Discipline. Controle, ritueel, herhaling.
Griezelige kostuums plaatsen een cohort dansers in bijpassende poplin krijtstreepjurken, hun gezichten verborgen, hun lichamen verdubbeld door slappe stoffen mannequins die aan hun schouders zijn vastgemaakt. Het is zonsopgang (of zonsondergang) en moeilijk te zeggen door de nevel die over een verlaten landhuis hangt, waar alles lijkt te zweven tussen repetitie en realiteit. Zijn Disciplinede 31e aflevering van Miu Miu‘S Vrouwenverhalen serie.
Miu Miu’s Women’s Tales, die op 12 februari in New York in première gaat, is sinds het debuut in 2011 een voorstander van vrouwelijke filmmakers. Disciplinegeregisseerd door Hier Fastvoldvervolgt het huis zijn voortdurende gesprek over vrouwelijkheid, auteurschap en de gecodeerde taal van kleding.
De setting is gotisch, bijna claustrofobisch. De film opent langzaam: het geluid van ademhalen, diep in- en uitademen, onderbroken door sporadisch getrommel – als potten die klinken in een verre keuken. De dansers bewegen behoedzaam en verzorgen hun stoffen mannequins alsof ze kinderen voorbereiden op de dag. Ze kleden ze aan met identieke krijtstrepen, maken de kragen glad en zetten de zomen op één lijn. Aan elk detail, aan elk gebaar wordt aandacht besteed.
Buiten spelen ze. Dobbelstenen spellen. Klapspellen. Lezing. Gymnastiek op het gras. De mannequins blijven eraan vastgebonden, passief maar altijd aanwezig. Alleen de nonnen bewegen zich ongehinderd – gezichten bedekt, uitdrukkingen onkenbaar. Als er een bel gaat, stellen de dansers zich op en marcheren in formatie, waarbij ze de orde op het schoolplein met een vaag sinister randje in herinnering brengen. Wanneer één mannequin struikelt, stopt de stoet. De verstoring wordt gecorrigeerd. Ze gaan door.
De maaltijden worden gezamenlijk genuttigd. Een gevallen lepel veroorzaakt een nieuwe pauze; de hoofden draaien zich naar de fout. Zelfs fouten hebben een choreografie. In de klas leggen ze examens af onder toezicht van de anonieme nonnen. Een hoofdnon inspecteert hun uiterlijk. Alles wordt gemonitord.
Dansles biedt een verschuiving in tempo, maar niet in controle. De groep beweegt synchroon – port de bras, arabesken, bochten en buigingen – terwijl fluiten en zware strijkers aanzwellen. De choreografie verandert in een klappenspel, eerst kinderlijk, daarna steeds hectischer. Het ritme versnelt. Terwijl ze tegenover elkaar zitten, lijken de mannequins in een grillige harmonie te slaan en te schokken, waardoor de grens tussen spel en agressie vervaagt.
