Daredevil: Born Again seizoen 2 recensie: Marvel trekt zijn klappen uit

Nadat hij een groot deel van het debuutseizoen van ‘Daredevil: Born Again’ had gezocht naar een doel en een reden om zich weer aan te passen, kreeg Matt Murdock van Charlie Cox meer dan hij had verwacht met de opkomst van Vincent D’Onofrio’s Kingpin – eh, maak die nieuw gekozen burgemeester Wilson Fisk. De rest van ons moest intussen genoegen nemen met een zware reddingsklus die nooit echt zijn basis heeft gevonden. Deze keer bevindt de Man Without Fear zich in het middelste hoofdstuk van een revivalserie die dat wel zou doen lijken om alles te zijn wat we altijd al wilden van een Marvel-productie: donkerder, kunstenaar-gedreven en politieker dan ooit. Welnu, zoals het gezegde luidt: wees voorzichtig met wat je wenst.

In zijn strijd om zich te onderscheiden van de rest van de MCU en een meer volwassen, Prestige TV-achtige ervaring te bieden, struikelt seizoen 2 van “Daredevil: Born Again” over zijn eigen voeten en mist het doel. Dat wil niet zeggen dat showrunner Dario Scardapane en zijn creatieve team geen enkele ambitie hebben. Ondanks het perspectief op straatniveau is dit een uitgebreid verhaal waar echte belangen op het spel staan, aangezien het lot van de stad, haar inwoners en haar overtroffen beschermers op het spel staan. Het is een verfrissende verandering van tempo ten opzichte van alle andere Marvel- of DC-brillen die zich uitsluitend bezighouden met hoe cool en onberispelijk hun superhelden eruit zien. Helaas is dat niet voldoende om de vaart te behouden van een groter verhaal dat praktisch barst van geweldige ideeën… maar een flagrant onvermogen om ze uit te voeren.

Wat gekmakend is, is dat seizoen 2 alles in zijn voordeel had moeten werken om de beste “Daredevil” -aflevering te leveren sinds de originele Netflix-serie. Er is de moordende nieuwe status quo, waardoor Murdock en zijn burgerwachtvrienden op de achtergrond komen te staan ​​na de overname van de stad door burgemeester Fisk. De gevestigde chemie en de vluchtige geschiedenis achter de Murdock/Fisk-dynamiek zijn altijd het geheime wapen van Marvel geweest, lang voordat deze personages in het grotere filmische universum van de studio werden opgenomen. Voeg daaraan toe de beloofde terugkeer van fanfavorieten zoals Jessica Jones van Krysten Ritter en een gemeen plot dat regelrecht uit de krantenkoppen uit de echte wereld kwam, en dit vormde de gemakkelijkste en meest overtuigende slam dunk van de MCU sinds ‘Avengers: Endgame’.

Maar uiteindelijk blijven al deze veronderstelde sterke punten frustrerend achter bij de verwachtingen. Noch de superheldenactie, noch de gegronde misdaaddrama-elementen sloegen zo hard in als zou moeten, en slaagden er niet in de hoogten van de geroemde ganggevechten of de spanning in de rechtszaal van de Netflix-serie te benaderen. Ondanks alle opbouw blijven Murdock en Fisk het overgrote deel van het seizoen gescheiden in hun eigen hoekjes, waarbij ze elkaar nauwelijks kruisen totdat het te laat is. En hoewel het politieke commentaar stoutmoedig allerlei parallellen trekt met MAGA-retoriek en ICE-activiteiten, eindigt het op zijn best met een ham-vuist of in het slechtste geval jammerlijk toondoof.

Wat er verder ook voor gezegd mag worden, seizoen 2 van “Daredevil: Born Again” voelt completer dan het uitje van vorig jaar – al was het maar omdat het niet lijkt op de aan elkaar gehechte overblijfselen van een bijlbaan. Van begin tot eind is dit duidelijk de onvervalste visie van terugkerende showrunner Dario Scardapane (“Punisher”) en zijn schrijvers. Regisseurs Justin Benson en Aaron Moorehead hebben opnieuw oog voor visuele verhalen en grenzeloze stijl, al blijft hun aanwezigheid beperkt tot alleen het eerste paar afleveringen. Waar seizoen 1 vooral riekt naar budgetbeperkingen en herschrijvingen van het elfde uur, vindt deze tweede poging een zorgvuldig evenwicht tussen de abstracte sfeer van de Netflix-serie en het meer formele uiterlijk van deze nieuwe. ‘Born Again’ kan nog steeds niet concurreren met de grimmige kleuren en rijke texturen van zijn voorganger, maar de drang om op eigen benen te staan ​​- gedemonstreerd door de terugkeer van de suggestieve openingstitelreeks, met afbrokkelende beelden uit New York City en de sombere score van de Newton Brothers – is niet verkeerd.

Hetzelfde kan niet gezegd worden van de algehele structuur van het seizoen, die kijkers dwingt om door een drietal afleveringen aan tafel te ploeteren voordat ze uiteindelijk in de versnelling komen. Zesde maanden ophalen na de gebeurtenissen van de finale van seizoen 1Matt en zijn huidige vriendin Karen Page (Deborah Ann Woll) opereren vanuit de schaduw om de operaties van Wilson Fisk op elke mogelijke manier te verstoren. Een aanval op een vrachtschip beladen met illegale wapens legt de lat in het begin hoog, maar dit maakt al snel plaats voor een ploeterende verhaallijn die meer geïnteresseerd is in gebaren naar de duistere handelingen van Fisk in plaats van ze daadwerkelijk te onderzoeken. Elke urgentie of momentum van het cliffhanger-einde van vorig jaar is verdwenen en vervangen door een gevoel van zelfgenoegzaamheid en draaiende wielen en, in het geval van Matt, een koppig vertrouwen in een gebroken rechtssysteem om het juiste te doen.

