Leestijd: 3 notulen
Toen Emily Bronte in 1848 stierf aan tuberculose, had ze waarschijnlijk niet kunnen vermoeden dat haar enige echte roman 178 jaar later trending topic zou worden op TikTok.
Sterker nog, ze zou je waarschijnlijk de heide op hebben gestuurd omdat je probeerde uit te leggen wat een algoritme is (en daar zou ze gelijk in hebben gehad).
Maar dankzij de controversiële nieuwe verfilming van Emerald Fennell, Wuthering Hoogten is opnieuw een hot topic van discussie.
En net als toen het boek voor het eerst werd gepubliceerd, zijn critici scherp verdeeld over een verhaal dat de grenzen verlegt en de verwachtingen tart.
Interessant genoeg heeft Fennell veel van het bronmateriaal weggegooid en (nogal losjes) alleen de eerste helft van het boek aangepast.
Ze castte ook de 35-jarige Margot Robbie om (verwend alarm!) een personage te spelen dat op 18-jarige leeftijd sterft, en Jacob Elordi om een personage te spelen dat in het boek wordt beschreven als “duister” en “donker van huidskleur”.
Maar misschien wel het meest controversiële van allemaal: Fennell nam een verhaal over onvervuld verlangen en vulde het met veel volledig aangeklede seksuele ontmoetingen tussen de twee hoofdrolspelers.
Het resultaat is een film waarbij sommige critici de weelderige beelden prijzen, terwijl anderen zich afvragen waarom de regisseur ervoor koos een geliefde klassieker te verfilmen, alleen maar om zoveel te veranderen van wat er een klassieker van maakte.
Is dit een nieuw item in de canon van geile historische stukken of een bewijs van de ernst van de alfabetiseringscrisis van de 21e eeuw?
We veronderstellen dat je de film moet zien en zelf moet oordelen. Maar in de tussentijd is dit wat de critici te zeggen hebben (via De Hollywood-verslaggever):
Clarisse Loughrey, De onafhankelijke: “Met de titel tussen aanhalingstekens en de verklaring van de regisseur dat het bedoeld is om haar ervaringen met het lezen van het boek op 14-jarige leeftijd vast te leggen, gebruikt het het mom van interpretatie om een van de meest gepassioneerde, emotioneel gewelddadige romans ooit geschreven te strippen, en vervolgens zijn gevilde huid over de romantische stijlfiguren te gooien die het meest verkoopbaar lijken. Aanpassing of niet, het is een verbazingwekkend hol werk.”
Alison Willmore, Gier: “Wuthering Hoogten is een ongelooflijk vochtige film, en dan heb je nog niet eens rekening gehouden met hoe vaak de personages verstrikt raken in de regen of ervoor kiezen om de regen in te lopen (des te beter om hun outfits te laten blijven hangen).
Kevin Maher, De Britse Times: “Wie wist dat Isabella Linton het beste personage was in Wuthering Heights? Ze zit hoe dan ook in deze saaie Brontë-bewerking, een film die kort wordt verlevendigd wanneer ze op het scherm verschijnt, slecht gespeeld door Alison Oliver.”
Peter Bradshaw, De Bewaker: “Emerald Fennell zet de boel op scherp terwijl ze Emily Brontë’s verhaal over Cathy en Heathcliff op de winderige heide van Yorkshire opnieuw uitvindt als een twintig pagina’s tellende fashionshoot vol meedogenloze dwaasheid, met aan flarden gescheurde lijfjes en een brutale klap van BDSM.
David Rooney, De Hollywood-verslaggever: “Fennells revisie flirt met waanzin, en als je de vooroordelen over hoe dit verhaal verteld moet worden los kunt laten, is het misschien wel de meest puur vermakelijke film van de schrijver-regisseur.
