bekende stortbui en besefte iets: ik sta nog steeds open voor werken vanuit het buitenland.
Ik romantiseer niet langer de mensen die het al doen.
