Ik draaide wel op Oceaanhoorn 3een nieuwe, grafisch intense game in Apple Arcade die Apple heeft aangeprezen. Helaas was de speelervaring behoorlijk ruig. Het had moeite om soepel te spelen met een beeldkwaliteit die ik ‘goed genoeg’ zou noemen. Dat was teleurstellend. En toch behaalde de MacBook Neo, zoals te zien is in de 3DMark Steel Nomad Light-benchmark die ik gebruikte, nog steeds een 40 procent betere score dan de HP OmniBook 5. Grafische afbeeldingen zijn de grootste zwakte van de Snapdragon X-chips als geheel.
Aan de andere kant heeft de Snapdragon X, die begin 2025 werd gelanceerd, een aanzienlijke voorsprong op de A18 Pro wat betreft multi-core CPU-prestaties. Het is ook niet dichtbij. De Snapdragon X in de HP OmniBook 5 is 47 procent sneller in multi-core prestaties, zoals getest in Cinebench 2026. Voor zwaardere taken die het systeem over cores kan verdelen, presteren de gelijkgeprijsde Windows-laptops van Qualcomm aanzienlijk beter dan de Neo. Dat omvat het compileren van code, het renderen van video en het uitvoeren van complexe formules in Excel, maar ook zoiets eenvoudigs als zware multitasking waarbij je twee complexe applicaties tegelijkertijd uitvoert.
Over het geheel genomen ligt het prestatieprobleem van de MacBook Neo niet rond de A18 Pro. In plaats daarvan gaat het om de opslagprestaties en het geheugen. De snelheid van de SSD van de laptop is aanzienlijk langzamer dan die van de concurrentie. Met gemiddelde schrijfsnelheden van ongeveer 1.350 megabits per seconde (en 1.450 leessnelheden) zijn dit pre-Apple Silicon-niveaus van SSD-prestaties, wat betekent dat grote downloads traag aanvoelen, net als het werken met die grote bestanden. Ter referentie: hij is ongeveer half zo snel als de SSD op de M1 MacBook Air.
Maar het grootste twistpunt met de prestaties van de MacBook Neo is de beperking tot slechts 8 GB uniform geheugen. Mijn eenvoudige workflow op een MacBook Air, die een paar dozijn Chrome-tabbladen, Slack en Spotify omvat, zou normaal gesproken ongeveer 12,75 GB geheugen in beslag nemen. Bij inactiviteit op de MacBook Neo merkte ik in de Activity Monitor dat het systeem ongeveer 4 GB nodig heeft om het besturingssysteem te laten draaien zonder geopende applicaties. Dat is een recept voor een ramp. MacOS is behoorlijk efficiënt in het gebruiken van iets dat “swap memory” wordt genoemd, om vertragingen of crashes als gevolg van beperkt RAM-geheugen te voorkomen. Maar ze zullen gebeuren als je het systeem een beetje pusht. Ik heb die limiet gevonden door een twintigtal Safari-tabbladen, meerdere streaming YouTube-video’s, Spotify, een paar applicaties en een open videogesprek op te stapelen. Op dat moment begonnen de zaken echt te vertragen. Mijn RAM-gebruik naderde de 7 GB en het Swap Used-geheugen naderde de volledige gigabyte. Dat zal meer zijn dan de gemiddelde persoon doelbewust gebruikt, maar als je de MacBook Neo gebruikt, moet je je meer bewust zijn van wat er open is, op een manier die je met een MacBook Air nooit hoeft te doen.
Dit beperkte RAM-geheugen kan in de toekomst een nog groter probleem worden. MacOS is naarmate het evolueert alleen maar geheugenintensiever geworden, en hoe meer AI is ingebouwd in subsystemen en achtergrondsoftware, hoe groter het probleem van 8 GB RAM zal worden. Een goed voorbeeld is Spotlight, dat onlangs is bijgewerkt met veel nieuwe functies en altijd ongeveer 170 MB RAM op de achtergrond in beslag neemt.
