‘Brassroots District’ is een kans om je funkdromen uit de jaren 70 waar te maken

De man met wie ik praat, zegt dat hij geen naam heeft.

‘Hé’ is waar hij op reageert, en hij zegt dat hij het beste kan worden omschreven als een ‘reisagent’, een aanduiding die met een sluwe glimlach wordt gezegd om duidelijk aan te geven dat het een code is voor iets illegaals.

Ongeveer acht van ons zitten met hem opeengepakt in een kleine ruimte, verscholen in de hoek van een nachtclub. Normaal gesproken is dit misschien een make-upkamer, maar vanavond is het een schuilplaats waar hij ons psychedelica zal voeren (het zijn maar pepermuntjes) om aan de wreedheden van de wereld te ontsnappen. Het is ook luid, omdat de geluiden van een onstuimige funkband naast de deur de ruimte binnendringen.

‘Sluit je ogen,’ krijg ik te horen. Ik liet de munt beginnen te smelten terwijl ik probeerde te doen alsof het een poort naar een droomstaat was. Hoe meer de muntventer praat, hoe duidelijker het wordt dat hij lijdt aan PTSD sinds zijn dagen in Vietnam. Maar de stemming is niet somber. We hebben geen verzinsels nodig om zijn bedoelingen te begrijpen, vooral niet zijn overtuiging dat, ook al verandert muziek de wereld misschien niet, het er in ieder geval de broodnodige troost uit kan halen.

“Brassroots District: LA ’74” is deels concert, deels participatief theater en deels experiment, waarbij wordt geprobeerd een avond vol dans en gejuich te vermengen met drama waar veel op het spel staat. Hoe het zich afspeelt, is aan elk lid van het publiek. Volg de cast en ontdek oorlogsverhalen en visies over hoe de underground muziekscene een toevluchtsoord werd voor de LGBTQ+-gemeenschap. Bekijk de band en wees getuige van een concert dat bijna uit elkaar wordt gescheurd terwijl een groep die op het punt staat zijn debuutalbum uit te brengen, de gemeenschap versus de koude commercie afweegt. Of negeer het allemaal om verkleedpartijtjes te spelen en te genieten van de muziek die nooit stopt.

Publieksleden worden aangemoedigd om deel te nemen aan een danstentoonstelling in ‘Soul Train’-stijl.

(Gabriella Angotti-Jones)

“Brassroots District” draait nu bij Catch One en heeft tot doel een fantasievisie uit 1974 te verzinnen, maar de makers Ari Herstand en Andrew Leib zijn niet uit op pure nostalgie. De fictieve band die centraal staat in de show is bijvoorbeeld duidelijk een knipoog naar Sly and the Family Stone, een groep wiens muzikale visie van eenheid en doorzettingsvermogen door sociale onrust zijn tijd nog steeds ver vooruit is. “Brassroots District” haakt ook rechtstreeks in op de geschiedenis van Catch One, met een personage gemodelleerd naar de club baanbrekende oprichter Jewel Thais-Williamseen vitale figuur in de muziekscene van LA die een toevluchtsoord voor ogen had voor zwarte homoseksuele vrouwen en mannen, maar ook voor trans-, homo- en muzikaal avontuurlijke feestvierders.

“Dit is het tijdperk van Watergate en Nixon en een corrupte president”, zegt Herstand, waarbij hij opmerkt dat het jaar 1974 opzettelijk is gekozen. “Er zijn heel duidelijke politieke parallellen tussen het begin van de jaren zeventig en 2026. We willen niemand hierover in het gezicht slaan, maar we willen de vragen stellen over waar we vandaan komen.”

Dit is niet de eerste keer dat een versie van “Brassroots District” wordt opgevoerd. Herstand, een muzikant en auteur, en Leib, een artiestenmanager, hebben het concept al tien jaar aangescherpt. Het begon als een idee dat bij Herstand opkwam terwijl hij tijd doorbracht met een verblijf bij een uitgebreide familie in New Orleans om aan zijn boek ‘How to Make it in the New Music Business’ te werken. En het begon aanvankelijk als gewoon een band, en misschien een manier om opwinding rond een nieuwe groep te creëren.

Ari Herstand als muzikant Copper Jones op een intiem moment met het publiek.

(Gabriella Angotti-Jones)

Celeste Butler Clayton (Ursa Major), van links, Ari Herstand (Copper Jones), Bryan Daniel Porter (Donny) en Marqell Edward Clayton (Gil) in een spannend moment.

(Gabriella Angotti-Jones)

Maar toen het paar verliefd werd op meeslepend theater – een term die doorgaans een vorm van actieve betrokkenheid van het publiek impliceert, meestal via interactie en improvisatie met acteurs – werd de band van Brassroots District geleidelijk ‘Brassroots District’, de show. Zoals velen in de ruimte, dankt Herstand dat de langlopende New Yorkse productie “Sleep No More” hem naar de scène heeft gebracht.

“Het gaat eigenlijk om een ​​alternatieve ervaring voor een traditionele prosceniumshow, waarbij het publiek autonomie krijgt om te verkennen”, zegt Herstand.

