Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
Het enige dat vreemder is dan sciencefiction is een wetenschappelijk feit. Dark Matters: verdraaid maar waareen kortstondige documentaireserie gepresenteerd door genrelegende John Noble, ging in 2011 tot het uiterste.
Elke aflevering documenteerde de echte geschiedenis achter vreemde wetenschappelijke experimenten en doorbraken, van de oorsprong van lobotomieën tot hersentransplantatie-experimenten, en zelfs hoe de oorsprong van de raket verbonden was met het occulte. Nadat je een paar afleveringen hebt gezien, denk je dat sciencefiction niet ver genoeg gaat.
De occulte en bedrieglijke dood zijn slechts een deel van de serie
Dark Matters: verdraaid maar waar vasthield aan een formule, een inleiding door Noble, historische beelden en heropvoeringen gecombineerd om een verwrongen verhaal te vertellen, en vervolgens de uiteindelijke afsluiting die typisch tragisch of gruwelijk was en vaak beide. De finale van seizoen 3 vertelt het verhaal van John Parsons en het Jet Propulsion Lab (JPL), dat de eerste raketmotor ontwikkelde. In een poging zijn onderzoek een impuls te geven, begon Parsons de leringen van Aleister Crowley zeer serieus te nemen, bekeerde hij zich tot Thelema en gebruikte hij seksmagische rituelen om zijn experimenten kracht bij te zetten. Het werkte totdat hij te ver ging en zijn positie in de academicus verloor gemeenschapzijn huwelijk en al zijn geld.
De eerste aflevering bevatte een fragment over het Philadelphia Experiment, de vermeende verdwijning van de USS Eldridge, die als basis heeft gediend voor films en zelfs Vreemdere dingen. Het is een tam verhaal vergeleken met een andere aflevering uit seizoen 2, gericht op Dr. Robert Cornish, een onderzoeker uit de jaren dertig die ervan overtuigd was dat de doden weer tot leven konden komen, hoewel zijn menselijke experimenten nooit hebben gewerkt. De inspanningen die mannen en vrouwen in de wetenschap deden om een theorie te bewijzen of om de grenzen van de menselijke kennis te verleggen, klinken zo uit de bladzijden van een roman, maar het is waar.
De zwaartekracht van John Noble draagt bij aan elk segment Dark Matters: verdraaid maar waar; Hoe belachelijk het experiment ook is of hoe krankzinnig de onderzoeker ook is geworden, zijn rustgevende maar vreemd verontrustende tonen verheffen elke heropvoering. Als je eenmaal begint met kijken, speel je in één avond de hele serie door. Er is iets vreemd hypnotiserend aan de duistere wetenschappelijke verhalen waar je op school niets over hoort.
Op het punt om voor altijd verloren te gaan
Met de opkomst van docuseries over echte misdaad in de afgelopen tien jaar is het duidelijk dat er een enorm publiek bestaat voor echte verhalen die niet bang zijn om te laten zien hoe bizar de vroege wetenschap zou kunnen zijn. Nieuwe normen en nauwkeurig gecontroleerd onderzoek maken het onwaarschijnlijk dat er iemand is die experimenteert met hersentransplantaties of probeert de doden terug te brengen, maar eeuwenlang was de wetenschap het wilde westen. Het is niet te zeggen hoeveel bizarre verhalen er zijn.
Dark Matters: verdraaid maar waar heeft tussen 2011 en 2012 19 afleveringen uitgezonden en momenteel is alleen seizoen 3 beschikbaar voor digitale aankoop. Het is een schande dat de serie op het punt staat verloren media te worden, en nog meer jammer dat er de afgelopen 14 jaar geen nieuwe afleveringen zijn geweest. Donkere zaken: extra gedraaideen reeks geremixte afleveringen met meer scènes, meer informatie en ‘diepere inzichten’, werd ook kort uitgezonden op Science Channel, maar is sindsdien verdwenen in de digitale ether. Als je het kunt vinden, is de serie ondanks de verontrustende inhoud een leuke eetbui. Als er niets anders is, is John Noble’s vertolking van Rand’s De gekke wetenschapper Walter Bishop wordt veel logischer als je je de lange, smerige geschiedenis realiseert van krankzinnige onderzoekers die ons begrip van het universum hebben gevormd.
