Bij de invasie van Trump in Venezuela is Marco Rubio de grootste uitverkoop van allemaal

Door Venezuela binnen te vallen, heeft president Trump zojuist de eeuwige exploderende sigaar van Amerika aangestoken.

Al meer dan 175 jaar – sindsdien de Verenigde Staten veroverden de helft van Mexico – bijna elke president heeft met Latijns-Amerika geknoeid en tegelijkertijd de rest van de wereld verteld zich buiten de deur te houden.

Wij hebben geholpen democratisch gekozen leiders afzetten En moorddadige sterke mannen gesteund. Opgeleid doodseskaders en aangeboden reddingsoperaties voor favoriete bondgenoten. Heeft economische blokkades opgeworpen en Amerikaanse bedrijven aangemoedigd om de rijkdommen van de regio en haar werknemers als een koektrommel te behandelen.

Van de Mexicaans-Amerikaanse oorlog tot de invasie van de Varkensbaai, het Panamakanaal tot de NAFTA, in Latijns-Amerika hebben we alleen maar voor onszelf gezorgd, ook al hulden we onze acties in het vaandel van welwillendheid.

Het is zelden goed afgelopen voor alle betrokkenen, vooral voor ons. Veel van de leiders die we aan de macht brachten, werden despoten die we tolereerden totdat ze hun gang gingen Manuel Noriega uit Panama. De politieke onrust die wij hebben helpen creëren heeft generaties Latijns-Amerikanen ertoe aangezet om daar naartoe te migreren het Noordenwaardoor ons land fundamenteel verandert, zelfs zoals te veel Amerikanen denken mensen zoals mijn familie hadden in hun voorouderlijk huis moeten blijven.

Dus daar was Trump zaterdag in Mar-a-Lago en benadrukte dat de gevangenneming van de Venezolaanse dictator Nicolás Maduro en zijn vrouw door Amerikaanse troepen was een militaire actie die net zo briljant en gevolgen had als D-day. Hij kondigde ook aan dat de VS “het land zouden besturen” en dat in de praktijk schudde zijn vreemde “YMCA”-dansje uit bij het idee om geld te verdienen met Venezolaanse olie.

Zijn boodschap aan de wereld: Venezuela is van ons totdat we het zeggen, net als de rest van Latijns-Amerika. En als zowel bondgenoten als vijanden de hint nog steeds niet begrepen, kondigde Trump een bijgewerkte Monroe-doctrine aan – het idee dat de VS kunnen doen wat ze willen op het westelijk halfrond – de ‘Donroe-doctrine’ genoemd.

Omdat hij dat natuurlijk deed.

Niemand in Washington zou meer op de hoogte moeten zijn van deze verschrikkelijke geschiedenis dan minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, het kind van de Cubanen die het eiland ontvluchtten toen het werd geregeerd door de door de VS gesteunde caudillo. Fulgencio Batista.

Rubio groeide op in een gemeenschap in ballingschap waar Batista’s vervanger, Fidel Castro, tientallen jaren aan de macht bleef, ondanks een Amerikaans embargo. Als een van Florida’s Amerikaanse senatoren vertegenwoordigde Rubio miljoenen Latijns-Amerikaanse immigranten die op de een of andere manier de burgeroorlogen waren ontvlucht die door de VS waren aangewakkerd.

Toch is hij van Trumpworld grootste cheerleader voor Latijns-Amerikaanse regimeverandering, waardoor de anti-interventionistische campagnebelofte van de president wordt getorpedeerd alsof dat zo is een narcoboot voor de Zuid-Amerikaanse kust.

Zaterdag keek Rubio zwijgend toe terwijl Trump de Colombiaanse president Gustavo Petro dreigde ‘op zijn kont te letten’. Toen Rubio aan de beurt was om vragen van verslaggevers te beantwoorden, zei hij dat de Cubaanse leiders “zich zorgen moesten maken” en waarschuwde hij de rest van de wereld: “Speel geen spelletjes met deze president, want het zal niet goed aflopen.”

In Latijns-Amerika worden weinigen meer verguisd dan de verkocht – de uitverkoop. Het verraden van je land voor persoonlijk of politiek gewin is een erfzonde die teruggaat tot de stammen die zich aansloten bij de Spaanse conquistadores om repressieve rijken neer te halen, om vervolgens zelf hetzelfde trieste einde te ondergaan. Verkocht hebben de geschiedenis van de regio gedomineerd en de ontwikkeling ervan op scherp gezet, met leiders – die van Mexico Porfirio Diazde Somoza’s van Nicaragua, Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek – maar al te graag kiezen zij de kant van de yankees ten koste van hun eigen landgenoten.