Elf acteurs treden op in de show, geregisseerd door DeMone Seraphin en geschreven met input van meeslepende LA-veteranen Chris Porter (de Speakeasy-maatschappij) en Lauren Ludwig (Hoofdstad W). Ik heb met slechts een handvol van hen gesproken, maar ‘Brassroots District’ ​​bouwt op naar een participatieve finale die tot doel heeft het hele publiek in beweging te krijgen wanneer de band in de menigte springt voor een groepsdans. De avond is er een van wensvervulling voor muziekfans, met de belofte van actie achter de schermen en een geïdealiseerde visie op de gemeenschappelijke kracht van funk.

In het voordeel van “Brassroots District” is dat het uiteindelijk een concert is. Brassroots District, de groep, bracht begin dit jaar zijn debuut ‘Welcome to the Brassroots District’ uit, en toeschouwers die misschien niet op jacht willen gaan naar acteurs kunnen achterover leunen en naar de show kijken, waarbij ze waarschijnlijk nog steeds de brede verhaallijn oppikken van een band die een nieuw platencontract afweegt met een potentieel smerige platenbaas. Toch schatten Herstand en Leib dat ongeveer de helft van de aanwezigen wat dieper wil graven.

Tijdens het openingsweekend van de show afgelopen zaterdag durf ik zelfs te wedden dat het hoger was. Wanneer er halverwege een concert een splitsing plaatsvindt waardoor de twee co-leiders van de band – Herstand als Copper Jones en Celeste Butler Clayton als Ursa Major – het podium moeten verlaten, wist het publiek onmiddellijk dat ze hen naar de andere kamer moesten volgen, zelfs terwijl de begeleidingsband doorspeelde. Leib, die een term uit de videogamewereld leent, beschrijft deze als ‘side quests’, momenten waarop het publiek de artiesten, de clubeigenaar en de manager van de act beter kan leren kennen.

“Brassroots District: LA ’74” is een wensvervulling voor muziekfans en biedt bijvoorbeeld backstage-achtige toegang tot artiesten. Hier treedt Celeste Butler Clayton op als muzikant Ursa Major en wordt hij omringd door kaartjesbezoekers.

(Gabriella Angotti-Jones)

Het kostuum van een toeschouwer.

(Gabriella Angotti-Jones)

Toch zullen degenen die op het hoofdpodium blijven nog steeds enkele showmomenten krijgen, want hier zal een journalist de confrontatie aangaan met een platenbaas. Beiden blijven op de vloer hangen en kletsen met gewillige gasten, en bieden hen misschien zelfs een visitekaartje aan met een nummer dat ze na de show kunnen bellen om de verhaallijn verder te brengen dan de grenzen van de club. Als alles volgens plan verloopt, zal het publiek zich artiesten gaan voelen. In feite wordt het centrale drama van “Brassroots District” vaak op gang gebracht doordat een bezoeker enkele opzettelijk achtergelaten rekwisieten aantreft die verwijzen naar het drama van het platenlabel van de groep. Acteurs, zegt Herstand, zullen spelers ‘losjes’ naar de juiste plek leiden, als dat nodig is.

“Het punt is”, zegt Leib, “dat jij als toeschouwer ook een soort personage neerzet. Jij kunt de boel beroeren.” En omdat een groot deel van het publiek op zijn best uit de jaren ’70 is en smartphones ten strengste verboden zijn (ze worden in tassen gestopt voordat de show begint) heb je misschien even tijd nodig om erachter te komen wie de acteurs zijn, maar een microfoon helpt meestal wel.

“Ze zijn een verhoogde versie van zichzelf”, zegt Herstand over de neiging van het publiek om verkleed naar “Brassroots District” te komen, ook al is dat niet nodig.

‘Brassroots District’, dat ongeveer twee uur duurt, staat momenteel gepland voor eind maart, maar Herstand en Leib hopen dat het een langlopende voorstelling wordt. Eerdere iteraties met verschillende verhaallijnen speelden zich buiten af, aangezien de film voor het eerst werd opgevoerd in de maanden na de ergste dagen van de pandemie. Binnen, op plaatsen als Catch One, was altijd het doel, zeggen het paar, en de twee verdiepten zich in de geschiedenis van de locatie.

“Het zit in de botten van het gebouw dat dit een verademing was voor queermannen en de zwarte gemeenschap”, zegt Leib. “Er is een beetje zoiets als: dit is een veilige ruimte om jezelf te zijn. We bakken een aantal van deze thema’s in de show. Het is verzet door middel van kunst en muziek.”

Zo’n boodschap komt over in een lied. Een van de centrale nummers van de band is ‘Together’, een toespeling op ‘Everyday People’ van Sly and the Family Stone. Het is een licht stappend getal opgebouwd rond vingerknipsels en de visie van een betere wereld.

“We zijn sterker als we ons verenigen”, zegt Herstand. “Dat is de insteek van het lied, en wat we echt proberen te doen is mensen bij elkaar brengen. Zo denken we dat we de samenleving daadwerkelijk kunnen veranderen.”

En zo ziet vooruitgang er deze avond precies uit: een uitbundig feest waarbij iedereen de hand uitsteekt om met de buurman te dansen.