Tegen de tijd De Beatles hadden vrijgelaten Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Clubband in mei 1967 stonden de Fab Four al aan hun achtste plaat in vijf jaar. Het werd niet alleen het best verkochte studioalbum aller tijden in Groot-Brittannië, dat 27 weken bovenaan de hitlijsten stond, maar de psychedelische en sonische reis van de band herschreef de regels van wat popmuziek zou kunnen zijn volledig. De oudste van het stel was John, een 26-jarige met grote ogen; George, de jongste, was pas 24.
“Wat ze in zo’n korte tijd hebben bereikt, voelt in zekere zin onmenselijk aan”, zegt herenkledingontwerper Craig Groen. “Het is ongehoord om zoveel werk te produceren en zo succesvol te zijn.”
van links: Felix draagt CRAIG GREEN en River draagt CRAIG GREEN
Het was dit ‘potentieel van de jeugd’, zoals Green het stelt, dat hem inspireerde SS26-collectieeen hoogtepunt van de shows in Parijs in juni. Hij is de eerste om toe te geven dat de invloed van Beatlemania op de mode inmiddels clichématig is geworden, een verwijzing die door merken over de hele wereld is drooggelegd. Hoewel de scouse-jongens, vooral aan het eind van de jaren zestig, “dingen uitvonden die niemand ooit eerder had gezien of gehoord”, zegt de ontwerper, wiens vroegere medewerkers onder meer Moncler En Adidas.
van links: River draagt CRAIG GROEN en Felix draagt CRAIG GROEN
Een soortgelijke beschrijving zou kunnen worden toegepast op Greens eigen werk. Toen hij zijn merk in 2012 oprichtte, heeft hij consequent alles genomen wat bekend is met de garderobe van de man en dergelijke kledingstukken met een buitengewone tint geschilderd. Zijn collecties zijn gebouwd op utilitaire invloeden en zwellen aan van gedurfde ideeën die basiskledingstukken naar nieuwe dimensies tillen. Zijn shows hebben beroemde roeiers tot tranen toe bewogen en zijn bekritiseerd op de pagina’s van de Dagelijkse post en leverde hem de prijs voor beste Britse herenkledingontwerper op Modeprijzen drie jaar in draf (2016-18).
van links: Felix draagt CRAIG GREEN X FRED PERRY en Alexander draagt CRAIG GREEN
Hoewel The Beatles misschien LSD et al. gebruikten. tijdens het maken Sergeant PeperGreen’s SS26-uitje was een reis op zich. Binnen in scène gezet Nationaal Conservatorium voor Kunsten en Ambachten – het nationale conservatorium voor kunst en handwerk – modellen kwamen in prachtige jassen die waren overladen met botsende bloemen. Hun afdrukken waren geleend van oude lakens die Green en zijn team hadden overgenomen Red de kinderen en retailplatforms zoals Vinted En eBay. “Ze roken zo erg”, zegt hij lachend. “We moesten ze inscannen en kunstwerken maken, maar ze waren behoorlijk vies.” Wat hem fascineerde was hoe deze kitscherige bloemen de huizen eind jaren zestig en begin jaren zeventig zouden versieren. “Die esthetiek overstijgt de klasse, het was een zeer acceptabele uitstraling om in huis te hebben. Het is nogal een intens, chaotisch iets.”
van links: Felix draagt CRAIG GREEN en Alexander, Felix en River dragen CRAIG GREEN
Andere looks, waaronder versnipperd breiwerk en gestreepte polo’s gemaakt met Fred Perry en parka’s in vissersstijl vonden hun inspiratie in een smörgåsbord van beelden samengevoegd in een kleermakers-mindmap. Green was bijvoorbeeld geïntrigeerd door de manier waarop mensen hun huizen in de jaren ’70 in oogstgeel schilderden voor rustgevende doeleinden, ondanks de verontrustende kleur (de catwalk voor de show was gehuld in zand in dezelfde tint). Er werd een griezelige toon overgebracht toen modellen buitenaards leken te zijn met gloeiende ogen, wat Green bereikte door kleine lampjes die voor poppenhuizen werden gebruikt te bevestigen aan goedkope tiara’s die hij had gekocht. Amazone. Sommigen hadden stukken stof in hun mond, geïnspireerd door de sinistere beelden van Mattheüs Barney’s filmreeks De Cremaster-cyclus. “Maar het had ook te maken met het bijten in de hoek van je beddengoed als kind”, zegt Green. “Dus het voelde goed, ook al was het nogal een bizar beeld. We stonden op het punt het niet te doen, misschien vijf uur voor de show, en toen dacht ik: laten we ervoor gaan.”
