Verhaal: Lidia groeit op in een onrustig gezin en wordt geconfronteerd met misbruik en verlies terwijl ze haar plek probeert te vinden. De film volgt haar leven op niet-lineaire wijze en toont haar worstelingen, relaties en reis naar zelfontdekking.Beoordeling: ‘The Chronology of Water’ is een stoer horloge. De film volgt zijn eigen regels en beweegt zich door herinneringen en trauma’s op manieren die in eerste instantie niet altijd logisch zijn, maar wel je aandacht opeisen. Kristen StewartIn haar regiedebuut bewerkt ze de memoires van Lidia Yuknavitch tot een rauw, compromisloos verhaal dat hard aankomt. Er zijn hier geen gemakkelijke antwoorden, geen mooie eindes, alleen de sleur van het dragen van littekens en het leren navigeren ervan. Na iets meer dan twee uur ontvouwt deze film zich in uitbarstingen, waarbij hij van de ene herinnering naar de andere springt. Tegen de tijd dat de film eindigt, voel je je uitgeput, maar het blijft bij je, waardoor je nadenkt over je eigen worstelingen.Het verhaal volgt Lidia (Imogen Poots), die opgroeide begin jaren tachtig. Thuis is voor haar geen veilige plek, omdat ze slachtoffer is van seksueel misbruik door haar vader (Michaël Epp). Haar vader is bedreigend en boos als hij dronken is, en laat littekens achter bij zijn vrouw Dorothy (Susannah Flood) en Lidia’s jongere broer. Zwemmen wordt Lidia’s levensader, een uitweg en een pad naar een studiebeurs die ontsnapping belooft. Maar blessures en tegenslagen maken het water troebel. Ze belandt in feestjes, gevaarlijke relaties en een reeks minnaars die haar óf optillen óf naar beneden slepen. Lidia maakt een paar vreselijke relaties en risicovolle keuzes door, maar vindt enige stabiliteit die haar helpt zich te wenden tot schrijven en genezen. Verteld als hoofdstukken uit Lidia’s boek, met voice-overs die aanvoelen als persoonlijke bekentenissen, verheerlijkt de film trauma nooit.Stewarts benadering van trauma is wat de film zo bijzonder maakt. De tijd voelt gelaagd aan en pijn keert terug zoals echte herinneringen dat doen. De camera blijft hangen bij lichamen in beweging of stilte, zweet en water vermengd met tranen, zonder er ooit een spektakel van te maken. Sommige close-ups blijven bijna te lang hangen op huid en trillende handen en testen hoeveel rauwheid het publiek kan verdragen. Maar de risico’s werpen hun vruchten af op rustigere momenten wanneer Lidia de controle over haar verhaal begint over te nemen. Het is geen perfecte film, omdat sommige momenten slepen en het niet-lineaire formaat van de film kijkers in verwarring kan brengen. Maar ondanks alles voelt de film verrassend echt aan.Imogen Poots verankert de film met een performance die zowel fel als kwetsbaar is. Haar vertolking van Lidia is rauw en boeiend. Spoor brengt rustige diepgang als Lidia’s zusje, terwijl Susannah Flood haar ingetogen moeder speelt. Jim Belushi verschijnt als een gedenkwaardige mentorfiguur, en andere ondersteunende acteurs vinden dit leuk Tom SturridgeMichael Epp en Earl Cave brengen dimensie in de wereld om haar heen. Het ensemble overschaduwt Poots nooit en laat haar aanwezigheid hun momenten vormgeven en de emotionele kern van het verhaal bepalen. Elke uitvoering voelt geloofwaardig aan, waardoor de reis van de personages echt aanvoelt.‘The Chronology of Water’ probeert niet op eenvoudige manieren te troosten of te inspireren. Het is rommelig, alsof je naar je spiegelbeeld in bewegend water kijkt. Stewart onderzoekt moeilijke waarheden zonder zich in te houden, en met de torenhoge prestaties van Poots in het middelpunt voelt haar pijn geloofwaardiger. De film kan sommige kijkers van streek maken, maar degenen die de persoonlijke strijd begrijpen, vinden de film misschien zinvol. Deze film is rauw, krachtig en eerlijk. Maar als u op zoek bent naar licht entertainment, kunt u dit het beste vermijden, omdat het zijn eigen regels volgt.
