Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Bekentenis tijd. Ik heb het nu pas gegeven Confrontatie in Klein Tokio een goed horloge omdat ik lui ben en het niet wordt gestreamd op een van de platforms waarop ik ben geabonneerd. Ik presenteer een slechte filmpodcast met een van mijn beste vrienden van de middelbare school, en we besteden onze tijd aan slechte films. Mijn co-host heeft er absoluut een hekel aan De Kraaiterwijl ik heb geschreven over de Meesterwerk uit 1994 meerdere keren op deze site omdat het de beste wraakfilm ooit is gemaakt. In een poging mij tegen te werken, stelde hij voor dat we de jaren 1991 zouden herzien Confrontatie in Klein Tokiowat, ondanks de score van 33 procent op de Tomatometer van Rotten Tomatoes, gewoon weer een meesterwerk van Brandon Lee is waarvan ik nu moet zorgen dat iedereen ernaar kijkt, omdat het gewoon zo geweldig is.
Tot afgelopen weekend, De Kraai was mijn enige referentiepunt voor Brandon Lee, en nu ben ik teleurgesteld omdat hij het had overleefd Die van de Kraai productie, zou hij een geweldige actiester zijn geweest die de concurrentie zou hebben gerookt. Deze film heeft alles wat je ooit zou willen zien in een buddy-cop-komedie, en dat is allemaal te danken aan het charisma van Brandon Lee, samen met zijn chemie met Dolph Lundgren.
Buddy Cops wordt Buddy Cop
Confrontatie in Klein Tokio is de ultieme komedie voor een vreemd stel als je eenmaal kennis maakt met de hoofdrolspelers. Ten eerste hebben we Chris Kenner (Dolph Lundgren), een Amerikaan die is opgegroeid in Japan en een hekel heeft aan de Amerikaanse cultuur. Zijn nieuwe partner, Johnny Murata (Brandon Lee), is een Amerikaan van Japanse afkomst die niet veel van traditie houdt. Ze zijn allebei vechtsportexperts en hebben allebei de taak om leden van de Iron Claw yakuza-clan, die vanuit Los Angeles opereert, uit te schakelen.
Hier wordt het persoonlijk. Chris herkent de leider van deze clan, Yoshida (Cary-Hiroyuki Tagawa), als de man die zijn ouders vermoordde toen hij nog een kind was. Om de zaken nog ingewikkelder te maken, is Yoshida een meedogenloze misdaadheer die van plan is methamfetamines te distribueren via een brouwerij die hij als dekmantel gebruikt. Chris en Johnny zijn klaar om te schoppen en namen te noteren, gooien handen, lege tijdschriften en vechten zich een weg door Yoshida’s handlangers.
Onderweg valt Chris voor een loungezangeres genaamd Minako (Tia Carrere), die gevangen zit tussen haar carrière en de criminele wereld eromheen, en dit voegt natuurlijk nog een extra laag complicaties toe aan het uitgangspunt. We hebben niet alleen een wraakboog, we hebben ook een jonkvrouw in nood die de opdracht krijgt om “op alles te schieten wat ze ziet bewegen” seconden nadat ze heeft geleerd hoe ze een jachtgeweer moet vasthouden.
Een standaardplot, verheven door zijn charismatische leiders
Als je een fan bent van de franchises Lethal Weapon, Bad Boys en Rush Hour, zul je dat merken Confrontatie in Klein Tokio volgt allemaal dezelfde beats en de verhaallijn is vrij standaard. Twee jongens die elkaar niet mogen uitstaan, worden gedwongen samen te werken om dezelfde slechterik neer te halen. Hier is niets nieuws te zien. Maar binnen dit raamwerk krijg je een van de meest moeiteloze chemie die je ooit zult zien tussen twee hoofdrolspelers in dit genre. Dolph Lundgren had zich al gevestigd als actiester, maar dit was Brandon Lee’s eerste grote Amerikaanse filmrol in de Verenigde Staten. Vanaf het moment dat je hem leert kennen, heeft hij zoveel zelfvertrouwen dat je zou denken dat hij al jaren op dit niveau opereert.
De oneliners tussen Lundgren en Lee zijn oubollig van opzet, en je kunt zien dat ze allebei begrijpen dat het aan hen is om de show te dragen. Ik probeer geen schaduw te werpen op schrijvers Stephen Glantz en Caliope Brattlestreet, of regisseur Mark L. Lester, maar het eigenlijke verhaal in Confrontatie in Klein Tokio is zo onopvallend als maar kan. Het werkt omdat je de leads naar het publiek kunt voelen knipogen, zelfs als ze dat niet letterlijk doen. Er worden veel grappen gemaakt over hoe goed ze onder de gordel zijn, en elke uitwisseling eindigt met een grijns.
Wanneer uitspraken als ‘Je hebt het recht om dood te zijn’ en ‘Er zijn meer slechteriken dan we kogels hebben’ door Brandon Lee worden rondgegooid, vlak voordat Dolph Lundgren zichzelf tot de tanden bewapent met zwaarden en dolken, is het duidelijk dat je films als deze niet al te serieus mag nemen. Het is de bedoeling dat je achterover leunt, de sterren op het landschap laat kauwen en ziet hoe ze beginnen te schieten.
Confrontatie in Klein Tokio levert dit in schoppen, en het is jammer dat het momenteel verborgen is achter een betaalmuur. Omdat ik hier vier dollar voor heb weggegooid voor onderzoeksdoeleinden, heb ik geen spijt van de huur. Als je een fan bent van Brandon Lee, Dolph Lundgren of buddy-cop-komedies in het algemeen, weet dan dat deze zijn waarde als cultklassieker heeft verdiend en de aankoop waard is. En dan kun je huilen om het feit dat we zoveel meer actiefilms van Brandon Lee hadden kunnen maken als zijn andere meesterwerk niet zijn leven had geëist.
Confrontatie in Klein Tokio SCORE
Op het moment van schrijven is Confrontatie in Klein Tokio is op aanvraag verkrijgbaar via YouTube, AppleTV+, Amazon Prime-videoEn Fandango thuis.
