Darkseid versus Thanos: wie is sterker?

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

Als je de Marvel Comics en DC Comics fictieve universums, er zijn veel personages van één bedrijf dat voelt… geïnspireerd door een personage van de ander. Twee van de bekendste voorbeelden zijn de aartsschurken, DC’s Darkseid en Marvel’s Thanos. Beiden zijn lange buitenaardse wezens met een stenen gezicht die op zoek zijn naar universum-verbrijzelende superwapens. Darkseid zoekt naar de Anti-Life-vergelijking om al het leven aan hem te onderwerpen Thanos wil de Infinity Gems (ook bekend als Infinity Stones) om de kosmos van het leven te ruimen.

Zowel Darkseid als Thanos zijn in de loop van de tijd geëvolueerd tot de belangrijkste ‘hoofdschurk’ van hun respectievelijke universum; de Sauron- of keizer Palpatine-figuur, de overkoepelende grote slechterik die de helden moeten verenigen om te verslaan. Het Marvel Cinematic Universe gebruikte Thanos (Josh Brolin) als de slechterik van zijn ‘Infinity Saga’, terwijl het afgebroken DC Extended Universe bedoeld om een ​​soortgelijke verhaallijn te volgen met Darkseid (Ray Porter), maar het kwam niet uit. (Als/wanneer De DCU van James Gunn bevat Darkseid, het zal niet in een grote, slechte rol als deze spelen.)

Omdat Darkseid en Thanos elkaar zoveel overlappen, vragen stripfans zich af wat ze altijd doen: welke zou winnen in een gevecht? Voor personages die zich op tegenovergestelde lijnen van de Marvel/DC-kloof bevinden, worden dit soort debatten meestal een proxy voor de strips van het bedrijf die je het leukst vindt (“Mijn vader zou je vader in elkaar kunnen slaan”, enz.). Daarom is het belangrijk dat ik, meer een Marvel-fan, nog steeds toegeef dat Darkseid Thanos dweilt.

Thanos is de Mad Titan, maar Darkseid is een (nieuwe) God. Wat deden de goden met de Titanen? Ze hebben ze vermoord.

Ja, ja, Thanos overhandigde de Hulk (Mark Ruffalo) zijn reet op een presenteerblaadje in ‘Avengers: Infinity War’. En in de originele film-inspirerende ‘Infinity Gauntlet’-strip (van Thanos’ schepper Jim Starlin en kunstenaar George Pérez), slacht Thanos – almachtig gemaakt door de titulaire Infinity Gauntlet – een hele taskforce van de grootste kampioenen van het Marvel-universum af. De Mad Titan is een formidabele slechterik met een krachtige uitstraling die zijn angstaanjagende reputatie verdient.

Maar hoe groots Thanos ook is, Darkseid – die Superman kan rondgooien zoals Thanos de Hulk – is nog grootser. Thanos mag dan ver boven een mens staan, maar hij is nog steeds een sterveling, gedreven door sterfelijke zwakheden. Darkseid is echter de God van het Kwaad en de Tirannie. Hij kan niet meer verslagen worden dan die etherische krachten. Het is de reden waarom, sinds Grant Morrison en Howard Porter’s verhaallijn “Rock of Ages” uit 1998 (gepubliceerd in “JLA” #10-15), de uitdrukking “Darkseid Is” zo geassocieerd is geraakt met de slechterik. Net als God zelf, Darkseid eenvoudigweg is; hij is alomtegenwoordig en onverslaanbaar. Thanos heeft niet dat metafysische voordeel voor hem.

Zelfs gepubliceerde Marvel/DC-crossovers bevestigen dat Darkseid de voorsprong heeft. In “Marvel Versus DC” uit 1996 (geschreven door wijlen Peter David) komen Darkseid en Thanos oog in oog te staan. Thanos weegt de twee op gelijke voet, zelf een discipel van de dood en Darkseid een heer van vernietiging, maar Darkseid noemt Thanos slechts een ‘bleke imitatie van mij’.

In de latere crossover “JLA/Avengers” (door Kurt Busiek en Pérez) krijgt Darkseid de Infinity Gauntlet van Thanos in handen … behalve omdat Infinity Gems alleen in hun oorspronkelijk universum, hij kan het gelukkig niet hanteren. Toch merkt Hawkeye op dat Darkseid er op de een of andere manier nog kwaadaardiger uitziet dan Thanos.

