Anastasiia Fedorova’s ‘Second Skin’: een overzicht van de kniksociologie

Voordat u deze recensie leest, beste lezer, beantwoord deze vraag alstublieft in de privacy van uw eigen geest.

Welke vind je het minst prettig om publiekelijk te delen? A) Uw gewicht. B) Je grootste fout. C) Je seksuele knik.

Als C jouw antwoord is (het is het mijne), ben je niet de enige. In een Enquête 2020 van de seksuele gewoonten en voorkeuren van 2.000 Amerikanen, uitgevoerd door een marktonderzoeksbureau voor een lingeriebedrijf, zei bijna de helft dat ze momenteel een seksuele handeling hadden gehad die ze graag met een partner zouden willen proberen, maar dat ze dat niet hadden gedaan, uit angst dat hun partners hen zouden beoordelen. Van deze respondenten vreesde 40% dat het delen van hun seksuele verlangens met een partner hun relatie zou kunnen beëindigen.

De Britse schrijver, curator en zelfbenoemde fetisjist Anastasiia Fedorova schreef “Tweede huid: een kijkje in de wereld van fetisj, knik en afwijkend verlangen” om de schaamte achter dit soort angst te overwinnen. Haar doel is om mensen te bevrijden van het beroven van onszelf en onze geliefden van het volledige spectrum van zonlicht dat schijnt op degenen die hun hele seksuele zelf manifesteren. “Ik begon dit boek te schrijven omdat, terwijl de wereld van kink en fetisj steeds zichtbaarder werd in de reguliere cultuur, er nog steeds een gebrek aan dieper begrip was”, schrijft Fedorova. “We lijken ook aan de vooravond van een verschuiving te staan, nu mensen meer openstaan ​​voor een genuanceerd en complex begrip van seksualiteit.”

Fedorova oefent wat ze predikt en opent het boek met een scène die haar ‘eigen afwijkende verlangens’ onthult.

“Bij het grote hotelbed wacht mijn speelpartner op zijn knieën, de handen op zijn rug geboeid”, schrijft Fedorova. “Seconde na seconde voeren we een fantasie uit: hij aan de lijn, ik boven hem, met de controle die hij mij heeft toevertrouwd. Zoals de meeste seksuele scenario’s is het al talloze keren voor ons uitgeleefd. We trekken het aan als een tweede huid… We hebben bovenal een onverzadigbare drang om elkaar te leren kennen. Naakt is niet naakt genoeg. Twee lagen latex voorkomen dat onze lichaamsvloeistoffen zich vermengen, maar de mentale afstand tussen ons wordt kleiner totdat deze in het niets oplost. ”

Opdat deze scène u niet zou misleiden, een verduidelijking. De erotische ervaringen van de auteur, en die van de mensen die ze interviewt, vormen de couverts van het boek, niet de maaltijd. De kern van het manuscript is Fedorova’s historisch/sociologische analyse van de elementen van fetisjisme, ook bekend als kink, elk onderzocht in een van de tien hoofdstukken: Leather, Latex, The Dominatrix, The Gimp, The Chaser, Feet, Medical Gloves, Cars, Monsters en The Fetish Club.

‘Een fetisj hebben’, legt Fedorova de basis uit, ‘betekent dat je je aangetrokken voelt tot een bepaald object voor plezier of opwinding – en opgewonden raakt door de mogelijkheden en scenario’s die dit object biedt.’

Fedorova besteedt veel onderzoek en veel pagina’s aan de kostuums die volgens haar een must-wear zijn voor fetisjisten zoals zij. “Een fetisjkledingstuk”, schrijft ze, “transformeert de manier waarop je je lichaam bekijkt en bewoont. Vanaf het moment dat je het aantrekt, creëert het een nieuwe, onbekende erotische entiteit. In de spiegel herken ik mijn gelaatstrekken, maar ik ben niet mijn gebruikelijke zelf. Ik ben op onbekend terrein gestapt, waar ik tijdelijk iets anders kan belichamen. Rubber accentueert mijn rondingen, en toch voel ik me vrij van welk geslacht dan ook.”

Als u dit zorgvuldig onderzochte, met passie geschreven boek leest, zult u kennis opdoen over verrassende onderwerpen, variërend van de Meso-Amerikaanse ontdekking van de rubberplant in 1600 v. Je leert welke films je moet kijken als je een autofetisjist bent; de erotische geneugten van het dragen van een hondenmasker, de onuitgesproken spelregels in de ‘ruimtes van radicale vrijheid’ die bekend staan ​​als fetisjclubs, ‘de eerste plaatsen waar de verkenning van wie we zijn en wie we willen mogelijk is. Het laat je ook vaak een leeg gevoel achter in de ochtend.’

“Second Skin” is meer sociologisch dan sexy; meer antropologisch dan dierlijk. De bestaansreden ervan is niet eenvoudigweg het overbrengen van de geschiedenis, de mechanismen, de betekenis of zelfs de seksuele geneugten van het fetisjisme. Belangrijker is dat in dit Amerikaanse tijdperk, waarin fundamentele mensenrechten worden geschonden in onze wetgevende macht en op straat; Wanneer ‘anders’ zijn en/of de machthebbers uitdagen bestraft wordt met de dood, pleit dit in Groot-Brittannië geboren boek voor het recht van mensen om te houden van wat ze willen en om dat met wederzijdse instemming te krijgen. ‘Het begrijpen van je eigen uitgebreide vermogen tot vreugde brengt een angstaanjagende eis met zich mee,’ schrijft Fedorova, ‘dat je je leven leidt in overeenstemming met de vreugde waarvan je weet dat die mogelijk is; dat je om meer vraagt; dat je provoceert, onrustig maakt en uitreikt naar persoonlijke en politieke macht.’

Maranauteur van “De nieuwe oude ik” en andere boeken, woont in een Silver Lake-bungalow die zelfs ouder is dan zij.