Dankzij de ‘Taken’-update van Claude Code kunnen agenten langer werken en sessies coördineren

Een van de grootste beperkingen waarmee AI-bouwers die agenten willen inzetten ten dienste van hun individuele of bedrijfsdoelen momenteel worden geconfronteerd, is het ‘werkgeheugen’ dat nodig is om complexe, uit meerdere fasen bestaande engineeringprojecten te beheren.

Wanneer een AI-agent uitsluitend op basis van een stroom tekst of spraakgebaseerde gesprekken opereert, mist hij doorgaans de structurele duurzaamheid om met afhankelijkheden om te gaan. Het weet wat het moet doen, maar vergeet vaak waarom het het doet, of in welke volgorde.

Met de uitgave van Taken voor Claude Code (geïntroduceerd in v2.1.16) vorige weekheeft Anthropic een oplossing geïntroduceerd die minder over ‘AI-magie’ gaat en meer over gedegen software-engineeringprincipes.

Door over te stappen van kortstondige ‘taken’ naar aanhoudende ‘taken’ herstructureert het bedrijf fundamenteel de manier waarop het model interageert met tijd, complexiteit en systeembronnen.

Deze update transformeert de tool van een reactieve codeerassistent in een staatsbewuste projectmanager, waardoor de infrastructuur wordt gecreëerd die nodig is om de geavanceerde workflows uit te voeren die worden beschreven in de zojuist uitgebrachte Best Practices-gids van Anthropic, terwijl recente changelog-updates (v2.1.19) signaleren een focus op de stabiliteit die nodig is voor adoptie door bedrijven.

De architectuur van agency: van kortstondig tot persistent

Om de betekenis van deze release voor technische teams te begrijpen, moeten we kijken naar de mechanische verschillen tussen het oude “To-do” -systeem en de nieuwe “Task”-primitief.

Voorheen maakte Claude Code gebruik van een ‘To-do’-lijst: een lichtgewicht checklist voor in de chat.

Als Antropisch ingenieur Thariq Shihipar schreef in een artikel over X: “Todos (oranje) = ‘help Claude herinneren wat hij moet doen’.” Deze waren effectief voor scripts voor één sessie, maar kwetsbaar voor daadwerkelijke engineering. Als de sessie eindigde, de terminal crashte of het contextvenster afdreef, verdampte het plan.

Taken (groen) introduceren een nieuwe abstractielaag die is ontworpen voor “het coördineren van werk tussen sessies, subagenten en contextvensters”. Dit wordt bereikt door drie belangrijke architectonische beslissingen:

1. Afhankelijkheidsgrafieken versus lineaire lijsten: In tegenstelling tot een platte Todo-lijst ondersteunen Taken gerichte acyclische grafieken (DAG’s). Een taak kan een andere taak expliciet “blokkeren”. Zoals te zien is in communitydemonstraties, kan het systeem bepalen dat taak 3 (tests uitvoeren) pas kan starten als taak 1 (API bouwen) en taak 2 (authenticatie configureren) zijn voltooid. Deze handhaving voorkomt de ‘gehallucineerde voltooiings’-fouten die veel voorkomen in LLM-workflows, waarbij een model code probeert te testen die het nog niet heeft geschreven.

2. Bestandssysteempersistentie en duurzaamheid: Anthropic koos voor een “UNIX-filosofie” -benadering van staatsbeheer. In plaats van de projectstatus op te slaan in een eigen clouddatabase, schrijft Claude Code taken rechtstreeks naar het lokale bestandssysteem van de gebruiker (~/.claude/tasks). Hierdoor ontstaat een duurzame staat. Een ontwikkelaar kan zijn terminal afsluiten, van machine wisselen of herstellen van een systeemcrash, en de agent herlaadt de exacte status van het project. Voor bedrijfsteams is deze volharding van cruciaal belang: het betekent dat het ‘plan’ nu een artefact is dat kan worden gecontroleerd, geback-upt of versiebeheerd, onafhankelijk van de actieve sessie.

3. Orkestratie via omgevingsvariabelen: De krachtigste technische ontgrendeling is de mogelijkheid om de status tussen sessies te delen. Door het instellen van de CLAUDE_CODE_TASK_LIST_ID omgevingsvariabele kunnen ontwikkelaars meerdere exemplaren van Claude naar dezelfde takenlijst verwijzen. Hierdoor kunnen updates worden “uitgezonden” naar alle actieve sessies, waardoor een coördinatieniveau mogelijk wordt dat voorheen onmogelijk was zonder externe orkestratietools.

De ‘zwerm’ mogelijk maken: parallellisme en subagenten

De release van Tasks maakt de “Parallel Sessions”, beschreven in de Best Practices-gids van Anthropic, praktisch. De documentatie suggereert een Schrijver/Reviewer-patroon dat gebruik maakt van deze gedeelde status:

1. Sessie A (schrijver) pakt taak nr. 1 op (“Implement Rate Limiter”).

2. Sessie A markeert het als voltooid.

3. Sessie B (Reviewer), die de gedeelde statusupdate observeert, ziet dat taak #2 (“Review Rate Limiter”) nu gedeblokkeerd is.

