Boekenclub scepticus? Dat gold ook voor Roxane Gay, dit is wat haar uiteindelijk heeft bekeerd

Ik ben nooit echt een boekenclubmens geweest. Hoewel ik dol ben op lezen, is een van de grootste genoegens de manier waarop ik mezelf in eenzaamheid kan onderdompelen in de wereld van een goed boek. Alleen. Zonder enige ruis van de wereld buiten het verhaal. Boekenclubs zouden betekenen dat je moet lezen, dat de meningen van anderen mijn leeservaring vormgeven, dat je moet socialiseren, het tegenovergestelde van eenzaamheid. Ik werd kort lid van een boekenclub van enkele collega’s toen ik les gaf op het platteland van Illinois, en het was leuk, maar het grootste deel van onze tijd werd besteed aan roddelen over, nou ja, werk. De boeken waren eerder secundair of zelfs tertiair.

Maar ik ben ook een schrijver, en hoewel lezen en schrijven over het algemeen in eenzaamheid gebeurt, gebeurt het promoten van je schrijven niet. De eerste boekenclub waar ik als schrijver aanwezig was, was in Kalamazoo, Michigan, waar ik werd uitgenodigd voor een vrolijke brunch met een plaatselijke boekenclub terwijl ik op tournee was voor mijn debuutroman. ‘Een ongetemde staat.’ De uitnodiging kwam van de schoonmoeder van mijn neef, een levendige, spraakzame Michigander die absoluut opgewonden was dat ik door Kalamazoo slingerde. Zoals je je misschien kunt voorstellen, ligt Kalamazoo een beetje ver verwijderd van de typische routes voor boekentours, dus als er schrijvers langskomen, merken de lezers dit op. En als Midwester weet ik één ding zeker: lezers zijn overal. Tussen dat en de familieband was een uurtje of twee doorbrengen met deze boekenclub een makkelijke ja.

Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Mijn algemene begrip van boekenclubs was tot dan toe vluchtig geweest. Boekenclubs worden vaak behandeld als een soort culturele clou, omdat ze grotendeels het domein van vrouwen zijn en we de neiging hebben om alles wat vrouwen doen af ​​te wijzen of te bagatelliseren. In film en televisie worden boekenclubs afgeschilderd als een manier voor vrouwen om zich even te bevrijden van de ketenen van huishoudelijke verantwoordelijkheid, plakkerige kinderen en waardeloze echtgenoten. Ze komen samen met vrienden en kennissen, genieten van een lekkere fles wijn en verzorgde hapjes, kletsen wat en misschien, heel misschien, praten ze over de boekenkeuze van de maand. Punch line of niet, als dat voor mij in petto was, had ik het gevoel dat ik graag lid zou worden van een boekenclub.

Toen ik het Garden Gate Café naderde, waar de brunch zou plaatsvinden, stond er een whiteboard dat me verwelkomde, versierd met tekeningen van roze bloemen. Ik zwijmde. In het café waren de tafels bedekt met felgekleurde tafelkleden van polyurethaan, eveneens bedekt met bloemen. Het was allemaal heel feestelijk.

De clubbijeenkomst zelf was prachtig. De vrouwen hadden allemaal mijn boek gelezen en bestookten mij gretig met vragen. Ze leken het leuk te vinden om met een auteur te kunnen praten, en ik vond het leuk om mijn creatieve keuzes uit te kunnen leggen, hoe het voelde om een ​​echt live boek in de wereld te hebben, overal verkrijgbaar in boekwinkels (ish). Sommige van hun vragen gingen over de mogelijke toekomst van de hoofdrolspeler van ‘The Untamed State’, Mireille. Ze wilden weten welke delen van het verhaal ik had weggelaten of moest weglaten tijdens het revisieproces. Ze wilden weten hoe ik op het plot kwam en hoe het, of helemaal niet, de werkelijkheid weerspiegelde. Ik beantwoordde hun vragen zo goed als ik kon, en we praatten ook over andere dingen: mijn schrijfproces, hun eigen creatieve werken, andere boeken die ze al hadden of binnenkort zouden lezen.

Dit was vroeg in mijn carrière, dus ik reed van de ene tourstop naar de volgende, meestal heen en weer door het Midwesten. Deze specifieke swing had me van Detroit naar Kalamazoo en uiteindelijk naar Chicago gebracht. De leden van de boekenclub namen contact op om er zeker van te zijn dat ik aan het rijden was, omdat dit, zo zeiden ze, de samenstelling van hun geschenk zou bepalen. Nu ben ik dol op cadeaus, dus ik was geïntrigeerd, maar niets had me kunnen voorbereiden op de enorme mand met cadeaus met Michigan-thema die op me wachtte.

Er was lokaal bier, cupcakes, een houten snijplank in de vorm van de staat, jam en gelei, wenskaarten, popcorn, lokale koffie, een kunstwerk, een ovenwant versierd met een kaart van de staat, een theedoek met de namen van alle steden in Michigan van boven tot onder, inclusief Houghton, waar ik ben gepromoveerd. Het was zo charmant en onverwacht en onnodig maar welkom. Terwijl ik wegreed, glimlachte ik terwijl ik naar de vrouwen keek die in de achteruitkijkspiegel naar me zwaaiden. En voor het eerst begreep ik echt wat een boekenclub kan doen: lezers samenbrengen om van een eenzame onderneming een gemeenschappelijke onderneming te maken.