van links: Felix draagt CRAIG GREEN en River draagt CRAIG GREEN X FRED PERRY
Groen verwerkt deze eclectische invloeden op briljante wijze in opwindende kleding. Ook al voelen The Beatles bijvoorbeeld een wereld verwijderd van de kleding die Green maakt, in hun neon militaire kledij en bijpassende snorren op de Peper cover, het is hun uniformiteit die resoneert met het werk van de ontwerper. “Het idee van individualiteit is op dit moment zo sterk dat het heel raar voelt om deel uit te maken van de band. Een band hebben waar iedereen dezelfde esthetiek heeft, is nogal vreemd.” Het sluit aan bij zijn fascinatie voor werkkleding, die ten grondslag ligt aan al zijn collecties. “Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in uniformen, er zit iets moois in”, zegt hij, terwijl hij het heeft over schoolblazers en hoe ze ervoor zorgen dat mensen worden beoordeeld op wie ze zijn, en niet op wat ze hebben. Hij laat zich inspireren door de kleding die mensen dragen in handwerk, niet door uniformen van macht of status. “Het lijkt een romantisch idee, misschien nog wel meer nu minder mensen naar kantoor gaan en minder mensen fysiek werk doen. Het is zeer zeldzaam om een groep mensen in hetzelfde werkuniform te zien. Dat gevoel ergens bij te horen.”
van links: Felix en River dragen CRAIG GREEN
Gedurende zijn hele leven is Green omringd door mensen die dingen met hun handen maken. Zijn vader was een loodgieter die de overloop bekleedde met zijn pijponderdelen en de tuin rommelig maakte met oude dompelketels die hij van klussen had meegenomen. “Ze waren waarschijnlijk niet eens waardevol”, zegt hij. Zijn oom was timmerman en zijn moeder, een verpleegster, was een Brownies- en Scoutsleider die van kunst en handwerk hield. Het verklaart de architecturale structuren die de wereld van Green vaak hebben bevolkt sinds zijn allereerste verzameling aan de universiteit, als onderdeel van Mode-Oosten in 2013, waar houten planken doormidden werden gebroken en samengevoegd om abstracte hoofddeksels te maken.
van links: Alexander draagt CRAIG GREEN en River draagt CRAIG GREEN
Hij grapt dat zijn studio in Docklands meer op een B&V dan een ontwerpatelier, waar zijn team alles heeft gemaakt, van talismansculpturen die op reddingsvlotten lijken (AW18) tot draagbare, technicolor-installaties die zijn opgebouwd uit wat lijkt op oude tenten (AW20). Voor een collectie uit 2023 ter ere van het 10-jarig jubileum van het merk werden de modellen gewiegd door gewatteerde figuren die leken op crashtestdummy’s. Deze zijn gemaakt door de peetvader van Green, een stoffeerder, die de ontwerper leerde naaien toen hij op zijn basiscursus zat bij Centrale Sint Maarten. Dergelijke collecties werden opgebouwd uit afwijkende materialen, vanaf zijn debuut waarin alles werd gesneden van handgeschilderd calico (meestal gebruikt voor toiles) tot extremere, cocoonende rubberen jassen van AW22 die zijn gemaakt door een in het Verenigd Koninkrijk gevestigde fabriek die gespecialiseerd is in duikuitrusting.
van links: Alexander draagt CRAIG GREEN en van links: Alexander en Felix dragen CRAIG GREEN X FRED PERRY
“Soms is creativiteit met beperkingen echte creativiteit”, zegt Green. “Het engste is als mensen zeggen: ‘Doe wat je wilt.’ Dat vind ik echt een stunt. Ik heb liever dat het is van: ‘O, nu moet je er iets van maken’, want dan moet je binnen de beperkingen werken. Waarde toevoegen aan iets door de manier waarop je het behandelt en waarvoor je het gebruikt, is interessanter dan te beginnen met de chicste stoffen.”
