Jesse Plemonsin zijn bedachtzame bariton, geeft toe: “Achteraf gezien denk ik dat ze me het grootste deel van de shoot uit mijn evenwicht heeft gehouden op een manier die ik op dat moment denk ik niet kon bevatten.” Dan wendt hij zich tot de andere twee mensen die de bank delen: “Waarom lachen jullie?”
“Nee, Ik ben niet,” zegt Emma Stone, die er niet in slaagt precies met een stenen gezicht te blijven terwijl ze naar een grinnikende Yorgos Lanthimos wijst: “Hij denkt dat ik…”
‘Nee, zij – zij –’ protesteert Lanthimos, in een niet overtuigende poging haar de schuld te geven.
Stone trekt de boel bij elkaar en zegt, terwijl hij naar de regisseur kijkt: ‘Ik lach omdat jij bent denken dat het grappig is. Omdat ik meteen wist dat Yorgos zo zou zijn: ‘ze imiteert (nauwkeurig) zijn gegniffel in afwachting van wat Stone zou gaan zeggen in reactie op Plemons. Lanthimos ziet er verontwaardigd uit, maar hij is betrapt.
‘Ik lachte omdat zij dat deed’, beweert hij zwakjes, en er wordt nog meer gegiecheld.
En Plemons, plotseling weer het nieuwe kind in de klas, buiten de grap ondanks zijn tweede film met deze twee, verklaart: “Dat is het einde van het interview.”
Emma Stone, links, Aidan Delbis en Jesse Plemons in ‘Bugonia’.
(Atsushi Nishijima / Focus-functies)
Deze drie zeer professionele filmische artiesten bevolken de bank in een chique hotelsuite in West Hollywood om hun nieuwste samenwerking te bespreken, “Bugonia,” Lanthimos en scenarioschrijver Will Tracy’s bewerking van de Koreaanse speelfilm uit 2003 “Save the Green Planet!” In de film spelen de intelligente maar onrustige Teddy (Plemons) en zijn naïeve neef Don (nieuwkomer Aidan Delbis) Michelle (Stone), de CEO van een groot farmaceutisch bedrijf, ontvoeren. Ze willen geen geld; Teddy is ervan overtuigd dat Michelle een Andromedon is: een buitenaards wezen uit een ander sterrenstelsel dat een vijand van de mensheid is.
De film is in wezen een driehandige film, waarbij Teddy tot het uiterste gaat om Michelle te dwingen te bekennen, met de arme, loyale Don in het midden. De voortdurend veranderende tactieken en machtsevenwichten van het land bevinden zich in de liminale ruimte tussen wilde theorieën en daadwerkelijke samenzweringen. Het is een komedie.
‘Het zijn allemaal komedies’, zegt Stone argwanend, op zoek naar de reactie van Lanthimos op haar beoordeling van zijn oeuvre. (Hij geeft haar niets.) Maar ze is het eens met Plemons’ opmerkingen over gemeenschappelijke thema’s in het werk van de filmmaker:
1. Emma Steen. 2. Jesse Plemons. (JSquared-fotografie / For The Times)
“Machtsdynamiek, sociale controle; de feitelijke thema’s die de films onderzoeken lijken mij heel eenvoudig en universeel”, zegt hij, “maar de manieren waarop hij ze onderzoekt zijn altijd scheef.”
Stone voegt hieraan toe: “Isolatie en extremen. Alle drie de mensen zijn op verschillende manieren extreem geïsoleerd, of het nu Michelle’s grote huis is en het feit dat ze alleen is als CEO van dit bedrijf, of de heel verschillende sociaal-economische achtergrond van Teddy en Don en hoe hun isolement extremere standpunten kan voortbrengen, en vice versa.”
Klinkt als hilarische dingen. Maar ja, er zit veel humor in de high-stakes, high-tension, high-wire act die ‘Bugonia’ heet, waarbij veel wordt overgebracht op manieren waarop de acteurs zich verhouden door middel van verbuigingen of zelfs zonder dialoog. Dit is een bijproduct van het werken in wat aanvoelt als de Lanthimos Repertory Company (recidivisten zijn onder meer Colin Farrell, Olivia Colman, Willem Dafoe en Rachel Weisz).
Stone zegt dat ze, toen ze de nieuweling was, in ‘The Favourite’ in eerste instantie afgeschrikt was, maar ‘We hadden allemaal zo snel een band dankzij (zijn) repetitieproces. Ik werd verliefd op de manier waarop het allemaal voelde en de vrijheid ervan.’
-
Deel via
Stone en Lanthimos volgden dat met ‘Poor Things’ en een rol die totale onbevreesdheid, vrijheid en vertrouwen vereiste. Als het wezen dat mannen op hun eigen terrein hijst in de fel feministische Frankenstein-fabel, won Stone haar tweede Oscar.
