De afleveringen van de volgende generatie die vandaag de dag nog steeds standhouden

Voor stoere Trekkies is het gemakkelijk om lijsten samen te stellen van de beste afleveringen van “Star Trek: The Next Generation”, en velen van ons zijn het erover eens welke dat zijn. De top tien van elke Trekkie-lijst kan een beetje fluctueren, maar er zullen altijd enkele belsignalen zijn die constanten zijn. ‘The Best of Both Worlds’, bijvoorbeeld, de tweedelige aflevering waarin Kapitein Picard (Patrick Stewart) werd geassimileerd door de Borg, wordt vaak als de beste beschouwd. Velen zijn het ook eens over afleveringen als “Tapestry” en “The Inner Light”. Zelfs Stewart houdt van ‘The Inner Light’.

Maar “Star Trek: The Next Generation” duurde zeven seizoenen en 174 afleveringen. Met zo’n enorm volume zullen er veel afleveringen zijn die mensen negeren of gewoon vergeten als ze door hun mentale Rolodex bladeren. Het is niet zo dat deze afleveringen slecht zijn (en ‘Next Generation’ had ook veel slechte afleveringen), het is gewoon dat ze als het ware overschaduwd worden door de ‘grote kampioenen’. De kwaliteit van “NextGen” komt duidelijk tot uiting in het feit dat zelfs de gewone, middelzware “opvul”-afleveringen nog steeds interessante concepten, Trek-achtig utopisch idealisme en rijke ondersteunende karakters kunnen bevatten.

Laten we dus eens kijken naar enkele delen van “Star Trek: The Next Generation” die maar al te vaak voorbij worden geschoven. Laten we een opmerking maken over de afleveringen die te veel Trekkies als onopvallend zouden kunnen beschouwen. Omdat sommige van de volgende afleveringen een goed voorbeeld kunnen zijn van waarom ‘Next Generation’ door de eeuwen heen een tv-serie was. Als het een slechte show was met een paar goede afleveringen, zouden we er vandaag de dag niet meer over praten. Het is een goede show, want zelfs de vergeten afleveringen zijn de moeite waard om te onthouden.

De meeste Trekkies zullen je vertellen dat het eerste seizoen van “Next Generation” het zwakste is. Het seizoen heeft het algemene uitgangspunt, de setting en de personages goed vastgelegd, maar het ontbrak op het gebied van het vertellen van verhalen, waarbij veel oude, gedateerde ideeën zich een weg baanden in de structuur van de serie. Niemand (zelfs Jonathan Frakes niet) hield van het racisme van de ‘Code of Honor’. bijvoorbeeld.

Velen zullen misschien zelfs hard opkomen voor de aflevering ‘Symbiosis’ van het eerste seizoen als een aaibare, prekerige, anti-drugsaflevering die beter geschikt is voor klaslokalen dan primetime. Trekkies herinnert zich vooral een gênante scène waarin de brave tiener Wesley Crusher (Wil Wheaton) onschuldig vraagt ​​waarom iemand waar dan ook drugs zou willen gebruiken. Tasha Yar (Denise Crosby) legt uit wat drugs zijn en hoe ze werken. Iedereen die kijkt, rolt met zijn ogen als een uitgeputte tiener op een DARE-bijeenkomst op een middelbare school.

Maar “Symbiosis” is eigenlijk een solide aflevering. Het gaat om de relatie tussen twee soorten, de Onarans en de Brekkans. De Onarans lijden aan een zeldzame plaag, en de thuiswereld van Brekkan is de enige plaats waar het geneesmiddel kan worden vervaardigd. De hele economische systemen van beide werelden zijn gewijd aan het maken en distribueren van het medicijn. Dr. Crusher (Gates McFadden) ontdekt echter dat er geen pest bestaat en dat het “medicijn” eigenlijk een verdovend middel is waaraan de Onarans verslaafd zijn. De Brekkans zijn al generaties lang blij de verslaafde Onarans uit te buiten.

Kapitein Picard geeft jammerlijk toe dat de Eerste Richtlijn hem ervan weerhoudt zich met deze regeling te bemoeien, aangezien de twee werelden geen lid zijn van de Federatie. Maar, voegt hij er slim aan toe, als hun bevoorradingsschepen kapot gaan, is hij ook niet verplicht om te helpen. Het is een slim verhaal met een slim einde, en is veel meer dan de PSA-scène tegen drugs.

“Star Trek: Lower Decks” heeft eindelijk een vervolg uitgebracht op “Symbiosis” in 2022.