Eén reden waarom Darkseid boven Thanos staat, is het simpele, onmiskenbare feit dat hij op de eerste plaats kwam. Het kostte de MCU voordat Thanos zelfs maar begon te ontsnappen aan zijn reputatie als Darkseid-knock-off. Darkseid debuteerde in ‘Superman’s Pal Jimmy Olsen’ #134 uit de jaren 70 en is een creatie van schrijver/kunstenaar Jack Kirby, beroemd als mede-maker van het Marvel-universum (sommige, waaronder Kirby’s landgoed, beweert dat hij meer eer verdient voor het moderne Marvel dan zelfs Stan Lee).

Toen Kirby bij Marvel werkte, bedacht hij een saga van ‘New Gods’, waaronder Darkseid, als een spiritueel vervolg op zijn werk aan ‘Thor’. Kirby was echter al een meter de deur uit hij hield Darkseid en de New Gods buiten het bereik van Marvel; hij bewaarde hun verhaal voor toen hij naar DC sprong in de hoop op meer creatieve vrijheid. (Het kwam niet helemaal uit en hij keerde uiteindelijk terug naar Marvel.)

Jim Starlin, de maker van Thanos en de architect van Marvel’s Cosmic-personages en verhalen, was een fan van Kirby’s ‘New Gods’. Je weet wat ze zeggen over imitatie en vleierij. Starlin debuteerde met “Thanos” in “Iron Man” # 55 uit 1973 (geplot en getekend door Starlin, hoewel met scriptinvoer van Mike Friedrich), waarin hij zijn oorsprong afbeeldde als een buitenaardse krijgsheer geboren op de maan Titan van Saturnus. In de uitgave werkt Iron Man samen met Drax the Destroyer, aanvankelijk afgebeeld als een homunculus gemaakt door Thanos ‘vader, Mentor, om zijn zoon te vernietigen.

Starlin zegt dat Thanos een afzetterij van ‘New Gods’ is, maar zegt dat hij het ontwerp van Thanos aanvankelijk baseerde op een andere Kirby-creatie: de alwetende Metron. Starlin heeft gezegd dat Marvel’s toenmalige hoofdredacteur Roy Thomas hem vertelde het ontwerp te herzien: “Als je een van de nieuwe goden gaat stelen, trek dan in ieder geval Darkseid af, de echt goede!”

De New Gods zijn verdeeld over twee planeten: de welwillende New Gods leven op het idyllische New Genesis, terwijl Darkseid regeert over de kwaadaardige New Gods vanaf de planeet Apokolips.

Jack Kirby, een Joodse man die zijn co-creatie Captain America debuteerde door hem Adolf Hitler te laten uitschakelen, Echt haatte nazi’s. Hij diende zelf in de Tweede Wereldoorlog, en zijn herinneringen aan hoe het fascisme Europa bijna verwoestte kwamen op de voorgrond toen hij Darkseid creëerde. De Heer van Apokolips is een tiran in de trant van de Führer, met hetzelfde hof van corrupte intriganten: tot de elite van Darkseid behoren de folteraar Desaad, de sadistische ‘opvoeder’ Granny Goodness, de god van de propaganda Glorious Godfrey, enz. Apokolips bestaat om ellende te verspreiden en de vrije wil te vernietigen – het fascistische denken gedistilleerd tot zuiverheid.

Hoewel Thanos in zijn eerste optredens werd afgeschilderd als een veroveraar, zijn zijn doelen en karakterisering geëvolueerd. Hij is er niet op uit om te regeren zoals Darkseid; hij verspreidt de dood omdat hij dat is verliefd op De dood, letterlijk en figuurlijk. Hoewel hij een leger van buitenaardse verwoesters heeft om te wedijveren met de hordes Apokolips, gedraagt ​​Thanos zich meer als een seriemoordenaar dan als een echte tiran.

De serie “Thanos Rising” uit 2013 van Jason Aaron en Simone Bianchi volgt dit idee en toont een jonge Thanos die kleine dieren doodt en uiteindelijk mensen voordat hij werd verbannen uit zijn thuiswereld Titan. Wanneer hij terugkeert naar Titan, is het om nucleair armageddon te brengen. (“Thanos Rising” suggereert dat Lady Death een hallucinatie zou kunnen zijn, waarbij het onderbewustzijn van Thanos zijn sadistische impulsen een gezicht geeft, hoewel de meeste andere verhalen niet bij deze interpretatie passen.)

Grant Morrison, in hun boek ‘Supergods’, meent dat als Kirby Darkseid schreef op basis van zijn ervaringen in de Tweede Wereldoorlog, Starlins Thanos, een meer ‘gotische’ slechterik, een tegencultureel cynisme uit de jaren zestig en zeventig weerspiegelde.

