Donald Trump is er nooit een geweest speel volgens de regels.
Of het nu zo is aannemers verstijven als vastgoedontwikkelaar, het negeren van rechterlijke bevelen hij houdt er niet van om president te zijn of gebruik te maken van het Oval Office het fortuin van zijn familie enorm opblazenkan het leidende principe van Trump worden gedestilleerd tot een eenvoudige, onwankelbare berekening: Wat zit er voor mij in?
Trump is geen geschiedenisstudent. Hij is beroemd vanwege zijn allergie voor boeken. Maar hij weet genoeg om dat te weten tussentijdse verkiezingen zoals die in november, op enkele uitzonderingen na, is geweest lelijk voor de partij die het presidentschap bekleedt.
Met controle over het Huis van Afgevaardigden – en die van Trump vrijwel ongecontroleerd gezag – bungelend aan een ragfijn draadje dacht hij terecht dat de Republikeinen dat vrijwel zeker zouden doen verliest dit najaar zijn macht tenzij er iets ongewoons gebeurde.
Hij heeft dus feitelijk de regels overtreden.
Normaal gesproken de hertekening van de congresdistricten van het land vindt eens in de 10 jaar plaatsna de volkstelling en rekening houdend met bevolkingsveranderingen in de afgelopen tien jaar. In plaats daarvan had Trump de overhand op de Republikeinse gouverneur van Texas, Greg Abbottom de politieke kaart van de staat weg te gooien en hervorm de lijnen van het Congres om de Democraten weg te vagen en vergroot de kansen van de GOP om maar liefst vijf extra zetels in het Huis te winnen.
De bedoeling was om wat ademruimte te creëren, aangezien de Democraten een winst van slechts drie zetels nodig hebben om de controle over het Huis van Afgevaardigden te grijpen.
Op relatief korte termijn heeft de Democratische gouverneur van Californië, Gavin NewsomRreageerde met zijn eigen partijdige Gerrymander. Hij riep de kiezers op om een tit-for-tat-stemmaatregel goed te keuren, Voorstel 50dat de politieke kaart van de staat herzag om de Republikeinen weg te vagen en de Democratische vooruitzichten op maar liefst vijf extra zetels te vergroten.
Toen kwam de zondvloed.
In meer dan een dozijn staten is wetgevers keken naar manieren aan hun congreskaarten sleutelen om hun kandidaten naar voren te halen, leg het bij de andere partij en in november zetels in het Huis verwerven.
Sommige van deze inspanningen worden voortgezet, ook in Virginia, waar, net als in Californië, kiezers worden gevraagd om de staatsgrondwet te wijzigen zodat de meerderheid van de Democraten vóór de tussentijdse termijn de politieke lijnen kan hertekenen. Op 21 april zijn er speciale verkiezingen gepland.
Maar nu dinsdag de eerste stembiljetten van 2026 worden uitgebracht – in Arkansas, North Carolina en Texas – zijn de brede contouren van de House-kaart duidelijker geworden, samen met het resultaat van al die partijdige machinaties. Het waarschijnlijke resultaat is een landelijke partijdige verschuiving van minder dan een handvol zetels.
De onafhankelijke, onpartijdige Politiek rapport van Cookdat een decennialange staat van dienst heeft op het gebied van verkiezingsvoorspellingen, zei dat de meest waarschijnlijke uitkomst een wasbeurt is. “Uiteindelijk”, zegt Erin Covey, die House-races analyseert voor het Cook Report, “komt dit voor geen van beide partijen echt ten goede.”
Goed.
Dat was een hoop verspilde tijd en energie.
Laten we even snel door de kaart en de wiskunde bladeren, wetende dat er natuurlijk geen verkiezingsgaranties zijn.
In Texas werden bijvoorbeeld nieuwe Huisdistricten getrokken, ervan uitgaande dat Latino’s de Republikeinse kandidaten op dezelfde manier zouden steunen een groot percentage steunden zij Trump in 2024. Maar dat is veel minder zeker geworden, gezien de verzet tegen zijn draconische handhaving van de immigratiewetgeving beleid; Uit talrijke peilingen blijkt een aanzienlijke daling van de Latino-steun voor de president, wat GOP-kandidaten op en neer tijdens de stemming zou kunnen schaden.
Maar stel dat de Republikeinen in Texas vijf zetels winnen zoals gehoopt, en dat de Californische Democraten de vijf zetels pakken die ze met de hand hebben gecreëerd. Het resultaat zou geen netto verandering zijn.
Elders zou, in het beste geval voor elke partij, een winst van vier zetels in het Democratische Huis in Virginia worden gecompenseerd door een winst van vier zetels in het Republikeinse Huis in Florida.
Dat laat hier en daar een beetje partijwinst achter. Een gecombineerde winst van ongeveer vier Republikeinse zetels in Ohio, North Carolina En Missouri zou grotendeels gecompenseerd kunnen worden door de Democratische winst van elk een zetel in New York, Maryland en Utah.
(Dit laatste is niet het resultaat van hoogdravende wetgeving, maar eerder een rechter gooit de gerrymander-kaart weg aangenomen door de Republikeinen uit Utah, die een door de kiezers goedgekeurde stemmaatregel negeerden die bedoeld was om dergelijke hardhandige partijdigheid te voorkomen. Een nieuw gecreëerde wijkdat volledig in het democratisch neigende Salt Lake County ligt, lijkt in november zeker de kant van de Democraten te zullen kiezen.)
Kortom, het is gemakkelijk om de politieke inspanningen van Trump, Abbott, Newsom en anderen te karakteriseren als zoveel geluid en woede dat in wezen weinig tot niets oplevert.
Maar dat is niet noodzakelijk zo.
De campagne rondom Proposition 50 leverde resultaat op een enorme politieke impuls voor Newsomwaardoor zijn positie bij de Democraten werd versterkt, waardoor zijn profiel in het hele land aanzienlijk werd vergroot, en niet in de laatste plaats voor zijn presidentiële hoop voor 2028waardoor de gouverneur werd geholpen een aanzienlijke landelijke fondsenwervende basis op te bouwen.
In het karmozijnrode Indiana, De Republikeinen weigerden toe te geven onder enorme druk van Trump, Vice-president JD Vance en andere partijleiders, die een poging verwierpen om de congreskaart van de staat te hertekenen en de Republikeinse partij greep te geven op alle negen zetels in het Huis van Afgevaardigden. Dat toonde aan dat zelfs de Svengali-achtige greep van Trump op zijn partij zijn grenzen heeft.
Maar de grootste impact is ook de meest corrosieve.
Door de politieke lijnen te hertekenen om de uitkomst van de Tweede Kamerraces vooraf te bepalen, hebben politici veel van hun kiezers irrelevant en achterhaald gemaakt. Miljoenen Democraten in Texas, Republikeinen in Californië en partizanen in andere staten zijn feitelijk van hun rechten beroofdhun stemmen verstomd. Hun stembiljetten werden ongeldig verklaard.
Kortom, de politici – te beginnen met Trump – verlengden een grote middelvinger naar een groot deel van het Amerikaanse electoraat.
Is het dan een wonder dat er zoveel kiezers zijn? politici vasthouden en onze politiek systeem in minachting?
