Voormalig NASA-stafchef Bale Dalton vertelt over het werk dat in het Artemis-missieplan is gestoken en waar we onderweg op moeten letten.
ROB SCHMITZ, HOST:
De Orion-capsule van de Artemis II is onderweg naar de maan. De bemanning zal meer dan 400.000 kilometer van de aarde reizen, het verste dat mensen ooit de ruimte in zijn gereisd. Om meer te praten over deze historische missie en wat het betekent, hebben we Bale Dalton gebeld. Hij is de voormalige stafchef van NASA en heeft aan het Artemis-programma gewerkt. Welkom, meneer Dalton.
BALE DALTON: Hallo, Rob. Heel erg bedankt dat je mij hebt.
SCHMITZ: Deze week waren we er dus getuige van dat NASA voor het eerst in meer dan 50 jaar een bemanning naar de maan stuurde. Wat ging er door je hoofd tijdens de lancering?
DALTON: Nou, het is uiteraard een ongelooflijke vreugde als inwoner van Centraal-Florida dat zoveel mensen – honderdduizenden mensen – Centraal-Florida bezoeken voor deze ongelooflijke lancering. Weet je, wat er op elk moment door mijn hoofd gaat, is dat mijn vrienden – Reid, Victor, Christina en Jeremy – deze missie op zich nemen en ons allemaal inspireren in onze terugkeer naar de verre ruimte en rond de maan na 54 jaar. Dus zowel een mengeling van inspiratie als ontzag die ik altijd heb als ik kijk naar wat NASA doet, en, weet je, enige verwachting voor wat mijn vrienden, deze bemanning, gaan ervaren namens de hele mensheid.
SCHMITZ: En laten we daar eens op ingaan. Ik bedoel, dit was een viraal moment. Het werd live gestreamd op de website van NASA. En vanaf nu is de lanceringsvideo meer dan 18 miljoen keer bekeken op YouTube. Kunt u iets vertellen over hoe de strategie van NASA om deze lancering aan het publiek te communiceren is verlopen?
DALTON: Absoluut. Ik bedoel, voor mij was het een ongelooflijke eer om NASA te helpen leiden, weet je, om de inspanningen van tienduizenden ingenieurs, wetenschappers, onderzoekers en natuurlijk astronauten in 14 verschillende faciliteiten in ons land te helpen aansturen, weet je, om de wereld elke dag te laten zien wat Amerikanen kunnen bereiken als we samenwerken. En weet je, NASA heeft hier een echte waarde door de wereld te laten zien wat mogelijk is als dat gebeurt.
SCHMITZ: Een grote verandering sinds het einde van het Apollo-programma is de ontwikkeling van succesvolle particuliere ruimteverkenningsbedrijven zoals SpaceX of Blue Origin. Hoe heeft deze competitie die zij vormen de manier veranderd waarop NASA haar doelstellingen nastreeft?
DALTON: Nou, ik denk dat de toekomst van de ruimteverkenning en natuurlijk de toekomst van NASA deze publiek-private partnerschappen zijn en het bevorderen van deze interesse om niet alleen naar de ruimte te gaan en de moeilijke dingen te doen en te verkennen, maar ook om te beseffen hoeveel dit onze industrie hier kan bevorderen. Dus niet alleen, weet je, inspiratie van mensen, maar ook hoe onze industrie en Amerikanen dingen maken. Ik bedoel, het Moon To Mars-programma ondersteunt alleen al bijna 100.000 banen, waarvan ik denk…
SCHMITZ: Wauw.
DALTON: …Is ongelooflijk en zeker betekenisvol voor ons hier in centraal Florida.
SCHMITZ: Dus, verder kijkend dan Artemis II: als alles volgens plan verloopt, is NASA van plan om al in 2028 mensen op de maan te zetten als onderdeel van de Artemis IV-missie. Nu heeft NASA-beheerder Jared Isaacman ook plannen voor een maanbasis, iets waarvan ik heb gelezen dat u het ook steunt. Het is de moeite waard om erop te wijzen dat China ernaar streeft om tegen 2030 mensen op de maan te zetten en ook plannen heeft voor een maanbasis. Hoe belangrijk is het dat de VS een basis op de maan bouwt voordat China dat doet?