Een van de meest opwindende aspecten van ‘Star Trek: The Next Generation’ – van alle ‘Star Trek’ eigenlijk – is het vermogen om speculatieve culturen te bedenken. Wat als er bijvoorbeeld er een soort als de Vulcans bestond die zijn hele bestaan ​​aan logica wijdde? Wat als er een samenleving zou worden opgebouwd rond een ongecontroleerd kapitalisme zoals dat van de Ferengi? En wat als een soort als de Tamarians uitsluitend in metaforen sprak voor hun eigen culturele mythen?

“Loud as a Whisper” introduceert een interessante communicatietechniek dankzij het karakter van Riva (Howie Seago), een sterdiplomaat. Riva is op een uitgebreide missie naar de planeet Soalis V geweest om te onderhandelen over het einde van een eeuwenoude oorlog tussen twee facties. Hij is charmant, knap en een effectieve onderhandelaar. Het is dankzij mensen als Riva dat pacifisme alles in het ‘Star Trek’-universum ondersteunt. Riva werd doof geboren en communiceert via een “koor” (Marnie Mosiman, Thomas Oglesby, Leo Damian) dat hem overal volgt. Hij projecteert zijn gedachten telepathisch op hen, en zij spreken zijn bedoelingen hardop uit. Eén is de ‘geleerde’, één is de ‘krijger’ en één is ‘het ding dat hen bindt’. Geest, lichaam en ziel, in wezen. Je kunt de toon van Riva’s bedoelingen aanvoelen, waarmee een van zijn koorleden spreekt.

Natuurlijk gebeurt er iets vreselijks met het refrein tijdens een bijzonder verhit debat tussen de Soalians, waardoor Riva in een lastig parket terechtkomt. Hij begint het gevoel te krijgen dat zijn talenten als diplomaat nutteloos zijn. Uiteindelijk herinnert de Enterprise-staf hem eraan dat leren communiceren zijn sterke punt is, en dat het leren van gebarentaal de strijdende partijen bij elkaar zal brengen. Het einde is misschien een beetje oubollig, maar het is ontwapenend optimistisch. Misschien is het enige wat we nodig hebben zachtmoedigheid en een gemeenschappelijke taal.

Aanvankelijk wordt “The Survivors” gepresenteerd als een mysterie. De USS Enterprise arriveert op de planeet Delta Rana IV als reactie op een noodsignaal, maar ontdekt dat de planeet volledig verstoken is van leven. Nou ja, bijna. Er is nog één huis over op de hele planeet. Het is groot, goed onderhouden en heeft zelfs een bloeiende, groene tuin. Wanneer commandant Riker (Jonathan Frakes) met een uitteam naar beneden straalt, ontmoet hij een zeventigjarig getrouwd stel genaamd Kevin en Rishon Uxbridge (John Anderson en Anne Haney). Ze brengen mensen binnen voor thee.

Ze zijn sus. Counselor Troi (Marina Sirtis) kan ze bijvoorbeeld niet psychisch lezen, en ze begint een onophoudelijke muziekdoos in haar hoofd te horen. Ook verschijnt er af en toe een mysterieus oorlogsschip in de lucht om de Enterprise te verjagen. Het lijkt bijna alsof het universum samenzweert om ervoor te zorgen dat de Uxbridges met rust worden gelaten.

Uiteindelijk wordt onthuld dat Kevin geen mens is, maar een almachtig goddelijk wezen dat een Douwd wordt genoemd. Hij werd verliefd op Rishon en nam de vorm van een mens aan om in echtelijke gelukzaligheid met haar te leven. De aanval op de kolonie van Uxbridge vond inderdaad plaats, gepleegd door de mysterieuze Husnockmaar in werkelijkheid stierf Rishon. De vrouw met wie de bemanning van de Enterprise had gesproken, was een paranormale simulatie.

Kevin was zo geschokt door de dood van Rishon dat hij de controle over zijn krachten verloor en de Husnock doodde. Zoals, allemaal. Overal in de Melkweg. Hij heeft genocide gepleegd.

In een somber besef realiseert Picard zich dat hij geen middelen heeft om Kevin te straffen voor zijn misdaden. Ze hebben geen gevangenis om een ​​god te huisvesten, en geen wet in de boeken die de omvang van zijn misdaden kan evenaren. Ze laten Kevin achter met zijn schuldgevoel, aangezien dit hun enige verhaal is. Wat een trieste, sombere, prachtige aflevering.

