Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Zoals alle goede Millennial-nerds kijk ik opnieuw Buffy de vampierdoder vaak genoeg dat elke gekke slogan en grappige bon mot gratis in mijn hoofd leeft. Het is echter meer dan alleen nostalgie die mijn eetbuisessies laat op de avond voedt. Buffy is slechts een van die shows die de moeite waard zijn om voortdurend naar terug te keren, omdat er altijd iets nieuws te ontdekken is. Toen ik bijvoorbeeld de solide aflevering ‘Beauty and the Beasts’ uit seizoen 3 opnieuw bekeek, realiseerde ik me dat deze een kernboodschap bevat die effectief wordt tegengesproken door de rest van de show.
In deze aflevering is een personage te zien dat, in de stijl van Dr. Jekyll, een drankje neemt om het soort man te worden dat zijn vriendin wil dat hij is. Helaas verandert hij in een beledigend vriendje en, onvermijdelijk, in een echt monster dat uiteindelijk door Angel wordt neergeslagen. ‘Beauty and the Beasts’ geeft een bovennatuurlijke draai aan een verhaal over de gevaren van huiselijk geweld. De berichten worden echter enigszins tegengesproken doordat Buffy zelf altijd valt voor moorddadige slechteriken. Die boodschap wordt nog verder tegengesproken door de Buffy de vampierdoder fandom, van wie velen opgroeiden tot fervente fans van smerige romans die het soort giftige mannen romantiseerden dat ze in het echte leven zouden haten.
Van Monsters En Mannen
“Beauty and the Beasts” is niet erg subtiel Buffy de vampierdoder aflevering. Het gebruikt vooral Het vreemde geval van Dr. Jekyll en Mr. Hyde als inspiratie om een verhaal over huiselijk geweld te vertellen. Gaandeweg gaat het vrij expliciet in op de rol die giftige mannelijkheid speelt bij dergelijk misbruik. Onze slechterik, Pete, is iemand die rare drankjes begint te maken en te nemen om, zoals hij tegen vriendin Debbie zegt, ‘de man te zijn die je wilde.’ Hij geeft er de voorkeur aan om een sterkere man te worden in plaats van een sterker vriendje, en om een gewelddadige, controlerende eikel te worden die uiteindelijk de vrouw vermoordt van wie hij zogenaamd houdt.
In ‘Beauty and the Beasts’ staat Pete in contrast met andere mannen die een gezondere mannelijkheid vertonen, waaronder Oz, die, als hij niet in weerwolfvorm is, de zachtaardigste van de Scoobies is. Giles is natuurlijk de belichaming van alles wat netjes en netjes is. Xander is ondertussen onze schattige, gekke bèta die er altijd is met een snelle grap of een aanmoedigend woord. Zelfs het tijdelijke Buffy-vriendje Scott wordt (voordat hij later als een eikel wordt teruggetrokken) gepresenteerd als een zeer gezond mannelijk alternatief voor Pete’s woedende manieren.
Slechte jongens doen het beter
Als op zichzelf staande aflevering werkt ‘Beauty and the Beasts’ goed, waarbij giftige mannelijkheid wordt gecontrasteerd met positieve mannelijkheid en wordt aangetoond waarom de laatste altijd beter is. Als je echter naar de hele show kijkt, lijkt Buffy het enige personage te zijn dat deze belangrijke les nooit begrijpt. De eerste grote liefde van haar leven is tenslotte Angel, de vampier met een ziel die boete wil doen voor wandaden uit het verleden. Hun gedoemde romance lijkt misschien schattig, maar vergis je niet. Buffy wordt verliefd op een massamoordenaar die honderden jaren ouder is dan zijzelf, iemand die verandert in een van de gevaarlijkste mensen op aarde wanneer zijn ziel wordt verwijderd.
Als Buffy’s relatie met Angel al slecht was, was haar relatie met Spike nog erger. Hoewel hij mentaal werd gecastreerd door een chip van de overheid, was hij nog steeds een zielloze demon toen Buffy seks met hem begon te hebben. Het feit dat Spike twee Slayers en talloze andere mensen had gedood, schrikte Buffy niet af. Sterker nog, ze hadden seks die zo intens was dat letterlijk een huis instortte. Later benadrukte de show de demonische aard van Spike door hem te laten proberen Buffy aan te vallen. Desondanks vergeeft ze hem later en bekent ze zelfs haar liefde aan hem voordat hij stierf (maak je geen zorgen, hij werd beter).
