Het is acht jaar geleden dat The xx als band samen optraden, maar zo voelde het zeker niet toen het Britse trio vrijdag het Main-podium betrad.
Ten eerste zijn de leden niet bepaald verdwenen. Producer/drummer Jamie xx is een vaste waarde op het festival en een van de meest verfijnde, uitbundige DJ’s die er werken. Romy Madley Croft werd in 2023 een soeverein van het nachtleven met de clubby ‘Mid Air’, naar Sims eigen minimalistische, met horror doorspekte ‘Hideous Bastard’.
De nummers van de band behoren tot de meest tijdloze van hun generatie indierock. Vooruitstrevend genoeg om het palet gitaar-bas-drums opnieuw uit te vinden voor de EDM-hausse; maar toch grimmig en verliefd genoeg om in een ander tijdperk voor Motown door te gaan.
Toch was hun terugkeer een van de meest spraakmakende sets van het festival dit jaar, een eerbetoon aan hoe goed hun catalogus op het gebied van de verdiensten heeft standgehouden. Bij hun debuut luidden ze bijna in hun eentje een verschuiving in naar hyper-intieme hoofdtelefoonpop – het is moeilijk voor te stellen dat Billie Eilish zonder hen hetzelfde zou klinken.
Maar op vrijdag versterkten ze die puurheid met het zelfvertrouwen, de branie en de precisie van de ervaren rockact die ze zijn geworden.
Gekleed in hun typische volledig zwarte palet, hun gezichten die met de jaren wat meer ernst en kalmte kregen, glipte de set tussen de schepen-in-de-nacht-duetten van ‘Shelter’ en ‘VCR’ naar de after-hours whomp van Romy’s ‘Enjoy Your Life’. “On Hold” combineerde het beste de twee werelden van de band, doordrenkt van samples en toch gedreven door rock; ‘Angels’ bleef een weergaloze devotionele ballad.
Er was een zoete ironie toen ze de set sloten met ‘Intro’, een bescheiden instrumentale jam van hun debuut die, dankzij goedbetaalde commerciële plaatsingen, hun visitekaartje is geworden voor de reguliere pop. Het scheurt nog steeds. Ze wikkelden het zelfs in een door lawaai gespreide ineenstorting die aanvoelde als echte stadionrock. Laat het aan deze drie over om bijna tien jaar lang in de duisternis van een pakhuisclub af te dwalen, en terug te komen met grotere rocksterren en een krachtiger band dan ooit.