Dat was het begin van veel boekenclubbezoeken, sommige persoonlijk, veel eerst virtueel via Skype en daarna, tijdens en na de pandemie, via Zoom. Sommigen waren slechts kleine vriendengroepen in kleine steden, terwijl anderen internationale boekenclubs waren met leden in tientallen steden. Het was eye-openend om te beseffen hoeveel vrouwen, vooral, lid zijn van boekenclubs. We horen altijd de grimmige verhalen over de erbarmelijke staat van de uitgeverij, hoe mensen gewoon niet lezen, maar dat is niet het hele verhaal. Veel mensen lezen, en ze zijn gepassioneerd door boeken. Ze zijn goed georganiseerd en hebben een uitstekende smaak in luxe crackers, en ze praten zo graag met schrijvers dat hun enthousiasme een beetje overweldigend en heel vleiend kan zijn.

Vier jaar na dat eerste boekenclubevenement was ik voor de eerste keer in Londen. Het was grijs en vochtig, zoals Londen soms is. Ik heb wat toeristische dingen gedaan. Er was een verbazingwekkende Jenny Holzer exposeren op de Tate Modern. Ik liep door Notting Hill op zoek naar de reisboekwinkel, die ik vond, ook al wist ik dat het niet echt de boekwinkel uit de film was. Ik heb een evenement georganiseerd in het Southbank Centre, waar ik mee in gesprek was Leef Kleineen Britse tijdschriftredacteur, over mijn memoires “Honger.” Ik had een langdurige signeersessie, en tegen het einde ervan had ik het beetje extraversie dat ik had en nodig had om die reserves aan te vullen, opgebruikt. Maar.

Ik had beloofd een ontmoeting te hebben met de Black Girls Book Club, een boekenclub bestaande uit zwarte vrouwen. Ik wilde niet teleurstellen, dus twee dagen later ging ik met de club dineren in een plaatselijk restaurant. Het werd uiteindelijk een van de leukste avonden uit mijn schrijversleven. Ten eerste waren dit enkele van de mooiste vrouwen die ik ooit in mijn leven had gezien. Ze hadden een onberispelijke stijl. Ze hielden met gemak en gratie een aantal onderwerpen aan de orde. Het deed geen pijn dat ze van mijn werk hielden en interessante vragen stelden. Ik leerde iets over de Black British-ervaring en ontmoette getalenteerde schrijvers uit de groep. Aan het einde waren er schattige kleine cadeauzakjes en bloemen. Ik voelde mij gezien en gewaardeerd. Echt, het was een geschenk. Dat is altijd zo als ik boekenclubs ontmoet.

Nu organiseer ik ook een eigen boekenclub, de Audacious Boekenclub – een uitgestrekte affaire waar ik doorheen loop nieuwsbrief. Het moeilijkste is om slechts één boek per maand te kiezen, terwijl er zoveel boeken verschijnen die aandacht verdienen. Met de hulp van een geweldig team – Meg en Kaitlyn – hebben we online discussies en tegen het einde van de maand ontmoeten we de auteur voor een live gesprek via Zoom. Eén keer lazen we een kookboek, “Begin hier” door Sohla El-Waylly, en de auteur en ik kookten samen in mijn keuken. Tijdens het live gesprek kookten enkele aanwezigen met ons mee. Het was zo leuk en op de een of andere manier geruststellend om naar mensen te kijken, in hun keuken, die hen volgden, advies gaven, vragen stelden, terwijl we dit ene uur uit ons drukke leven hadden, waarin we deze gedeelde ervaring hadden.

Elke maand, als mijn boekenclub bijeenkomt, word ik eraan herinnerd dat mensen echte vreugde beleven aan het lezen en praten over geweldige boeken. Ze vormen clubs op basis van geografie of culturele affiniteit. Ze lezen op genre of op de nieuwste releases of op klassiekers of audioboeken. Ze delen nieuwsgierigheid en creëren gemeenschap. Ze houden ervan om te klagen over de personages die ze haten en zwijmelen over de personages die ze aanbidden. Ze vergelijken graag aantekeningen over verwarrende passages of onverwachte plotwendingen. Al deze boekenclubmensen, van over de hele wereld, lezen samen en herinneren ons eraan dat zelfs de dingen die we in aangename eenzaamheid doen, ons kunnen helpen om op de meest interessante manieren met elkaar in contact te komen.

Homo is een internationaal geprezen auteur, professor en sociaal commentator wiens werk de kruispunten van ras, gender en popcultuur onderzoekt. Zij is de auteur van ‘Bad Feminist’, ‘Hunger‘ en ‘Meningen: A Decade of Arguments, Criticism, and Minding Other People’s Business”, onder andere werken, en de oprichter van Tde Audacious Book Club.