Toni Kurz was een onverschrokken Duitse bergbeklimmer, maar zijn leven zou tragisch eindigen toen hij probeerde de verraderlijke noordwand van de Eiger in de Zwitserse Alpen te beklimmen.
Op een verwoestend moment bleef één klimmer hangen net buiten het bereik van zijn reddersterwijl hij zijn huiveringwekkende laatste woorden uitsprak.
De bergen waar hij in Beieren rondgroeide, vormden de vormingsjaren van Toni Kurz, en vanaf jonge leeftijd begon hij deze rotsachtige terreinen te beklimmen. Geboren in 1913 in Berchtesgaden, Kurz draaide zich om en beklom de steile kliffen in de Alpen in zijn levensonderhoud. Zijn natuurlijke aanleg voor klimmen werd verfijnd tijdens zijn eerste stage als metaalbewerker op zestienjarige leeftijd.
Dit beroep maakte hem sterker en preciezer. Toen hij zich in 1934 bij de elite Duitse berginfanterie voegde, was hij accuraat, gedisciplineerd en zelfverzekerd, aldus Rustige Kilimanjaro. Echter, uit de dapperheid van zijn vroege jaren – je had nooit kunnen zien dat hij dagenlang aan een ijsvlakte zou bungelen voordat hij erin zou slagen zijn vijf tragische laatste woorden aan zijn redders te uiten: “Ik kan niet verder”.
Het zaad van zijn laatste, dodelijke avontuur werd gezaaid toen hij zijn partner in het avontuur ontmoette, Andreas Hinterstoisser, en de twee waren onafscheidelijk. Het tweetal was pionier en ontdekte nieuwe routes door de Alpen, waarvan er vele vandaag de dag nog steeds populaire toeristische routes zijn. Op slechts 23-jarige leeftijd werden Kurz en Hinterstoisser aangetrokken door de berghelling die het leven van één klimmer zou eisen. De noordwand van de Eiger, of ‘Die Mordwand’ (de moordmuur), werd de volgende grote uitdaging voor het tweetal, dat samenwerkte met de Oostenrijkse klimmers Willy Angerer en Edi Rainer.
De vier arriveerden in Kleine Scheidegg terwijl de dodelijke val van 1.800 meter voor hen opdoemde. Ze hadden veel ervaring, maar beschikten niet over de juiste uitrusting – en er was een storm op komst. De kalksteen, de instortende ijsvelden, lawines en de zich snel ontwikkelende storm lagen allemaal tussen hen en hun doel in, terwijl de muur nog nooit eerder was overwonnen.
Vanaf juli schreef Hinterstoisser geschiedenis door een diagonale tocht over een gladde, gepolijste muur uit te voeren, waarbij hij een touw vastmaakte zodat zijn metgezellen hem konden volgen. Deze manoeuvre werd bekend als de Hinterstoisser Traverse. Het team maakte echter een fatale fout door het touw te verwijderen nadat ze het waren overgestoken, in de verwachting dat ze via een andere route de berg zouden afdalen. Toen brak er een storm uit, de rots bevroor en de wind escaleerde, waarbij het eerste slachtoffer werd geëist – Angerer – die werd getroffen door vallend puin. Zijn been raakte ernstig gewond.
Ze besloten zich terug te trekken, maar ontdekten tot hun schrik de Hinterstoisser Traverse bedekt met verglas – een dunne maar dodelijke laag ijs gevormd door bevroren regen. De storm werd alleen maar heviger en ze strandden. Hinterstoisser gleed uit en viel dood. Angerer, geïmmobiliseerd en ernstig gewond, bezweek aan de blootstelling. Rainer verloor zijn evenwicht terwijl hij Angerer in veiligheid bracht, wat resulteerde in de dood van beide mannen.
Alleen Kurz bleef over. Dorpelingen op de nabijgelegen Kleine Scheidegg konden zien dat Kurz zich vastklampte aan de dodelijke muur, wat de Zwitserse gidsen Christian Almer Jr. en Hans Schlunegger ertoe aanzette een reddingspoging te ondernemen. In de bittere kou schreeuwde Kurz naar hen, waarin hij de hachelijke situatie beschreef, en zijn potentiële redders spoorden hem aan om de afdaling te proberen. Op verwoestende wijze werd Kurz gedwongen de touwen die aan de levenloze lichamen waren vastgemaakt door te snijden en zich naar het duo te laten zakken toen de onderkoeling toesloeg.
Uren gingen voorbij voordat een laatste, vreselijke wending van het lot zich voordeed. Nu hij verleidelijk dicht bij zijn redders was, ontdekte Kurz dat zijn touw tekortschoot. Hij deed al het mogelijke, maar nadat hij zich twee dagen aan het gezicht had vastgeklampt, sprak hij de angstaanjagende woorden ‘Ik kan niet verder’ uit. Toen viel hij stil. De tragedie schokte Europa en vormde de inspiratie voor Heinrich Harrers The White Spider. De vier klimmers worden herinnerd door middel van kenmerken op de berg; de Hinterstoisser Traverse, Rainer’s Overhang en Kurz’s Last Stand.
