Er was een tijd dat het ontdekken van muziek wat wrijving vereiste.
Je hoorde iets op de radio en kon het niet Shazamen. Je bladerde door platen of cd’s en pakte alles wat er cool uitzag. Een handvol platenlabels besliste wat er gedrukt werd. Radiostations bepaalden wat er werd gedraaid. MTV bepaalde wat er gezien werd.
Als je iets nieuws ontdekte, was dat óf: A) per ongeluk, óf B) omdat iemand ergens besloot dat het je aandacht waard was. Poortwachter, zeker. Maar ook, op zijn best, curatie. Smaak. Een standpunt.
Toen gebeurde het streamen. Alles is beschikbaar. De hele tijd. Overal. Wrijvingsloos.
We zijn het tijdperk van oneindige muziek binnengegaan. Iedereen kan het halen. Iedereen kan het uploaden. Iedereen kan viraal gaan. Wat in theorie een gouden tijdperk van ontdekkingen zou moeten zijn. Meer stemmen. Meer geluiden. Meer alles. En toch voelt het vaak moeilijker dan ooit om iets te ontdekken. Omdat ontdekking verrassing vereist.
De muzikale poortwachters zijn niet verdwenen. Ze zijn alleen van vorm veranderd. Nu zijn het algoritmen. Ze bestuderen je. Leer jou. Geef je meer van wat je al lekker vindt. Dat klinkt geweldig. Totdat je beseft dat je vastzit in een feedbackloop van je eigen smaak. Dezelfde genres. Dezelfde stemmingen. Hetzelfde sonische palet. Geen verrassingen.
Wij vinden dat muziek op zijn best is als het als raam fungeert. Iets waardoor je door kunt kijken naar een andere wereld. Geen spiegel die de jouwe weerspiegelt.
We hebben dus bewust geprobeerd om tegen het algoritme in te zwemmen. Om weer een beetje wrijving te introduceren. Een beetje willekeur. Om dat gevoel van ontdekking weer terug te vinden.
Hier hebben we gezocht.