Buffy’s buitensporige invloed op moderne smut
Buffy, zendt als show voortdurend de boodschap uit dat giftige mannelijkheid slecht is en dat deze in al zijn vormen moet worden afgewezen. Maar Buffy als personage zendt een heel andere boodschap uit: dat seks met stoute jongens echt, echtZe zijn heet, en relaties met zulke mannen zijn oneindig veel bevredigender dan relaties met veiliger vrijers als Riley. Toegegeven, Riley had de persoonlijkheid van nat karton, maar hij symboliseerde nog steeds het soort gemiddelde Joe dat onze Slayer consequent afwijst ten gunste van iemand die gevaarlijker is.
Terwijl Buffy de vampierdoder heeft duidelijk niet de ‘bad boys are hot’-trope uitgevonden, maar heeft het aantoonbaar gepopulariseerd voor meerdere generaties fans. Die fans zouden opgroeien tot de kerngroep van romantische romans, vooral diegene die liefkozend ‘smut’ worden genoemd. Hoewel er veel verschillende smaken van smerige romans zijn, bevatten enkele van de meest populaire Buffy’s favoriete soort mannen: donker, somber en oh zo gevaarlijk. Vijftig tinten grijs (een fundamentele tekst voor moderne smut) gaat bijvoorbeeld over een rijke man die zich erg bezighoudt met BDSM. Op deze manier is hij de archetypische hoofdrolspeler van de bad boy; iemand met verlangens die zo gevaarlijk zijn dat ze hem des te aantrekkelijker maken.
Duivel van DublinIntussen gaat het over een maffioso wiens bereidheid om namens de vrouwelijke hoofdpersoon pijn te doen en te doden wordt gepresenteerd als een onbeschaamd pluspunt. Licht uit is een roman waarin de mannelijke hoofdpersoon zijn vrouwelijke liefde overwint door de man te vermoorden die haar aanvalt en vervolgens zijn dood te verdoezelen. Hoewel het motto van die roman is: ‘Het echtpaar dat samen doodt, blijft bij elkaar’, Slager & Merel tilt dat idee naar een hoger niveau door mannelijke en vrouwelijke seriemoordenaars in beeld te brengen die zich hechten aan hun verlangen om (Rechts stijl) slechte mensen vermoorden.
De naakte waarheid
Nu ben ik hier niet om deze boeken te schande te maken, of wie dan ook die geniet van hun met bondage gevulde avonturen. De buitenissige vlag van iedereen moet zo luid en trots worden gehesen als ze willen. Maar het is opmerkelijk dat het romantische boekengenre gevuld is met het soort mannen dat de overgrote meerderheid van de vrouwen in het echte leven zou afwijzen. Niemand wil echt een date hebben met een gewelddadige, moordzuchtige misdadiger. Maar het is leuk om over te fantaseren, vooral tussen het kijken naar het soort gemaskerde man dat de dorst lessen Licht uit mannelijke hoofdpersoon is gespecialiseerd in.
Die fantasieën zouden echter lang niet zo leuk zijn voor deze lezers, als ze niet waren opgegroeid met het kijken naar Buffy die geweldige seks had met een paar sexy, sombere massamoordenaars. Buffy de vampierdoder spreekt effectief de boodschap van “Beauty and the Beasts” tegen door voortdurend te laten zien hoe leuk het is om met gevaarlijke mannen om te gaan die slecht voor haar zijn. Op deze manier Buffy bewijst per ongeluk dat de slechterik van die aflevering gelijk heeft. Niemand wil natuurlijk iemand die hen pijn zal doen of vermoorden, maar eigenlijk talloze mensen (in de show en in de wereld). Doen willen slechte jongens met een monster in zich verborgen.
Als mannen een drankje zouden kunnen nemen om die archetypische slechte jongen te worden die vrouwen willen, zouden de meesten dat in een oogwenk doen. Op die manier krijgt ‘Beauty and the Beasts’ een soort retrospectief belang, waardoor de (vaak grote) kloof tussen onze publieke verlangens en onze privéfantasieën wordt onderstreept. Het is een verhaal dat de hoogmoed van Dr. Jekyll onderstreept en tegelijkertijd zijn ondergang veel sympathieker maakt.