Robuuste materialen en sculpturale vormen roepen thema’s van bescherming op die de ontwerper sinds het begin van zijn carrière hebben overschaduwd. Als je door elke collectie loopt, is het alsof de Craig Green-man op reis is, waarbij zijn kleding als schild dient tegen de turbulentie van het leven. Er zit een bijna ritueel element in zijn aanpak – Green is al lang gefascineerd door religieuze kleding, hoe kledingstukken worden samengesteld met een “spirituele functie” – wat zijn werk een blijvende impact geeft. Het zijn het soort shows dat je bijblijft.
Alexander draagt CRAIG GROEN
Zou hij zeggen dat zijn collecties autobiografisch zijn? “Waarschijnlijk. Misschien besef ik het niet. Het gaat over observeren en spelen met wat een man kan zijn.” Toen hij veertien jaar geleden begon, was het voor een ontwerper van herenkleding tamelijk onbekend terrein om dergelijke thema’s te onderzoeken. Green navigeert momenten van kwetsbaarheid en kracht met emotionele diepgang. Hij raakt de zijne aan AW19 uitje, waarbij modellen felgekleurde plastic topjes en broeken droegen die op industriële verpakkingen leken. Hij dacht aan een idee van “een man gemaakt van glas”; andere looks waren onder meer hoofddeksels met kwastjes die als tranen bungelden. “Het is interessant om een man op die manier te verkennen, iets wat mannen volgens mij niet zo leuk vinden. Dat maakt het nog interessanter”, zegt hij.
In 2023 werd Green benoemd tot hoogleraar modeontwerp bij Universiteit voor Toegepaste Kunsten Weneneen prestigieuze cursus die voorheen werd geleid door Grace Wales Bonner, Hoessein Chalayan En Raf Simons. “Naarmate je ouder wordt”, zegt de ontwerper, “besef je hoe een voorrecht het is om te zien hoe jonge mensen de wereld heroverwegen.” Als ik Green vraag naar de uitdagingen waarmee modestudenten tegenwoordig worden geconfronteerd, gaat het gesprek over de angst rond sociale media, originaliteit van ontwerpen en of er überhaupt ruimte is voor meer merken om de industrie te bevolken. Green begint te praten over zijn eigen opleiding, in het bijzonder zijn MA-leraar, wijlen Louise Wilson, die een blijvende invloed op zijn werk heeft gehad. “Ik heb een heel andere stijl van lesgeven dan Louise, maar hopelijk heb ik hetzelfde inzetniveau als zij”, zegt hij. “Je respecteerde haar. Ongeacht of je het met haar eens was of niet, je wist dat het haar iets kon schelen. Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat jonge mensen zich om hun eigen werk bekommeren.”
van links: Alexander draagt CRAIG GREEN en Alexander draagt CRAIG GREEN X FRED PERRY
Het doet me nadenken over het idee rond het potentieel van de jeugd waar hij al vroeg in ons gesprek over sprak. Green leidt nog steeds met dezelfde pure creatieve kracht als toen hij net uit zijn eigen studie kwam. Het resultaat is onbevreesd briljant en totaal anders dan al het andere op het gebied van herenkleding, zowel toen als nu.
Afkomstig uit 10 Men Issue 63 – Classic, Craft, Nostalgia – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
CRAIG GROEN: FLOWERKRACHT
Fotograaf ANGELINA MAMOUN-BERGENWALL
Mode-editor JULIUS ZESENTWINTIG
Tekst PAUL TONER
Modellen RIVIER bij Twaalf Mgmt, FELIX CLARK bij Elite Model Management en ALEXANDER ACQUAH bij Premier Modelmanagement
Poetsen HIROKI KOJIMA bij Caren Agentschap
Ontwerper instellen MITCHELL FRANK FENN bij Agentschap 41
Assistenten van de fotograaf SAM JUPP En HIJ CARRASCO
Mode-assistent KOKPHENG OF
Ontwerpassistent instellen SCOTT THOMAS
Productie LUNDLUND
Gieten THEO SPENCER