4. Sessie B begint de beoordeling in een zuivere context, onbevooroordeeld door het generatieproces.

Dit komt overeen met het advies van de gids om het werk over bestanden heen te verspreiden, waarbij scripts worden gebruikt om taken te doorlopen en Claude parallel te bellen. Cruciaal is dat patch v2.1.17 de “onvoldoende geheugencrashes bij het hervatten van sessies met zwaar subagentgebruik” repareerde, wat aangeeft dat Anthropic actief bezig is met het optimaliseren van de runtime voor deze scenario’s met hoge belasting en meerdere agenten.

Bedrijfsgereedheid: stabiliteit, CI/CD en controle

Voor besluitvormers die Claude Code voor productiepijplijnen evalueren, onthullen de recente changelogs (v2.1.16–v2.1.19) een focus op betrouwbaarheid en integratie.

De Best Practices-gids beveelt expliciet aan om Claude in de Headless-modus te gebruiken (claude -p). Hierdoor kunnen technische teams de agent integreren in CI/CD-pijplijnen, pre-commit hooks of gegevensverwerkingsscripts.

Een nachtelijke cron-taak zou bijvoorbeeld een Claude-sessie kunnen starten om “de logbestanden van de dag te analyseren op afwijkingen”, met behulp van een takenlijst om de voortgang via verschillende logboekscherven bij te houden.

De overstap naar autonome agenten introduceert nieuwe faalmodi, die door recente patches zijn verholpen:

• Bungelende processen: v2.1.19 heeft een probleem opgelost waarbij Claude Code-processen bleven hangen als de terminal werd gesloten; het systeem vangt nu op EIO fouten en zorgt voor een schone afsluiting (met behulp van SIGKILL als terugval).

• Hardware-compatibiliteit: Oplossingen voor crashes op processors zonder AVX-ondersteuning zorgen voor een bredere implementatiecompatibiliteit.

• Git-werkbomen: Oplossingen voor resume functionaliteit bij het werken in verschillende mappen of git-worktrees zorgt ervoor dat de “state” de code volgt, niet alleen de shell-sessie.

Anthropic besefte dat bedrijfsworkflows geen cent kunnen opleveren en introduceerde de CLAUDE_CODE_ENABLE_TASKS omgevingsvariabele (v2.1.19). Dit instellen op false stelt teams in staat zich tijdelijk af te melden voor het nieuwe systeem, waarbij bestaande workflows behouden blijven terwijl ze migreren naar de taakgebaseerde architectuur.

De workflow van de bouwer: het beheren van de contexteconomie

Voor de individuele ontwikkelaar lost het Task-systeem het probleem van de “contexteconomie” op. De documentatie van Anthropic waarschuwt dat “Claude’s contextvenster… de belangrijkste bron is om te beheren”, en dat de prestaties afnemen naarmate het vult.

Vóór Tasks was het wissen van de context gevaarlijk: je wiste het geheugen van de agent over het algehele plan. Omdat het plan nu op schijf is opgeslagen, kunnen gebruikers de best practice van ‘agressief contextbeheer’ volgen. Ontwikkelaars kunnen rennen /clear of /compact om tokens vrij te maken voor de redenering van het model, zonder de projectroadmap te verliezen.

De changelog belicht ook verbeteringen in de levenskwaliteit voor ervaren gebruikers die complexe scripts bouwen:

• Korte argumenten: Gebruikers hebben nu toegang tot aangepaste opdrachtargumenten via $0, $1, enz., waardoor het gemakkelijker wordt om herbruikbare “Vaardigheden” te scripten (bijv. /refactor commando dat een bestandsnaam als argument gebruikt).

• Sneltoetsen: Volledig aanpasbare sneltoetsen (/keybindings) zorgen voor snellere interactielussen.

Wat Taken betekent voor Claude Code-gebruikers

Met de introductie van Tasks geeft Anthropic aan dat de toekomst van codeeragenten projectmanagement is.

Door Claude Code een blijvend geheugen te geven, een manier om afhankelijkheid te begrijpen en de stabiliteitsverbeteringen die nodig zijn voor langlopende processen, hebben ze de tool verplaatst van een ‘copiloot’ die naast je zit naar een ‘subagent’ waarvan je kunt vertrouwen dat deze op de achtergrond draait – vooral wanneer deze wordt aangedreven door het meest performante model van Anthropic, Claude Opus 4.5.

Het is een technische evolutie die een simpele waarheid erkent: in de onderneming is de code goedkoop; het zijn de context, het plan en de betrouwbaarheid die kostbaar zijn.