Amtrak-tips voor ’s nachts van mijn 53 uur durende Zephyr-reis in Californië

Nachtelijke Amtrak-treinen hebben zitplaatsen voor coaches en slaapcabines.

Als ik oprecht wil genieten van twee nachten in de trein, moet ik me op mijn gemak voelen. Dus ik heb er geen spijt van gehad dat ik een privé slaapkamer voor mijn 53 uur durende reis.

Voor $ 2.200, de ruimte van ongeveer 50 vierkante meter verpakt in een uitklapbare bank, een bovenbed, een stoel, een uittrekbare tafel, een complete badkamer en een kast.

Het feit dat ik een eigen ruimte had, maakte deze reis zoveel ontspannender dan in een bus. Ik waardeerde vooral dat ik een complete eigen badkamer had, een voorziening die alleen beschikbaar is in de slaapkamers van Amtrak-treinen.

Als een slaapkamer buiten uw budget valt, overweeg dan het boeken van een kamer voor een nachtrit. Het is een kleinere privécabine zonder badkamer voor een lagere prijs.

Een belangrijk ding dat ik van de ene op de andere dag over mezelf heb geleerd trein reizen is dat niets mijn mindset zo bederft als een onrustige nacht. Ik wilde mezelf voorbereiden op slaapsucces op de California Zephyr. Dus hoewel mijn trein Chicago pas om 14.00 uur verliet, zette ik op de dag van vertrek mijn wekker op 6.00 uur.

“Hoe vermoeider ik aan het eind van de dag ben, hoe beter”, dacht ik.

Het blijkt dat mijn plan werkte. Ik viel gemakkelijk in slaap in de trein en kreeg elke nacht zeven tot acht uur slaap.

Ik had nog enkele uren te besteden voordat ik aan mijn middagtrein begon. Ik bracht ze door met wandelen door Chicago en de omliggende gebieden. Ik wilde mijn benen verslijten en zoveel mogelijk frisse lucht inademen voordat ik het grootste deel van 53 uur in een afgesloten ruimte van 50 vierkante meter doorbracht.

Tegen de tijd dat ik in de trein stapte, was ik dankbaar dat ik de kans kreeg om even te zitten.

Amtrak-slaapaccommodaties kom met gratis maaltijden geserveerd in de restauratiewagen, en passagiers kunnen snacks kopen bij de koffie auto.

Ik was blij dat ik mijn eigen snacks voor tussendoor had ingepakt, want ik bespaarde wat geld dat ik in de caféwagen zou hebben uitgegeven. Ik heb ook een verscheidenheid aan opties meegenomen om aan elke behoefte te voldoen. Chips, mueslirepen, trailmix, stroopwafels, chocolade en gummies waren tegen het einde van mijn reis bijna verslonden.

Soms voelt het vastzitten op de rails alsof je hetzelfde uur steeds opnieuw beleeft. Het vermijden van verveling was belangrijk voor mij tijdens de langste treinreis van mijn leven.

Toen ik eenmaal in mijn kamer was geïnstalleerd, maakte ik een lijst van alle manieren waarop ik mijn tijd kon besteden en was ik van plan om elk uur of twee van activiteit te wisselen.

Door een verscheidenheid aan dingen in te pakken en bewust tijd vrij te maken voor elk van deze dingen, voelden mijn dagen meer gestructureerd en bevredigend aan. Ik heb een boek, een dagboek, mijn Nintendo Switch, twee camera’s en mijn werklaptop meegenomen. (Ik had ook een muziekinstrument ingepakt om de tijd te doden, maar dat was een fout die ik de volgende keer zou vermijden.)

Wanneer ik reis, vind ik het meestal de moeite waard om het comfort van thuis in te pakken. Ik draag mijn pantoffels de hele dag in mijn appartement, dus het dragen ervan in mijn treinslaapkamer kalmeerde me.

Mijn Crocs dienden tijdens deze reis twee doelen. Ik droeg ze onder de douche om mijn voeten tegen ziektekiemen te beschermen, en ik droeg ze om door de trein te lopen. Het was veel gemakkelijker om ze aan te trekken dan om mijn dikke laarzen vast te maken – het enige andere paar schoenen dat ik bij me had.

Sinds ik de Crocs had, stopte ik mijn laarzen tot het einde van mijn reis in de kast.

Ik was zo dol op het bovenste bed na de eerste nacht dat ik het de hele volgende dag laag hield. In zo’n kleine kamer betekende het hebben van nog een ruimte om rond te hangen veel voor mij. Ik had de bank, de stoel en nu het bovenste bed.

Overdag zat ik op de bank of op de stoel om te schrijven en op mijn computer te werken. Als ik videogames wilde spelen of lezen, beklom ik de ladder om het bovenste bed als gezellige zolder te gebruiken.

In tegenstelling tot de meeste Amtrak-treinen waar ik in heb gezeten, heeft de California Zephyr geen wifi.

Als tv-voor-bed-mens downloadde ik vóór mijn reis sitcoms en anime-afleveringen van Netflix, zodat ik mijn nachtelijke routine kon behouden.

De California Zephyr stopt op sommige stations 10 minuten of langer. In deze gevallen mogen alle passagiers uit de trein stappen. Bij elke lange stop kreeg ik een frisse neus. Ik zag andere reizigers tabak roken, foto’s maken en het perron op en neer lopen. Maar ik was de enige die aan jump-jacks deed en hinkelspel speelde met denkbeeldige krijtdozen.

Ik voelde me een beetje een outcast, maar het was de moeite waard om me een paar minuten vreemd te voelen als ik wat lichte cardio deed, omdat ik opgekropte energie kon loslaten en mijn lichaam moe werd, waardoor ik waarschijnlijk ook beter kon slapen.

Door mensen te leren kennen in een langeafstandstrein, voel ik me meer thuis, vooral als ik de hele reis dezelfde mensen tegenkom. Hoewel ik me vaak verlegen en ongemakkelijk voel in de buurt van vreemden, gebruik ik solo-reizen als een kans om mijn sociale vaardigheden te oefenen.

Amtrak maakt het gemakkelijk om met andere passagiers te praten, omdat ze verschillende gezelschappen bij elkaar in de restauratiewagen plaatsen. Tijdens het ontbijt, de lunch en het diner hoorde ik over de reisplannen van anderen.

Ik zag veel van mijn eetgenoten later op het perron tijdens lange stops en praatte nog meer met hen.

Tijdens mijn 53 uur durende reis met de California Zephyr voelde ik me comfortabeler, uitgeruster en voldaaner dan ooit tevoren in een nachttrein.

Ik overleefde niet alleen de langste treinreis in de VS, ik bloeide ook.