Zoek- en reddingsteams (SAR) in Amerikaanse nationale parken reageren op verdwaalde wandelaars, gewonde klimmers, gestrande watersporters, vermiste kinderen en medische noodgevallen in het binnenland. Hun werk varieert van relatief eenvoudig zoeken naar sporen tot reddingsoperaties vanuit hoge hoeken, snelwaterherstel, helikopterevacuaties en meerdaagse operaties in het binnenland.
De National Park Service (NPS) beschikt over een eigen zoek- en reddingscapaciteit. Veel parken hebben wetshandhavingswachters in dienst en gespecialiseerde reddingswachters die zijn opgeleid in technische reddingsoperaties, spoedeisende geneeskunde en incidentcommando’s. Sommige grote parken of parken met een hoog risico beschikken over speciale SAR-teams die uit fulltime personeel bestaan.
Tegelijkertijd werkt de NPS veelvuldig samen met vrijwilligers- en partnerorganisaties. Afhankelijk van het park en het incident kunnen ze samenwerken met lokale sheriffkantoren, provinciale SAR-teams (vaak op basis van vrijwilligers), reddingsgroepen in de bergen, overheidsinstanties, de kustwacht of zelfs militaire luchtvaarteenheden. In sommige parken worden vrijwilligers formeel geïntegreerd in SAR-operaties onder toezicht van de NPS.
Een van de parken die samenwerken met externe organisaties is de Great Smoky Mountains, het drukste nationale park van Amerika. Dat is waar het Backcountry Unit Search and Rescue (BUSAR)-teamdat wordt geleid door Andrew Herrington, opereert.
Als de leden van BUSAR trainen, doen ze dat via hun eigen non-profitorganisatie. Wanneer een reddingsmissie van start gaat en zij reageren, worden leden tijdelijk ingehuurd als noodhulpmedewerkers van de National Park Service. Sommige leden nemen niet de beloning die wordt gegeven en bieden hun tijd en talent vrijwillig aan. Niemand wordt hier rijk van; Dat is niet waarom deze jongens het doen. Ze vinden het werk ontzettend uitdagend en vervullend.
Als je je been breekt tijdens het wandelen in de Smokies, is de kans groot dat Andrew en zijn bemanning degenen zijn die je eruit halen. Ze doen het, of het nu regent, sneeuwt, donker, steil is of helemaal buiten het pad ligt. En het dragen van een gewonde persoon op een draagbaar door ruw terrein terwijl hij rugzakken met medische en overlevingsuitrusting draagt, is brutaal inspannend werk.
Om dat voor elkaar te krijgen, moeten deze jongens fit zijn. Niet geschikt voor Instagram-influencers. Handige pasvorm.
Om een team van nuttig fitte jongens samen te stellen, heeft BUSAR een fitnesstest ontwikkeld die screent op leden die het zware, slopende werk van het redden van mensen kunnen doen.
Ik sprak onlangs met Andrew over waarom hij BUSAR heeft opgericht en de fitnesstest die hij gebruikt om te beoordelen of potentiële teamleden klaar zijn voor actie – en voor wat dan ook.
Maak kennis met Andrew en BUSAR
Andrew is een professionele jager en trapper die al meer dan twintig jaar voor de National Park Service in de Smokies werkt. Hij groeide op in de buitenlucht en gaf als kind zijn eerste overlevingsles (hij geeft ze nog steeds les), en kwam uiteindelijk terecht bij de wetshandhavingsafdeling van het Great Smoky Mountains National Park. Daar maakte hij voor het eerst kennis met zoek- en reddingswerk. Wanneer er een reddingsmissie was, schakelden parkwachters personeel van verschillende parkdivisies in. Andrews ervaring als varkensjager in het park gaf hem een diepgaande kennis van het uitgestrekte, complexe wandelpadensysteem.
Hoewel zijn eerste echte ervaring met zoek- en reddingsacties in feite was dat hij zelf werd gered na een rotsklimongeval als tiener. Door dat ongeval liep hij een schedelbreuk, gedeeltelijke tijdelijke verlamming en een metalen plaat in zijn hoofd op.
Terwijl hij werkte in zoek- en reddingsteams in de Smokies, merkte Andrew dat niet iedereen die met deze taak was belast, er fysiek op voorbereid was. Hij had bijeenkomsten bijgewoond waar leiders toegaf dat ze bepaalde rangers niet konden sturen voor reddingsacties omdat ze niet fit genoeg waren. Of wist niet eens hoe je een tent moest opzetten.
Dus ongeveer tien jaar geleden besloot Andrew een elite, toegewijd zoek- en reddingsteam in het achterland op te richten. Hij wilde de meest deskundige en fysiek capabele mensen die beschikbaar waren en wilde jongens rekruteren die uitgebreide ervaring hadden op het gebied van outdoor, militairen, speuren, overleven, brandbestrijding, wetshandhaving en medische zaken en die over een superieur fitnessniveau beschikten.
De BUSAR-fitheidstest
Om de bereidheid van potentiële leden van dit crackerjack zoek- en reddingsteam te beoordelen, ontwikkelde Andrew een rigoureuze fitnesstest die ze moesten ondergaan om mee te kunnen doen. De test is ontworpen om één vraag te beantwoorden: Kan deze persoon het werk doen?
De Park Service vereist dat rangers die ‘zware’ taken moeten uitvoeren, slagen voor de USFS Work Capacity Test, maar deze is niet bijzonder inspannend of onthullend: rangers moeten in minder dan 45 minuten vijf kilometer over vlak terrein lopen terwijl ze een bepakking van 45 pond dragen. De test is gemakkelijk te doorstaan en vertelt je niet veel over hoe iemand off-trail zal presteren, onder vermoeidheid, terwijl hij lastige lasten hanteert.
