Almighty Opp-poppenshows trekken enorme menigten naar de straathoek van LA

De artiest die bekend staat als Jeffrey’s Human Persona is bijna 25 jaar anoniem gebleven – net zo lang als hij muzikale poppenshows in guerrillastijl heeft opgevoerd met de titel “almachtige Opp” op een stenige straathoek in Koreatown, elke laatste zaterdag van de maand. Hij miste slechts drie shows in de eerste 19 jaar van wat hij zijn ‘diensten’ noemt. De COVID-19-pandemie dwong hem echter in 2020 online te gaan en een familietragedie hield hem nog een paar jaar uit de hoek.

In december keerde hij voor het eerst sinds de door de pandemie veroorzaakte sluiting live terug voor de tweedehands autodealer in Western en Elmwood, wat een menigte van enkele honderden toegewijde fans trok. In februari organiseerde hij zijn eerste ticketevenement genaamd “Secret Somewhere-diensten”, die bijna 50 gasten trok die elk $ 100 betaalden voor de pop-upshow in een privéwoning in de San Fernando Valley, waar Willie Nelsons jongste zoon, Micah, als openingsact diende met zijn artrockproject Particle Kid.

“Ik heb begrafenissen gemist, ik heb Kerstmis gemist, ik heb de verjaardagen van vrienden gemist. Ik heb nooit vakantie genomen”, zegt Jeffrey over zijn toewijding aan zijn maandelijkse optredens tijdens een recent telefonisch interview na zijn show eind januari, die ook een grote, opgewonden menigte supporters trok. “Ik behandelde het als een mes in mijn hart.”

“Almighty Opp” gaat echt over Jeffrey’s hart. De diensten vinden plaats op een speciaal ontworpen zwart podium, bevolkt met een verscheidenheid aan op maat gemaakte poppen. Deze creaties komen niet uit de buurt van Make-Believe van meneer Rogers. Tijdens een recente show droeg de leider een rode dirndl met grijze kniekousen en zwarte enkellaarzen. Zijn hoekige hoofd werd bekroond door een groene vilten kroon; zijn brede mond was een sinistere, grijnzende snee; zijn ogen werden zwart van wat op houtskool lijkt. Andere poppen dartelden om hem heen: een dik, clownachtig, sneeuwmanachtig wezen dat water naar de menigte spuugt; een lange, spichtige clown die een miniatuurpomp gebruikt; een rare sokpop gemaakt van zelfklevend verband; een afgedankte, slordige babypop aan touwtjes.

Een van de belangrijkste marionetten die worden gebruikt in de straatshow ‘Almachtige Opp’. De poppen zingen liedjes geschreven door de maker van de show, een artiest die de naam Jeffrey’s Human Persona draagt.

(Carlin Stiehl / For The Times)

Muziek vormt het middelpunt van elke dienst, waarbij Jeffrey achter het gordijn gitaar en keyboards speelt en met een weifelende stem zingt die doet denken aan Jeff Mangum over de onderwerpen, ideeën en gevoelens die hem in verschillende fasen van zijn leven bezighouden. Tot nu toe is ‘almachtige Opp’ uitgekomen 33 albums op Bandcamp met nummers van diensten door de jaren heen met titels als ‘Every Day’s the Worst Day’, ‘Misbegotten Human Beings’ en ‘Bubble Burster’.

“Doen alsof ik een keuze had, net zo lang als we zeiden dat we dat hadden, maar nu is het veel erger dan het vijf jaar later lijkt”, zingt een pop die lijkt op een bizarre Humpty Dumpty met een enorme eierkop op een rode broek tijdens de show van januari. “De dromen van iemand anders steunen omdat jouw goede karakter wordt gebruikt.”

“Almighty Opp” maakt gebruik van een verscheidenheid aan rijk gedetailleerde, handgemaakte poppen. De maker van de show werkte ooit als assistent van beeldhouwer Chris Burden.

(Carlin Stiehl / For The Times)

Een veel voorkomend refrein, dat bijna iedereen op het met tandvlees besmeurde trottoir in koor zingt, is: ‘Het is oké om niet oké te zijn.’

Jeffrey houdt van de spontane mogelijkheden van de straathoek en van wat hij het ‘struikelende’ karakter van de diensten noemt, maar het kernpubliek is een terugkerend publiek. De bijna 200 mensen die zich op deze januariavond net na 21.00 uur verzamelden, staan ​​achterin op krukjes en stoelen en voorin op de stoep op de stoep. Ze schreeuwen en zingen en zingen mee. Ze draaien zich om en omhelzen elkaar of schudden elkaar de hand als Jeffrey hen aanmoedigt om hun buren op verschillende momenten in de show te ontmoeten.

Lars Adams woont een ‘almachtige Opp’-show bij op de laatste zaterdag van januari. Tijdens de show wordt het publiek aangemoedigd zich om te draaien en hun buren te begroeten.

