Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
De grillen van de Academy Awards zijn moeilijk te voorspellen, maar het komt vaak voor dat briljante jonge acteurs moeten wachten op hun Oscar. Al Pacino ontving zijn trofee voor Beste Acteur pas in 1993, toen hij ho-ah’ed zijn weg naar de overwinning met ‘Scent of a Woman’. Jessica Lange werd vijf keer genomineerd voordat ze uiteindelijk won voor ‘Blue Sky’. Glenn Close is acht keer genomineerd en wacht nog steeds op haar naam vanaf het podium van het Dolby Theatre.
En toch is een artiest soms zo onuitsprekelijk getalenteerd – en gecast in de perfecte rol – dat Oscar-kiezers geen andere keus hebben dan hen over de schreef te laten gaan. Dit was zeker het geval bij Audrey Hepburndie de hele verdomde wereld charmeerde met haar parmantig onschuldige vertolking van prinses Ann in William Wylers romantische komedieklassieker ‘Roman Holiday’. Ze was nog steeds een nieuwkomer in de filmindustrie, maar haar bovennatuurlijke elegantie en ongewone schoonheid in die film (waarin ze de vonken oversloeg met de vaak stijve Gregory Peck) vielen niet te ontkennen. Ze was zonder twijfel de enige keuze voor Beste Actrice van 1954 (hoewel opgemerkt moet worden dat haar enige echte competitie dat jaar Deborah Kerr was in “From Here to Eternity”). Het was haar eerste nominatie en overwinning, maar hoewel ze nog vier keer genomineerd zou worden, bleek dit haar enige overwinning te zijn.
Ik denk dat dit een kleine Oscar-aanfluiting is, want in 1967 gaf ze mogelijk haar beste optreden als een blinde vrouw die in een appartement woonde, gekweld door meedogenloze criminelen in Terence Young’s bewerking van Frederick Knott’s toneelstuk ‘Wait Until Dark’. De film streeft ernaar een armleuningversnipperende thriller te zijn, en daarin slaagt hij uitstekend, grotendeels dankzij Hepburns transformatie van prooi tot uitdagend roofdier.
Audrey Hepburn speelde een Oscarwaardige rol in Wait Until Dark
Hepburn was het enige lid van de cast en crew van “Wait Until Dark” dat een nominatie ontving, en dat is jammer. Het is een vakkundig geënsceneerde spanningsfilm die de schroeven behendig aandraait tot aan zijn angstaanjagende climax. Het was zeker een nominatie voor de Beste Film waard dan de platitudineuze probleemfilm ‘Guess Who’s Coming to Dinner?’ of de opgeblazen filmmusical ‘Doctor Dolittle’. (Als je meer wilt weten over dit cruciale filmjaar, raad ik je ten zeerste aan het boek van Mark Harris te lezen “Foto’s tijdens een revolutie.”)
Hepburn kreeg in 1968 te maken met nog steeds concurrentie. Faye Dunaway in “Bonnie and Clyde” en Anne Bancroft in “The Graduate” waren even verdienstelijk. Helaas ging de Oscar naar Katharine Hepburn in “Guess Who’s Coming to Dinner?” voor een volkomen onopvallende prestatie.
Audrey daarentegen speelde tegen haar glamoureuze, stralende persoonlijkheid als een kwetsbare vrouw wier gebrek aan zicht wordt uitgebuit door de lowlife Harry Roat (Alan Arkin), die op zoek is naar een met heroïne gevulde pop. Aanvankelijk heeft ze geen idee waarom deze mannen de pop willen (hij is door haar man mee naar huis genomen en vervolgens gestolen door een buurmeisje), maar uiteindelijk wordt het haar duidelijk dat Roat niet zonder de pop vertrekt. En zelfs als hij het wel krijgt, is er geen garantie dat de met de stiletto zwaaiende vuilzak haar in staat zal stellen te overleven.
Het verhaal wordt een beetje ingewikkeld, maar Hepburn, Arkin en de andere mannen die op zoek zijn naar de pop (gespeeld door Richard Crenna en Jack Weston) zijn overal fantastisch, terwijl Young, vooral bekend om zijn James Bond-films ‘Dr. No’, ‘From Russia with Love’ en ‘Thunderball’ leveren het beste regiewerk uit zijn carrière op. Het is geen meesterwerk, maar ‘Wait Until Dark’ is een sensationeel vermakelijke thriller met een knaller van een finale.