DALTON: Nou, ik denk dat dit – weet je, Moon To Mars en de Artemis-campagne, weet je, een uitbreiding is van wat onze toekomstplannen in de ruimte zullen zijn. En weet je, we gaan deze keer eerst en vooral terug naar de maan, naar een ander deel van de maan: de Zuidpool, waar we denken dat er waterijs is. En we gaan daarheen om te leren leven, werken en grondstoffen zoals dat waterijs te cultiveren, om ons te helpen informeren over hoe we toekomstige menselijke verkenningen door de ruimte zouden kunnen doen. En ik denk dat de concurrentie hier van het grootste belang is. Weet je, wij hier in Amerika hebben een concurrentievoordeel in onze lucht- en ruimtevaart, wat zichtbaar is in onze ruimteverkenning. En weet je, in een tijd van beperkte middelen en beperkte ruimte moeten we ervoor zorgen dat verantwoordelijke actoren degenen zijn die deze verkenning doen.
SCHMITZ: Laten we dus teruggaan naar Artemis II. Als alles volgens plan verloopt, zou de bemanning maandag een rondje om de maan moeten maken. Er wordt verwacht dat ze ongeveer 30 minuten lang de communicatie met de aarde zullen verliezen. Dus hoe denk je dat de missiecontrole er in die tijd uit zal zien?
DALTON: Nou, ik denk dat veel mensen jaloers zullen zijn op het feit dat de Artemis-crew tussen de 30 en 60 minuten troost en stilte krijgt en alleen maar bij hun gedachten kan zijn terwijl ze delen van de maan zien die nog nooit eerder met menselijke ogen zijn gezien. Maar daar in de missiecontrole, en zeker in mijn eigen geest, zal het een tijd zijn van gespannen verwachting, van wachten om weer van hen te horen aan de andere kant. En – maar het laat alleen maar zien hoeveel moeite en anticipatie deze bemanning heeft gestoken in het doen van dingen die nog nooit eerder zijn gedaan – ik bedoel, zoals je al zei, een reis van in totaal 685.000 mijl van de aarde, de verste reis de ruimte in zoals enig mens ooit eerder is geweest.
SCHMITZ: Waar ga je als voormalig stafchef van NASA op letten terwijl de missie voortduurt?
DALTON: Nou, er zijn een aantal verschillende mijlpalen die deze ploeg gaat bekijken, en veel daarvan staan op het spel. Als ingenieur ben ik erg geïnteresseerd in het zien terugkomen en het testen van de apparatuur en het soort dingen dat moet worden gedaan voordat onze toekomstige missies daadwerkelijk op het oppervlak van de maan kunnen landen. Maar ik verwacht het meest dat de bemanning en de Orion-capsule genaamd Integrity veilig onder de parachutes naar beneden zullen komen en dat de astronauten zullen worden opgehaald door enkele van mijn voormalige collega’s bij de marine die met helikopters vliegen en de schepen bemannen die de bemanning zullen ophalen. Ik kijk er dan ook naar uit om ze veilig terug op aarde te zien.
SCHMITZ: Dat is Bale Dalton. Hij is de voormalige stafchef van NASA. Bedankt.
DALTON: Heel erg bedankt, Rob. Ik waardeer het.
(GELUIDSBITE VAN MUZIEK)
Copyright © 2026 NPR. Alle rechten voorbehouden. Bezoek onze website gebruiksvoorwaarden En machtigingen pagina’s bij www.npr.org voor meer informatie.
De nauwkeurigheid en beschikbaarheid van NPR-transcripties kunnen variëren. Transcripttekst kan worden herzien om fouten te corrigeren of updates voor audio aan te passen. Audio op npr.org kan na de oorspronkelijke uitzending of publicatie worden bewerkt. Het gezaghebbende record van de programmering van NPR is de audio-opname.
