Als ik de tijdlijn goed heb, hebben jullie het script geschreven en daarna hebben jullie Ben en Matt gecast. Klopte dat, of had u ze in gedachten toen u aan het schrijven was?
Trouwens, twee jaar geleden bestond dit script niet. Het bestond pas in mei 2024. En Dani Bernfeld, die bij Artists Equity werkte, die echt de geweldige aanzet tot dit ding was, ik was daar geweest, ik sprak met Ben over wat dingen, we hadden het erover dat we allemaal iets uitvonden om aan te werken, enzovoort. En toen dat klaar was, zei Dani: “Luister, geef me gewoon 48 uur. Voordat het in een grotere context uitkomt, geef me 48 uur met deze film. Laat me het uitzoeken.” En 24 uur later had ik Matt, en 24 uur daarna had ik Ben.
Het was grappig omdat ze het uiteraard produceerden en zeiden: “Laten we het over de cast hebben. Wie zie je in de film?” Ik zeg: “Nou, het komt wel goed met jullie!” (lacht) “Ik weet het niet. Wat denk jij? Misschien zijn jullie een perfecte casting.” En eerlijk gezegd waren we net op weg naar de races, man. Het gebeurde heel snel. Eind 2024 waren we klaar met het opnemen van die film, en het afgelopen jaar hebben we de film bewerkt en verfijnd en al die goede dingen gedaan.
Heb je tijd gehad om iets te herschrijven naar hun sterke punten, of werd dat allemaal gevonden op de dag waarop je kleine momenten voor hen creëerde?
We hadden een kleine dag met nieuwe opnames om wat dingen te verduidelijken, omdat ik denk dat we dit ding echt probeerden aan te scherpen, zodat het overal doorheen zou snijden. Het verhaal beweegt. En ik denk dat we met alle overbodige dingen die we na een tijdje misschien lastig zouden vinden, maar langzaam wegkomen. Dus dat was dat proces. Maar er was veel discussie over het einde en hoe dat eruit zou zien, en dat was iets heel anders dat veel iteraties doormaakte. We hebben eindelijk een versie waar we allemaal dol op zijn.
Dat is het leuke aan de film, het is de versie waar ik van hou, het is de versie waar ze van houden, het is de versie waar Netflix van houdt. Het is niet zo dat we genoegen hebben genomen met ieders tweede favoriete keuze, wat soms gebeurt in gevallen als deze. Je zegt: “Oké, dit is degene waar we het over eens kunnen worden, dus we laten dit…” Dat wil je niet. Je wilt echt het gevoel hebben dat je je beste beentje voorzet.
Rechts. Ja, ik wilde vragen naar verschillende iteraties van het verhaal, en of dat iteratieve proces al dan niet vroeg of laat plaatsvond. Was dat tijdens de montage of tijdens het schrijven, pre-productiemateriaal?
Ik zeg altijd dat er drie films zijn: de film die je schrijft, de film die je maakt en de film die je knipt, en ze kunnen enorm uiteenlopen in wat ze uiteindelijk worden. Er is een applicatie die we gebruiken, FrameIO, en dat is eigenlijk: je kijkt naar (de film), maar je kunt commentaar geven op specifieke momenten en zeggen: “We moeten dit hier doen.” Ik denk dat ik ergens tussen de 13.000 individuele opmerkingen zat over de verschillende bezuinigingen in de afgelopen tien maanden of wat dan ook, omdat we van dit ding gewoon een raketslee wilden maken. En mijn vriendin maakt er grapjes over: ik stond om drie uur ’s ochtends op en zei: “Daar gaan we.” En we deden het opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Kevin Hale, mijn vriend die ik al dertig jaar ken en die de film heeft gemaakt, realiseerde ik me al vroeg dat ik zo agressief was, omdat hij een aantekening maakte die ik zojuist had geschreven: “Plat, plat, plat. Er is hier geen verhalende push, er is geen drive, dit is klote”, en hij zegt tegen zijn vrouw: “Ik denk niet dat Joe blij is met dit fragment van de scène.” Maar broeder, als ik je vertel dat we dit ding op de proef hebben gesteld, hebben we dit ding echt tot het uiterste getest. We wisten uiteindelijk echt wat deze film was.
