De Londense fotograaf Bea Dero gebruikt haar Sony A7 III om contrastrijke, romantische inkijkjes in jonge levens te creëren. “Dit omvat het vieren van iedereen die zichzelf authentiek omarmt”, zegt Bea, die onbeschaamde afbeeldingen maakt van “natuurlijke voorouderlijke kenmerken, zelfexpressie en seksualiteit”. Gezelligheid is het stralende hart van Bea’s werk.
Haar projecten Een avondje binnen En Wanneer vreugde ontstaat laat deze zin voor saamhorigheid zien. Vrienden vouwen zich over elkaar heen en delen een sigaret. Ze delen een kus. Ze dansen. Deze momentopnames voelen als openhartige herinneringen aan kameraadschap, gebonden door gedeelde culturele banden, zichtbaar door gedrapeerde stoffen en muntsjaals. Het is door een mix van speelse creatieve energie, flitslicht en bewerkingen in Photoshop en Lightroom dat beelden duidelijk Bea worden. “Ik hou ervan om saamhorigheid, vreugde, beweging, dans, spel, liefde vast te leggen – alles wat bevrijding geeft”, zegt Bea. “Ik zie dit allemaal als een vorm van verzet.”
Bea’s werk viert de collectieve identiteit, geïnspireerd door haar Brits-Iraanse afkomst. Ze brengt bekende details in beeld: “patronen, vloerkleden, familie, lekker eten, tradities – elk gevoel van thuis”, zegt de fotograaf. In De verhuiswagen kost te veel, het vasthouden van een tapijt tussen twee paar handen op een metrostation wordt getoond als een troost voor het wezen, iets dat van een huis een thuis maakt. Het is het moeilijkste om te dragen tijdens het verhuizen, en toch is de zware reis altijd de moeite waard. Rijst of chips?, is ondertussen een demonstratie van gemengd erbij horen. Een figuur houdt een zak Kamran-rijst vast in een familieportretstijl, gefotografeerd voor een fish and chips-winkel – het typische Britse basisvoedsel.
Doorzettingsvermogen is een sleutelbegrip voor de fotograaf. Ze is geïnspireerd door filmmaker Jafar Pahani, beïnvloed door zijn “doorzettingsvermogen en totale behoefte om te creëren en te delen, waardoor het allemaal op zijn eigen voorwaarden gebeurt, ongeacht de omstandigheden”. Bea heeft jarenlang geweigerd zichzelf fotograaf te noemen en zag haar relatie met de camera simpelweg als een experiment met het maken van beelden. Maar ze omarmde het label nadat ze langzaam maar zeker verliefd werd op het medium: “Ik denk niet dat de titel mijn hele identiteit als kunstenaar omvat, maar het voelt nu als een enorm essentieel onderdeel van mijn praktijk”, besluit Bea.