Voor traditionele throwbacks als ‘The Wire’ of ‘The Sopranos’ of ‘Breaking Bad’, die allemaal vaak en duidelijk een eerbetoon zijn aan ‘Born Again’, zou dit niet het ergste ter wereld zijn. Het opbouwen van een sterke basis ten koste van een langzame start is een afweging die je 9 van de 10 keer maakt… zolang je maar een overschot aan afleveringen hebt om mee te werken, tenminste. Hier, verspilling bijna de helft van zijn looptijd in een poging om verschillende personages, subplots en opstellingen op hun plaats te krijgen, is een fatale misstap die “Born Again” niet kan overwinnen. Dit wordt onmogelijk om te negeren wanneer het relatief korte seizoen (acht afleveringen vergeleken met de negen van seizoen 1, die allemaal van tevoren aan critici beschikbaar zijn gesteld) de poort uit strompelt en pas halverwege op stoom komt terwijl de serie uitgroeit tot een grote finale. Ondanks voordat hij een leger plaagde om terug te vechten tegen het rijk van Fiskkost het buitensporig veel tijd voordat verspreide ondersteunende spelers zoals privédetective Cherry (Clark Johnson), advocaat Kirsten McDuffie (Nikki M. James), of zelfs de superkrachtige Jessica Jones en wildcardmoordenaar Benjamin Poindexter/Bullseye (Wilson Bethel) zich volledig in de strijd mengen.

Tegen de tijd dat de actie echt op gang komt en de volledige reikwijdte van de oorlog tegen Fisk vorm krijgt, kunnen kijkers die hier wekelijks naar kijken, merken dat hun geduld pijnlijk opraakt.

Maar meer dan waar ook doet ‘Daredevil: Born Again’ zichzelf geen goed met zijn lukrake benadering van het vermengen van politiek met superhelden. Normaal gesproken zou dit een niveau van moed en zelfbewustzijn vertegenwoordigen waar veel te veel MCU-producten van afwijken – die van vorig jaar “Captain America: Brave New World” is in dit opzicht een van de ergste overtreders. In dit geval verschuilt de Disney+-serie zich achter zijn gemaskerde burgerwacht en zegt hij niets inhoudelijks.

Een deel ervan werkt zoals bedoeld, zoals de terugkeer van het frame-apparaat “BB Report”. Dit is misschien wel het meest interessante idee uit seizoen 1 en geeft de onverschrokken jonge journalist BB Urich (een opvallende Genneya Walton) een verrassende hoeveelheid materiaal om mee te werken gedurende seizoen 2. In een leuke wending heeft de politieke machine van Wilson Fisk haar reguliere werk gecoöpteerd tot schaamteloze propaganda. Het wordt nu overgelaten aan een reeks schokkende (hoewel nogal onhandig gerealiseerde) undergrounduitzendingen van een mysterieuze hacker – schaamteloos kibbelend aan mensen als ‘Mr. Robot’, afleidend genoeg – om de waarheid achter de diepgewortelde morele rotting van New York City bloot te leggen.

Maar wanneer “Born Again” is niet Als we deze nevenschikking onderzoeken tussen wat ons wordt getoond in het bedrieglijke daglicht en wat er feitelijk gebeurt in de donkere steegjes en havens, dan wordt het lastig. Een groot deel van seizoen 2 draait om het ‘Safer Streets’-initiatief van Fisk, dat gebruik maakt van de noodbevoegdheden van de burgemeester om de straten te overspoelen met gemaskerde misdadigers die burgers terroriseren, verdachten wreed behandelen en iedereen laten verdwijnen die hen in de weg staat. Het is natuurlijk één ding om alleen maar te verwijzen naar actuele gebeurtenissen zoals ICE-invallen en onrechtvaardige arrestaties en een cultuur van moedwillig geweld onder wetshandhavers. Het is iets heel anders om daadwerkelijk een betekenisvolle uitspraak te doen over dat alles, afgezien van een schouderophalende observatie die neerkomt op: “Hé, is het je ooit opgevallen dat Fisk een beetje Trump-achtig is?“

Zelfs afgezien van een finale die misschien wel een van de meest misleidende sequenties in de hele MCU zal worden, kan seizoen 2 niet anders dan een verpletterende teleurstelling voelen. Zonde, want er valt nog zoveel te genieten. Charlie Cox en Vincent D’Onofrio zullen de meeste krantenkoppen halen, en terecht, maar slaap niet met het steunen van MVP’s Wilson Bethel, Michael Gandolfini (die Fisk-loyalist Daniel Blake speelt), en vooral nieuwkomer Matthew Lillard als de hilarisch zenuwslopende Mr. Charles. Ondanks dit alles schuilt er een onmiskenbaar plezier in het feit dat Matt Murdock tegen de wereld tekeer gaat, zich verzet tegen zijn eigen katholieke overtuigingen en slechteriken tot pulp slaat. Als ‘Daredevil: Born Again’ – of misschien de MCU in het algemeen – hem maar niet dwong om door te gaan.

/Filmbeoordeling: 5 uit 10

Seizoen 2 van Daredevil: Born Again gaat in première op Disney+ op 24 maart 2026.