Lanthimos zegt: “Nadat ik met haar had gewerkt (aan ‘The Favourite’) wist ik dat dit iets was waarop we konden voortbouwen en verder konden gaan. Ik heb altijd een hekel gehad aan het idee dat er een personage op een bepaalde manier geschreven is, en dat je op zoek bent naar iemand die daar bij past. Ik vind het leuk om mensen te vinden die ik in het algemeen leuk vind en ik hou van hun werk en zorg ervoor dat het personage bij hen past.’
“Het was hetzelfde met Jesse. We deden ‘Kinds of Kindness’ en er was geen twijfel over of we hem moesten vragen ‘Bugonia’ te doen.’ Als je iets zo waardevols vindt, laat je het niet zomaar los. Jij zorgt ervoor dat alles daar omheen draait. Mensen zijn het allerbelangrijkste bij het maken van films.”
De regisseur stuurde Stone “Bugonia” voordat hij ermee instemde het te doen, omdat “ik haar oordeel en haar mening vertrouw.” Lanthimos en Stone hebben nu samen vier speelfilms gemaakt, hoewel de drie grappen maken dat het eerder zes zijn omdat “Kinds of Kindness” een drieluik is. Dus Plemons heeft twee of vier films met hen gemaakt, hoewel Lanthimos er snel op wijst dat hij hem in een andere film had gecast waar de acteur zich uit moest terugtrekken, dus “Je had een vijfde film in de tas kunnen hebben!”
“We zijn helemaal niet uniek”, zegt Stone over de wens van haar en Lanthimos om Plemons in de schoot te krijgen. “Alle grote regisseurs willen met Jesse werken. (Elke) acteur wil met Jesse werken.”
Toen Plemons het script voor ‘Kinds’ kreeg, hoe graag hij ook met Lanthimos en Stone wilde samenwerken, zei hij: ‘Een deel van mij dacht: ‘G…, waarom had het niet gewoon één deel kunnen zijn, iets gemakkelijkers?’ Maar ik vond het script geweldig. Ik wist niet waarom het mij beïnvloedde, maar het deed het echt op een diepgewortelde en verwarrende manier. Ik had al wat gehoord over dit repetitieproces, en het deel van mijn geest dat het moest begrijpen was de eerste paar dagen gewoon in de war.”
Hij zegt dat de dierenartsen hem hielpen, maar “misschien veranderde er op de derde dag iets in mijn gedachten. Als je ziet dat deze andere acteurs zich met volledige overgave in deze dwaze spelletjes storten, moedigt dat je aan om hetzelfde te doen.”
Yorgos Lanthimos.
(JSquared-fotografie / For The Times)
Lanthimos legt uit: “Eerst is er de warming-up; het lijkt meer op een groep danstheatergezelschappen. Daarbij zorg je ervoor dat mensen met elkaar omgaan en hun ritme vinden.”
Hij bedenkt een mogelijke oefening: “Je kunt mensen heel dicht bij elkaar laten lopen en rondjes in de kamer laten lopen en dat doen ze steeds sneller en ze moeten precies dezelfde afstand tot elkaar hebben. En dan lezen we een scène en iemand noemt water en ik zeg: ‘Jullie doen allebei alsof je water drinkt; je slikt de hele tijd terwijl je de tekst uitspreekt.’
“Het maakt het licht. Je neemt jezelf niet al te serieus. Je neemt de stof niet serieus. Je bent aan het gorgelen en lijnen aan het maken, wat dan ook. Het is een manier waarop de acteurs op een onbewuste manier de dialoog in zich krijgen, niet vastgezet met een soort intellectuele bagage, dus het is vrijer en er zijn meer mogelijkheden. En ze voelen zich op hun gemak bij elkaar.”
“Er is ook sprake van spiegeling”, zegt Plemons. “Het dwingt je om uit je hoofd te komen en meer gefocust te zijn op de andere acteurs.”
De intensieve controle waaronder de personages in ‘Bugonia’ elkaar plaatsen terwijl ze naar een positie streven, vereist extreem vertrouwen en luisteren.
“Veel van deze verhalen vergen behoorlijk wat emotioneel maar ook fysiek”, voegt Stone toe. “We voelen ons fysiek en emotioneel op ons gemak bij elkaar – we voelen ons niet beschaamd omdat we dichtbij zijn, of wat dan ook. Het voelt alsof je er al bent geweest.
“Als we dat nu met z’n vieren zouden doen (de loopoefening die Lanthimos zojuist heeft bedacht), zouden we over tien minuten een iets andere relatie hebben.”
