De eerste met Amerikaanse vlag gedrapeerde kist die thuiskomt, zal met grotere kracht landen dan welke Iraanse raket dan ook.
Voor president Donald Trump hertekent het verlies van Amerikaans militair personeel het politieke slagveld in eigen land.
Trump heeft zichzelf lange tijd neergezet als een president die de kosten van oorlog in menselijke termen begrijpt.
Hij maakte de spot met ‘eeuwige oorlogen’ en beloofde dat er niet langer Amerikaans bloed zou worden vergoten in verre woestijnen.
Maar de campagneretoriek stuitte op de harde realiteit toen hij zich weer in het Witte Huis bevond.
Op het moment dat zondag de Amerikaanse slachtoffers werden bevestigd, was de oorlog met Iran niet langer iets abstracts.
Drie personeelsleden werden gedood en vijf anderen raakten ernstig gewond bij een aanval op een Amerikaanse basis in Koeweit.
In Washington zorgden de sterfgevallen – en zijn waarschuwing dat er nog meer zouden kunnen volgen – voor een verdere polarisatie van de politiek.
Aanhangers schaarden zich rond Trump en voerden aan dat als ze zich nu terugtrekken, de gevallenen zouden worden onteerd.
Critici beschouwden de slachtoffers intussen als bewijs van de roekeloosheid van een president.
Lees meer:
De oorlog van Trump met Iran is voor de mensen in Dubai persoonlijk geworden
Starmer ontkent claims dat de Britse bases toestemming geven voor aanvallen op Iran
Het politieke midden – vaak rustig maar besluitvaardig – stelde de kritische vraag: waar sterven we voor?
Escalatie dreigt hem te veranderen in het soort oorlogspresident in het Midden-Oosten dat door zijn eigen basis werd afgewezen.
Zijn ommekeer, hoe gerechtvaardigd ook op strategische gronden, zal op de proef worden gesteld tijdens de tussentijdse verkiezingen van dit jaar.
De geschiedenis wijst uit dat presidenten hun steun niet verliezen simpelweg omdat Amerikanen op het slagveld sneuvelen.
Ze verliezen het als sterfgevallen zinloos, eindeloos of slecht uitgelegd worden door de opperbevelhebber.
In zijn laatste toespraak tot de natie bereidde hij de Amerikanen voor op een langere oorlog en meer slachtoffers.
De snelheid waarmee de ziekte zich over het Midden-Oosten lijkt te verspreiden zal een ander punt van zorg zijn.
Hoe langer het duurt, hoe meer levens verloren gaan en hoe breder het zich verspreidt, hoe moeilijker de diplomatie wordt.
Uiteindelijk zullen Amerikaanse levens die verloren zijn gegaan in de oorlog met Iran Trump confronteren met de paradox van leiderschap.
Macht is nooit absoluter dan in oorlog, maar ook nooit kwetsbaarder.
Raketten kunnen het conflict in het buitenland bepalen, maar het zijn de rouw en de herinnering die de politieke kosten bepalen.