Darkseid en Thanos hebben allebei kinderen, maar dat zijn ze wel niet familie mannen. Een van Kirby’s beroemdste ‘New Gods’-verhalen staat in nummer 7, een prequel genaamd’ The Pact. De uitgave vertelt hoe Highfather, heerser van New Genesis, en Darkseid koningen van hun respectievelijke werelden werden, hoe ze oorlog voerden en uiteindelijk tot een wapenstilstand kwamen; Highfather omdat hij het ondermijnende effect van oorlog zag, Darkseid omdat hij moest wachten voordat hij het conflict hervatte.

Ze bezegelden hun pact door zonen te ruilen. De zoon van Hoogvader werd in de martelkuilen van oma gegooid (hij groeide uit tot ontsnappingskunstenaar Mister Miracle) terwijl Darkseid’s zoon, Orion, werd opgevoed door Highfather op New Genesis. Orion is een held die veracht zijn biologische vader, maar hij worstelt om zijn eigen kwade aard onder controle te houden. Darkseid vecht regelmatig tegen Orion, maar respecteert hem eigenlijk meer dan zijn trouwe zoon, de brute Kalibak.

Jim Starlin introduceerde de buitenaardse moordenaar Gamora in “Strange Tales” # 180, en beeldde haar af als Thanos ‘geadopteerde dochter / levend wapen. De MCU heeft Gamora (Zoe Saldana) en haar aangepast onrustig relatie met Thanos, maar gaf de Mad Titan ook meer geadopteerde kinderen. Het karakter van Nebula (Karen Gillan), een ruimtepiraat die in de strips beweert de kleindochter van Thanos te zijn, werd vereenvoudigd tot Gamora’s geadopteerde zus. De elitestrijders van Thanos, de Black Order, werden in de MCU ook omgedoopt tot de Children of Thanos; Impliciet cultiveert Thanos veel moordenaars uit de werelden die hij grootbrengt.

“Thanos Rising” onthulde dat hij tijdens Thanos’ reizen door de melkweg veel kinderen verwekte met veel geliefden, maar hij vermoordde ze allemaal als eerbetoon aan zijn grimmige liefde. In de crossover ‘Infinity’ uit 2013, geschreven door Jonathan Hickman, valt ook Thanos de aarde binnen om dood zijn onmenselijke zoon, Thane, van wie hij gelooft dat hij op een dag zal groeien en hem zal overtreffen.

Wat is ‘Anti-Leven’ precies? DC-tekenfilm “Young Justice” bood een eenvoudige definitie: leven minus vrije wil is gelijk aan anti-leven. De Anti-Life-vergelijking is de wiskundige formule die dit resultaat oplevert. De vergelijking levert het bewijs dat leven en hoop zinloos zijn, en door de hoop te vernietigen, vernietigt ze ook de vrije wil, waardoor de getroffenen als automaten achterblijven die wachten om te worden bevolen. Darkseid, de ultieme belichaming van tirannie, verlangt naar deze vergelijking en de kracht ervan.

De doelen van Thanos zijn niet zo abstract; hij probeert de liefde te winnen van een vrouw die hij leuk vindt door indruk op haar te maken. Toevallig is de vrouw op wie hij verliefd is de Dood zelf. In 1973 nam Jim Starlin de functie van kunstenaar en co-plotter (samen met Mike Friedrich) van “Captain Marvel” over. Starlin gebruikte Thanos als de slechterik van een boog met meerdere nummers die zijn fixatie op de Dood onthulde; de Mad Titan probeert de aarde te veroveren, niet voor zijn eigen glorie, maar voor de glorie van zijn minnares.

Starlin heeft gezegd hij noemde Thanos naar Sigmund Freuds psychologische concept Thanatos, oftewel ‘de doodsdrift’. Thanatos beschrijft hoe individuen van nature aangetrokken worden tot zelfvernietiging en de dood, en Thanos is dat zeker. Maar de doodsdrift kleurt de acties van Thanos op een andere manier: zelfsabotage. Zie je, zijn zoektocht om de Dood van hem te laten houden is gedoemd. Ze is nooit gelijk gesproken aan hem, laat staan ​​dat hij zijn genegenheid beantwoordde. Zelfs in ‘Infinity Gauntlet’, wanneer Thanos de helft van het universum vermoordt als eerbetoon aan de Dood, wil ze hem nog steeds niet erkennen.

Thanos’ liefdesverdriet maakt hem uiteindelijk een zieliger slechterik dan Darkseid. Je ziet stripfans geen grapjes maken over het feit dat Darkseid bijvoorbeeld gewoon een grote, sterke incel is. Thanos kan zowel angstaanjagend als vreemd beklagenswaardig zijn, terwijl Darkseid altijd gewoon angstaanjagend is.