(Carlin Stiehl / For The Times)

“Ook al treed ik op, ik beschouw mezelf niet echt als een artiest”, zegt Jeffrey. Hij is ook geen straatmuzikant, hoewel zijn shows gratis community-evenementen zijn. En ook al zijn er poppen, hij noemt ‘almachtige Opp’ geen poppenspel. Hij is, zegt hij, ‘een obsessieve maker’. Het publiek “komt voor mij gewoon mee voor de rit – de rit van het leven – van hoe ik me op dat moment voel. Het is een beetje zoals een dienst van de katholieke kerk, waarbij de preek verandert, maar de structuur ervan blijft hetzelfde.”

In tegenstelling tot een kerkdienst zijn shows luidruchtig en een beetje ongebonden. Een bus suist voorbij, een man zonder huis schreeuwt terwijl hij langsloopt met een winkelwagentje. Jeffrey’s vrouw, bekend als Shambles, bedient de poppen van achter het gordijn, terwijl ze hun 5-jarige dochter, bekend als Crumbo, in een draagdoek dragen. Twee andere assistenten, DingDing en Cylo genaamd, zijn ook te zien achter het zwarte gordijn – hun gezichten verborgen in gebreide clownmaskers of afgeschermd door make-up. Jeffrey komt tegen het einde van de show voor het publiek – gekleed in een wit masker en een rode hoodie – en vraagt ​​het publiek om getuigenissen te geven. Mensen staan ​​op en praten erover dat ze door de jaren heen door de show zijn veranderd.

Dat is wat er gebeurde met Micah Nelson. Hij kwam toen Jeffrey spiegels voor de gezichten van mensen hield en hen naar zichzelf liet kijken terwijl de menigte naar hen keek. De sessies duurden onaangenaam lang. Nelson nam later contact op met Jeffrey om te zeggen dat hij enkele van zijn liedjes aan het coveren was, en dat zijn ervaring met de spiegel een diepgaand effect op hem had.

Toen Nelson Jeffrey introduceerde tijdens de recente show “Secret Somewhere”, deden de dingen die hij over Jeffrey zei de artiest blozen. Het leven, zei Jeffrey, heeft een grappige manier om de cirkel rond te maken.

Jeffrey’s Human Persona, die in de beginjaren ‘almachtige Opp’ creëerde, vraagt ​​publieksleden die zich op een straathoek in Koreatown hebben verzameld om getuigenissen te geven over de show, die hij een ‘service’ noemt.

(Carlin Stiehl / For The Times)

Jeffrey verhuisde in 1995, toen hij 19 was, vanuit Pittsburgh naar LA. Zijn vader kocht het vliegticket voor hem nadat Jeffrey in een sleur van verveling met vrienden terechtkwam en in de verkeerde problemen terechtkwam. Hij wilde in de filmindustrie werken – hij dacht dat LA een Jim Morrison-koortsdroom uit de jaren zeventig zou zijn, maar vond het niet zo inspirerend. De filmindustrie, waarin hij werkte aan het maken van fantasiekunst en andere verzinsels, was geen creatieve haven, maar eerder een zielzuigende leegte.

“Ik ben het beu om de poppen van anderen te maken,” vertelde hij op een dag aan een vriend, en “de almachtige Opp” was geboren.

“Als je alleen maar komt opdagen voor een salaris, wat doe je dan echt?” vroeg Jeffrey tijdens ons interview. “Ik ben liever een flop en geloof erin.”

Kinderen verzamelen zich helemaal vooraan op het podium tijdens de ‘almachtige Opp’-show van januari, met originele liedjes op gitaar en keyboard. Er zijn in totaal 33 ‘almighty Opp’-albums beschikbaar op Bandcamp.

(Carlin Stiehl / For The Times)

Hij maakte de originele poppen en schreef het eerste ‘almachtige Opp’-album in het appartement op de tweede verdieping waar hij woonde, op slechts een steenworp afstand van de hoek waar hij nog steeds optreedt – de hoek waar hij zijn vrouw ten huwelijk zou vragen tijdens een bijzonder moeilijke periode van zijn leven. Gedurende al die jaren werkte hij in verschillende creatieve rollen om in zijn levensonderhoud te voorzien: voor de speelgoedindustrie; kort voor de Disney Imagineers; en gedurende ongeveer acht jaar als assistent van beeldhouwer Chris Burden voor wie hij hielp bij het vervaardigen van het zinderende toekomstige land ‘Metropolis II’, dat zich in de permanente collectie van het Los Angeles County Museum of Art bevindt.

Nu ‘almachtige Opp’ weer live is, profiteert Jeffrey van de therapeutische aspecten van het opschrijven van zijn emoties en ervaringen. De “Secret Somewhere Services” zullen één keer per maand, of misschien elke twee maanden, doorgaan. Gasten kunnen controleer Instagram voor tips over hoe je een felbegeerd ticket kunt scoren, dat wordt geleverd met een eigen handgemaakte toegangskaart en een kaart naar de steeds veranderende privélocatie. Jeffrey maakt grote poppen voor deze uitvoeringen – één is ruim twee meter hoog – en experimenteert met de vorm van het evenement.

Toch zal de straathoek de ziel van zijn operatie blijven – en de muziek de kern van alles.

“Het draait allemaal om eerlijkheid, en de mensen die het begrijpen en blijven komen, weten dat het iets absoluut reëel is”, zegt hij.