Als we moeten accepteren dat ‘Star Trek’ gebaseerd is op pacifisme, dan is ‘The Hunted’ uit het derde seizoen van de show een belangrijke aflevering. Het behandelt verschillende belangrijke sociale kwesties, waaronder de behandeling van gevangenen, en vooral de behandeling van oorlogsveteranen als instrumenten van een gewelddadige staat.

De Enterprise wordt door de premier van Angosia III (James Cromwell) gevraagd een vluchtende gevangene te arresteren. Angosia III maakt nog geen deel uit van de Federatie, maar wil dat wel worden. De gevangene in kwestie is Roga Danar (Jeff McCarthy), die ongelooflijk bedreven lijkt in het ontwijken van gevangenneming. De Enterprise slaagt erin hem gevangen te nemen en hij onthult de waarheid: hij is eigenlijk geen veroordeelde, maar een genetisch verbeterde soldaat. Hij maakt deel uit van een leger dat door de Angosianen is opgebouwd en geconditioneerd om hun elitestrijdmacht te zijn. Toen de oorlog voorbij was, namen de Angosiërs echter niet de moeite om hen te deprogrammeren, maar kozen ze ervoor hen in een ellendige gevangenis te verbergen. Danar is niet echt boos of gewelddadig, maar hij ‘activeert’ wel wanneer hij zich in een gewelddadige situatie bevindt.

“The Hunted” heeft een paar coole ontsnappingssequenties en McCarthy levert een geweldige prestatie. Hij is net als John Rambo in ‘First Blood’ – zachtaardig en misschien zelfs verdrietig van hart, en zijn capaciteiten in oorlogstijd maken hem tot een tragische figuur.

Uiteraard zal het wegjagen van een heel leger mishandelde veteranen Angosia uit de Federatie houden; het is het soort a-hole-manoeuvre dat laat zien hoe onklaar je bent om deel uit te maken van de “Star Trek” -gemeenschap. De Angosianen zullen hun zaak intern moeten regelen en leren hoe ze zorg, therapie en herstelbetalingen kunnen geven aan hun mishandelde veteranen. Neem dat verhaal en pas het toe op de manier waarop veteranen zonder huis in de echte wereld worden behandeld, en ‘The Hunted’ wordt plotseling universeel saillant.

Enkele van de beste afleveringen van “Star Trek: The Next Generation” zijn de afleveringen waarin iedereen iets te doen heeft. Het is verfrissend om te zien hoe de hele cast samenwerkt om een ​​probleem op te lossen. Enkele voorbeelden van deze dynamiek zijn te zien in afleveringen als “Cause and Effect” (de time-loop-aflevering) en “Disaster” (de aflevering “Poseidon Adventure”).

Vaak over het hoofd gezien is ‘Clues’, een mysterieuze aflevering over een gedeelde buitenaardse ervaring. De Enterprise komt een kolossale negatieve ruimte-wedgie tegen die er op mysterieuze wijze voor zorgt dat iedereen aan boord tegelijkertijd bewusteloos raakt. De enige die onaangetast blijft, is de Android Data (Brent Spiner). Data maakt ze wakker en zegt dat ze allemaal 30 seconden bewusteloos waren. Terwijl ze de oorzaak van hun bewusteloosheid onderzoeken, beginnen sommige dingen echter niet te kloppen. Een plant in het laboratorium van Dr. Crusher lijkt bijvoorbeeld een hele dag te hebben gegroeid. Worf (Michael Dorn) heeft bewijs van een blessure waarvan hij zich niet kon herinneren dat hij deze had opgelopen.

Griezelig genoeg begint Troi wakker te worden, waarbij ze een griezelige aanwezigheid voelt als ze in de spiegel kijkt. Is er een dag voorbijgegaan? Oké, wat is er aan de hand?

Picard begint te vermoeden dat Data iets verbergt, maar Data handhaaft zijn verhaal. Dit is heel vreemd, aangezien Data een androïde is die bevelen moet opvolgen en niet kan liegen. Er is een uiteindelijke onthulling over wat er werkelijk is gebeurd tijdens de ‘ontbrekende tijd’, en het is een leuk einde met xenofobe, niet-lichamelijke buitenaardse wezens. Het mysterie van de “ontbrekende tijd” dateert van vóór “The X-Files” (dat nog twee jaar niet zou debuteren) en andere buitenaardse kennis uit de ‘echte wereld’ die destijds in het popbewustzijn aanwezig was. Iedereen heeft ideeën om bij te dragen, en het mysterie is heerlijk.