De “Foundation” van Apple TV is misschien gebaseerd op de gelijknamige sciencefictionserie van Isaac Asimov, maar de eer voor de ambitieuze verhalen gaat naar de makers van de serie, David S. Goyer en Josh Friedman. In werkelijkheid, Goyer maakte er een punt van om lichtzinnigheid in het epische verhaal van Asimov te brengenomdat het samenspel tussen serieus drama en donkere humor zorgt voor een meeslepender verhaal. Ook die van Asimov “Foundation” werd onmogelijk geacht om aan te passen, maar Goyer en co. deed het toch – en de resultaten spreken voor zich over drie seizoenen, met een vierde op komst. Dat gezegd hebbende, is ‘Foundation’ niet de eerste sciencefictionserie die Goyer voor televisie heeft aangepast. Hij creëerde ook ABC’s “FlashForward” samen met Brannon Braga (een belangrijke creatieve kracht achter de “Star Trek” -franchise), die gebaseerd is op de gelijknamige roman uit 1999 van Robert J. Sawyer.
Sawyers roman plaatst wetenschappelijke nieuwsgierigheid centraal. Zijn “FlashForward” bevraagt de willekeurige aard van moraliteit terwijl hij de concepten van vrije wil en determinisme onderzoekt. Complexe theorieën over de kwantummechanica worden naar voren gebracht om na te denken over de toestand van de wereld in een dystopische toekomst, waarbij religieuze dogma’s tussenbeide komen om wetenschappelijke prestaties als wonderen te claimen. Goyer maakt zich echter niet druk om deze compacte details. In plaats daarvan kiest hij voor een volledige mystery-box-aanpak door Sawyers natuurkundige hoofdpersoon te vervangen door een die voor de FBI werkt.
Speciale agenten Mark Benford (Joseph Fiennes) en Demetri Noh (John Cho, die Hikaru Sulu speelde in de rebootfilms van “Star Trek”) werken samen om betekenis te geven aan een verbijsterend fenomeen waarbij bijna ieder mens op een bepaalde datum gedurende twee minuten het bewustzijn verliest. Deze black-outperiode is doordrenkt met visioenen, of flashforwards, van een mogelijke toekomst die door iedereen wordt gedeeld.
Hoewel dit behoorlijk intrigerend klinkt, is Goyer’s “FlashForward” goed?
FlashForward van David S. Goyer kan behoorlijk boeiend zijn als hij dat wil
Het is niet overdreven om te zeggen dat ‘Lost’ de televisie voor altijd heeft veranderd. “Lost” was een rage toen “FlashForward” in 2009 in première ging en optimistische vergelijkingen opleverde tussen de twee mystery box-shows. Ondanks het weglaten van de wetenschappelijke complexiteit van Sawyers roman, brengt de serie een hoog concept-verhaal naar voren waarin de FBI de waarheid probeert te ontrafelen achter de mysterieuze flashforwards die de mensheid als collectief ervaart. Marks flashforward ging over het onderzoek in kwestie, waardoor hij in aanwijzingen kon duiken om erachter te komen wat er mogelijk was gebeurd. De flashforward van ieder individu is duidelijk anders, gekleurd door de mogelijke keuzes die ze in de loop van de tijd kunnen maken. Dit leidt tot verschillende self-fulfilling prophecies, omdat elke poging om een voorbestemde uitkomst te vermijden onbedoeld terugkeert naar het pad dat mensen wanhopig vermijden.
De ‘Lost’-vergelijkingen beperken zich niet tot het mysterieformaat, aangezien de serie van Goyer zich verdiept in de onrustige levens van een brede cast van personages die ondanks hun uiteenlopende trajecten met elkaar verbonden blijven. Er zitten geheimen in geheimen, tijdreismechanismen en een duizelingwekkende hoeveelheid niet-lineariteit. Zo’n gunstige vergelijking heeft de lat misschien iets te hoog gelegd, maar “FlashForward” is door en door vermakelijk, zelfs in de meest gebrekkige vorm. De filosofische ondertonen van de show zijn niet zo diepzinnig als de vragen die in Sawyers boek naar voren worden gebracht, maar ze zijn toch de moeite waard om na te streven. De thema’s vrije wil versus determinisme komen naar voren, zij het in een flitsendere interpretatie van wat causaliteit en tijdlussen met zich meebrengen.
Als je dol bent op ‘Foundation’ en zijn vermogen om een veelgeprezen sciencefictiontekst om te zetten in een fascinerende bewerking, is de kans groot dat je ‘FlashForward’ ook zult waarderen. Of je de ‘Lost’-parallellen wel of niet leuk zult vinden, hangt af van je relatie met het populaire avonturendrama, dat op zijn zachtst gezegd ingewikkeld kan zijn.
