Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Buiten de Klingons is de meest legendarische vijand in Star Trek misschien wel de Borg, wiens bijna onstuitbare cybernetische strijders een aantal keren bijna de Federatie hebben uitgeroeid. Terwijl men dacht dat deze slechteriken verslagen waren in de laatste aflevering van Reizigerdoken ze opnieuw op om de titulaire held van Picard gedurende meerdere seizoenen te kwellen. Wat de meeste fans zich echter niet realiseren, is dat we daarna mogelijk nooit meer van de Borg zouden hebben gehoord De volgende generatie als het niet voor de overleden, geweldige uitvoerend producent Michael Piller was.
Piller is, op een heel reële manier, de man die heeft gered TNG: hij werd showrunner in seizoen 3 en luidde een tijdperk in van betere uniformen, grotere sets en oneindig verbeterd schrijven. In seizoen 6 wist de schrijver van de tweedelige, op Borg gerichte aflevering ‘Descent’ niet hoe hij het feit moest aanpakken dat de Enterprise-crew een bevrijde Borg (Hugh) teruggaf aan het Collectief. Dit zou theoretisch hun hele ras kunnen veranderen, en hoewel “Descent” over Borg ging die besmet was met individualiteit, werd in de aflevering nooit gespecificeerd hoeveel Borg precies getroffen werden door de terugkeer van Hugh.
Mijn Borg-vriend is terug (en er zullen problemen zijn)
Dat was eigenlijk de suggestie van Michael Piller, en hij dacht dat de aflevering sterker zou zijn als die kwestie als een open vraag voor de fans zou blijven. Het is begrijpelijk dat deze afleveringen leidden tot intense online speculaties en meer dan een paar StarTrek conventieargumenten over de vraag of de Borg nu compleet anders waren. Voorheen waren ze als robotzombies, gedreven door de monolithische wil van hun Collectief; Echter, de Borg in ‘Descent’, nadat ze Hugh (een Borg die een eigen identiteit ontwikkelde) opnieuw in zich opnam, waren in feite gewoon een stel onafhankelijke schurken die de baas waren over Data’s gemene broer.
Hoewel Star Trek-fans ‘Descent’ over het algemeen leuk vonden, was de fandom bijna collectief in zijn afkeer van de nieuwe Borg. Door ze samen te laten werken met een andere slechterik zorgde dit voor een goed tijdelijk drama, en het leidde tot een hele geweldige aflevering voor Brent Spiner’s Data. Maar als schurken hadden de Borg aantoonbaar alles verloren wat hen in de eerste plaats cool of uniek maakte.
Verzet was zinloos
Daarom was het zo’n opluchting toen deze schurken als hun oude zelf verschenen Star Trek: eerste contact. Zeker, sommige dingen waren nieuw (vooral het feit dat ze nu een griezelige koningin hadden), maar deze jongens waren meestal weer de schuifelende, onstuitbare robotzombies die fans in de eerste plaats bang maakten. Deze film diende als een soort creatieve reset voor deze schurken, en de meeste toekomstige optredens van de Borg (van hun vele optredens in Reiziger tot hun laatste optreden in Picard) richtte zich op hen als collectief in plaats van als een groep individuen.
Dat alles zou echter niet mogelijk zijn geweest zonder Michael Piller. Hij was degene die suggereerde dat ‘Descent’-schrijver Ronald D. Moore nooit zou specificeren hoeveel Borg in individuen waren veranderd nadat Hugh’s bevrijde persoonlijkheid was opgenomen in het Collectief. Destijds hoopten veel fans dat slechts een klein deel van de Borg getroffen zou worden, en dat de rest van het Collectief onveranderd was gebleven; die hoop werd beloond Eerste contactpersooneen film waarvan de plot onmogelijk zou zijn geweest als Piller de Borg niet had gered van het worden van generieke schurken.
Creatief gezien was dit zowel een zegen als een vloek; de Borg werd uiteindelijk wild oververzadigd in de franchise, waarbij elke nieuwe verschijning ze een beetje minder speciaal doet voelen. Niettemin blijven ze de meest legendarische vijanden uit de Gouden Eeuw van Star Trek, en zonder de tussenkomst van Michael Piller zouden ze in de vergetelheid zijn geraakt. Op deze manier redde de man die Picards eerste show redde ook de vijanden die het leven van de kapitein tot een hel zouden maken. decennia te komen.