De test van Andrew is anders. Het is uitgekleed, veeleisend en ontworpen om de inspanning te evenaren die iemand nodig heeft tijdens een echte reddingsmissie.
Hier is de BUSAR-fitheidstest:
Dertig minuten durende draagtest
Kandidaten moeten eerst de hierboven beschreven USFS-pakkettest doen. Vervolgens ruilen ze hun pakket van 45 pond in voor een zoek- en reddingspakket van 20 pond. Terwijl hij dat pakket draagt en een kettlebell van 45 pond vasthoudt, moet de kandidaat gedurende 30 minuten in een continu circuit op en over een picknicktafel stappen.
De beweging is lastig van opzet. Het bootst het heffen, laten zakken en herpositioneren van gewicht op oneffen terrein na. Gripvermoeidheid treedt snel op.
Deadlift met trapbar
Een kandidaat moet een valstang beladen met tweehonderdvijfentwintig pond optillen voor zoveel mogelijk herhalingen in één minuut. Het minimum om te slagen is vijftien herhalingen.
Rugblessures zijn de meest voorkomende verwondingen onder reddingspersoneel. Het dragen van nestjes en het herhaaldelijk hanteren van slachtoffers belast de achterste keten. Als uw rug dit soort werk onder vermoeidheid niet kan verdragen, bent u een risico.
Burpee Pull-Ups met een pak
Dit is het moeilijkste deel van de test.
De kandidaten dragen het SAR-pakket van 20 pond en voeren een burpee uit, springen op om een optrekstang te pakken en trekken zichzelf omhoog. Ze hebben 10 minuten om minimaal 50 herhalingen te voltooien.
Dit gaat niet over strikte optrekkracht. Het gaat over mobiliteit, coördinatie en het vermogen om herhaaldelijk van de grond op en neer te gaan. Kruipen, klimmen, klauteren en herstellen uit lastige posities zijn constante kenmerken van echte reddingsacties.
Het is ook een test van hoe kandidaten omgaan met energie en vermoeidheid. Veel jongens maken de fout om te hard en te snel te gaan, en ze geven gas. Weten hoe je je tempo moet bepalen, is een vaardigheid die je nodig hebt als je iemand op een nestje draagt.
Andrew heeft mensen laten aanbevelen dat hij de test zou veranderen om hem ‘wetenschappelijker’ te maken. Maar hij denkt dat als het niet kapot is, je het niet moet repareren. In de tien jaar dat hij de test aflegt, heeft hij niemand die de test heeft doorstaan, niet zien slagen op een echte missie.
Samen trainen
Van alle BUSAR-leden wordt verwacht dat ze fit blijven, zodat ze klaar zijn als de oproep uitgaat. Veel van hen doen aan CrossFit en rucken.
Een tijdlang kwam Andrews team wekelijks bijeen voor groepstraining. Ze kwamen met hun bepakking naar een park en iemand bracht kettlebells en zandzakken mee. Ze zouden ter plekke een training creëren: zandzakken gooien, buddy-dragen, burpees, kruipen, kettlebell-schommelingen. De trainingen waren niet luxe of geoptimaliseerd. Ze waren praktisch.
Maar belangrijker nog: volgens Andrew bouwden ze cohesie op. Gedeeld lichamelijk lijden schept vertrouwen. Als je iemand door vermoeidheid hebt zien worstelen zonder te klagen, heb je een beter idee van hoe hij of zij zich zal gedragen als de zaken in de wildernis verkeerd gaan.
Uiteindelijk kwam het leven tussenbeide en de wekelijkse trainingen vervaagden een tijdje. Andrew overweegt ze nu terug te brengen, vooral voor nieuwere teamleden.
Naast het onderhouden van de fysieke conditie, komt het team elk kwartaal bijeen om hun technische vaardigheden op scherp te houden: landnavigatie, tracking, eerste hulp, schuilsystemen en het verplaatsen van afval over het terrein.
Tijdens perioden met veel bezoekers gaat het team soms naar het park voor voorbereiding op de inzet. Ze trainen, blijven paraat en kunnen snel reageren als er een oproep binnenkomt. Tijdens drukke seizoenen kunnen ze meerdere keren per week worden opgeroepen.
Wees sterk om nuttig te zijn
De meesten van ons zullen geen gewonde wandelaars uit de Smokies halen. Maar ik denk dat de gemiddelde man kan leren van hoe BUSAR fitness benadert.
Deze jongens zijn, zoals de 19e-eeuwse fysieke culturist Georges Hébert het uitdrukte, sterk om nuttig te zijn.
Je weet niet wanneer je de hele middag meubels moet verplaatsen, een uur lang sneeuw moet ruimen, een kind moet dragen dat in slaap is gevallen, een vriend moet helpen verhuizen, of een klein noodgeval moet aanpakken dat fysiek wordt. Door te trainen voor algemene kracht, basisconditie en het hanteren van lastige lasten bent u voorbereid op die momenten.
Dus ja, blijf je hypertrofiewerk doen en PR’s najagen met je deadlift. Maar zorg ervoor dat u wat BUSAR-achtige training opneemt, zodat u klaar bent als u tot actie wordt opgeroepen.
En als je geïntrigeerd bent door vrijwilligerswerk voor zoek- en reddingswerk, hier zijn enkele redenen waarom u zich zou kunnen aansluiten.