Rubio behoort tot deze lange, smerige line-up – en in veel opzichten is hij de slechtste verkocht van allemaal.

Ik herinner me nog de frisse, idealistische man die probeerde te passeren een tweeledige amnestiewet in 2013. Hoewel hij naar mijn smaak te rechts was, leek hij een Latino-politicus die de verbinding kon leggen tussen liberalen en conservatieven, tussen gringo’s en ons.

Het was geweldig om te zien hoe hij de lompheid van Trump bekritiseerde toen de twee het tegen elkaar opnamen tijdens de Republikeinse presidentsverkiezingen van 2016. Hij zei tegen Jake Tapper van CNN, in woorden die profetischer klinken dan ooit: “De komende jaren zullen veel mensen … moeten uitleggen en rechtvaardigen hoe ze in de val zijn gelopen door Donald Trump te steunen, omdat dit op de een of andere manier niet goed zal aflopen.”

De dorst naar macht heeft een manier om zelfs de meest idealistische harten te corrumperen, helaas. Rubio steunde Trump uiteindelijk in 2016, steunde de beweringen van Trump dat de verkiezingen van 2020 vervalst waren en verkondigde op de Republikeinse Nationale Conventie van 2024 dat Trump “niet alleen onze partij heeft getransformeerd, maar ook een beweging heeft geïnspireerd.”

Rubio’s beloning voor zijn laarzenlikken? Hij bepaalt de agenda van ons buitenlands beleid, wat hetzelfde is als een brandstichter de leiding geven over een vuurwerkkraam.

Ik ben er zeker van dat dit allemaal overkomt als links gebabbel in de Venezolaanse diaspora, van wie velen juichte het lot van Maduro toe van Spanje tot Mexico, Miami tot Los Angeles. Slechts een misleide dom zou kunnen steunen wat Maduro heeft aangericht in Venezuela, dat tientallen jaren lang een welvarend land en een relatief stabiele bondgenoot van de VS was, terwijl de rest van Zuid-Amerika van de ene crisis naar de andere wankelde.

Maar voor Trump ging het omverwerpen van Maduro nooit over het welzijn van de Venezolanen of het brengen van democratie naar hun land; het ging erom voet aan de grond te krijgen om de Amerikaanse macht te vergroten en de VS te verrijken

In de tussentijd, zijn deportatie Leviathan heeft tienduizenden Venezolanen zonder papieren opgeslokt en heeft de tijdelijke beschermde status geannuleerd van honderdduizenden meer.

In 2022, toen Rubio nog senator was, pleitte hij ervoor dat Venezolanen in aanmerking zouden komen voor een tijdelijke beschermde status, die wordt verleend aan burgers van landen die te gevaarlijk worden geacht om naar terug te keren. Destijds betoogde Rubio dat “het niet doen hiervan zou resulteren in een zeer reëel doodvonnis voor talloze Venezolanen die hun land zijn ontvlucht.”

Nu? Op een persconferentie in mei zei dat hield hij vol de 240 Venezolanen die naar El Salvador zijn gedeporteerd eerder in 2025 “waren geen migranten, dit waren criminelen”, ook al constateerde het Deportation Data Project dat slechts 16% van hen had een strafrechtelijke veroordeling.

Rubio heeft zichzelf lang als een moderne mens vormgegeven Simon Bolivarde Venezolaan die de bevrijding van Zuid-Amerika uit Spanje leidde en sindsdien een held is voor veel Latino’s.

Maar zelfs Bolívar wist dat hij sceptisch stond tegenover de Amerikaanse hegemonie en schreef in een brief uit 1829 dat de VS ‘door de Voorzienigheid voorbestemd lijkt om (Latijns-)Amerika te teisteren met ellende in naam van de Vrijheid’.

Pest, uw naam is Marco Rubio. Door Trump ertoe te bewegen Latijns-Amerika te overheersen, zet u hetzelfde oude lied van Amerikaanse bemoeienis in beweging dat uw familie en de mijne met elkaar verbindt. Door Maduro’s handlangers aan de macht te laten blijven als ze met jou en Trump meespelenook al hebben ze in 2024 de verkiezingen gestolen, bewijst dat u net zo veel voor het Venezolaanse volk bent als, nou ja, voor Maduro.

Verkocht.