Verhaal: Na de plotselinge dood van hun moeder hebben een rouwende vader en zijn twee zonen moeite om het gewone leven weer op te pakken. Hun onderdrukte verdriet manifesteert zich als een dreigende kraai, die het gebroken gezin ertoe aanzet verlies onder ogen te zien, eerlijk te spreken en samen te beginnen met genezen. Beoordeling: Het aanpassen van experimentele literatuur voor het witte doek is een delicate evenwichtsoefening, en The Thing With Feathers, schrijver-regisseur Dylan Zuid’s interpretatie van Grief Is the Thing With Feathers illustreert zowel de ambitie als de inherente risico’s van een dergelijk project. De film is intellectueel serieus en emotioneel geladen en wordt verankerd door een formidabele centrale performance, maar toch heeft hij vaak moeite om de literaire dichtheid en de fantasierijke vrijheid van de bron te vertalen in een duurzame filmische impact. Het verhaal volgt een onlangs weduwe vader, gespeeld door Benedictus Cumberbatchen zijn twee jonge zonen terwijl ze na een verlies door de desoriënterende vroege levensfase navigeren. Verdriet wordt letterlijk gemaakt door de komst van een dreigende, antropomorfe kraai – een opdringerige aanwezigheid die beweert de familie door de rouw heen te leiden. Als metafoor is het apparaat gedurfd en onmiddellijk arresterend. Op het scherm leunt Southern er echter zo zwaar op dat wat als provocerend begint geleidelijk onderdrukkend wordt en de symbolische kracht ervan verzwakt door herhaling. Cumberbatch is zonder twijfel de grootste troef van de film. Zijn weergave van de vader is wild, vluchtig en emotioneel naakt, waarbij hij elk spoor van sentimentaliteit verwerpt ten gunste van iets rauws en verontrustends. Het verdriet is hier niet verstild of lyrisch; het is chaotisch, destabiliserend en soms beangstigend. Cumberbatch belichaamt een man wiens innerlijke leven is ingestort, waardoor hij nauwelijks in staat is zijn routine of identiteit in stand te houden. Zelfs als de formele keuzes van de film gespannen aanvoelen, grondt zijn optreden het materiaal in iets herkenbaar menselijks. Southern structureert de film in vier hoofdstukken – Dad, Boys, Crow en Demon – elk met een wisselend perspectief en emotioneel register. Deze fragmentatie weerspiegelt weliswaar de onsamenhangende ervaring van verdriet, maar draagt ook bij aan het ongelijkmatige ritme van de film. Het gedeelte dat zich richt op de kinderen biedt momenten van stille ontroering, vooral via voice-overs die hun verwarring en angst onthullen terwijl ze zien hoe hun vader zich ontrafelt. Toch blijven de jongens grotendeels onderschreven en functioneren ze meer als emotionele markers dan als volledig gerealiseerde karakters. In een verhaal waarin gedeeld verlies centraal staat, verzwakt deze beperking de emotionele diepgang van de film. De kraai zelf – fysiek belichaamd door Eric Lampaert en ingesproken door David Thewlis – is opzettelijk schurend, spottend en dominant. Thewlis brengt een grove humor en donkere humor in de rol, maar de meedogenloze aanwezigheid van het personage maakt uiteindelijk het symbolische karakter ervan dof. Bedoeld om de wreedheid en noodzaak van verdriet weer te geven, wordt de kraai zo vasthoudend dat hij de metafoor afvlakt en herhaling vervangt door inzicht. Toneel schommelt de film tussen psychologisch drama en horror, waarbij gebruik wordt gemaakt van jump scares, hard geluidsontwerp en dreigende beelden. Deze elementen voelen hardhandig aan en komen zelden samen in echte angst. Ironisch genoeg is de film het meest effectief als hij zijn greep losmaakt, waardoor momenten van grimmige humor of fysieke ontlading de stilering kunnen doorbreken en emoties op organische wijze naar boven kunnen komen. Tot slot, Het ding met veren is een film om meer te bewonderen dan te voelen. De ambitie, de conceptuele durf en de centrale uitvoering ervan verdienen respect, maar de overbepaalde uitvoering en tonale onzekerheid beperken het emotionele bereik ervan. Doordacht en toch gebrekkig is het een treffende meditatie over verdriet: op sommige momenten krachtig, op andere uitputtend en uiteindelijk indrukwekkender dan ontroerend.
