Zes jaar geleden, toen de wereld langzaam tot stilstand begon te komen, Ali Pirzadeh zocht zijn eigen weg en sloot zich op. Terwijl anderen werden afgeleid door bananenbrood en Dierenkruising – twee van de best vergeten trends die voortkwamen uit onze collectieve, gedwongen tijd in het vagevuur – bracht de haarstylist zijn tijd door in het gezelschap van een mannequinhoofd. Denken Tom Hanks’s voetbalvormige vriend Wilson uit Weggooienmaar schoonheid. “We waren allemaal een beetje bang en verward, dus voor mij was dat mijn manier om te mediteren en de verbinding te verbreken, en dan begin je te creëren vanuit een plek van onbevreesdheid”, herinnert hij zich de tumultueuze tijd. “Thuis zitten met mijn mannequinhoofd en spelen, ideeën en concepten pushen die ik wilde doen, was geweldig en omdat ik het begon te delen op sociale media, werden de mogelijkheden om met verschillende mensen te werken plotseling veel groter.”
Het was een enigszins onverwacht keerpunt voor de haarstylist, wiens ontluikende carrière tot dan toe al kon bogen op samenwerkingen met merken als Gucci, Burberry En Ashishevenals verschillende internationale edities van Mode – om nog maar te zwijgen van de heilige pagina’s van dit tijdschrift. Toch wachtten hem nieuwe kansen. Pas toen Pirzadeh de tijd en ruimte had om de punten met elkaar te verbinden, vrij van beperkingen en verwachtingen, veranderde zijn perspectief. “Dat is wat het grote verschil werd. Ik besefte dat ik de angst kon wegnemen en in plaats van me af te vragen: ‘Kan ik dat doen?’, deed ik het gewoon”, vervolgt hij. “Wetende dat je niet aan het creëren bent vanuit een plek van angst of terreur, trekt mensen naar binnen.”
Valentijn draagt BALENCIAGA
Het is een vrijheid die vanaf het begin in het werk van de haarstylist bestond, maar sindsdien is veranderd in een onmiskenbare kunstvorm. Van franjes geknipt in verbijsterende geometrische vormen tot kronkelende, sculpturale vlechten die de zwaartekracht trotseren, de haarstylist alchemiseert onconventionele materialen tot pruikwonderen zoals toekomstbestendig cyborghaar van hergebruikte oude MacBook-onderdelen of glinsterende pixie-crops compleet met kokette kiss-krullen, gemaakt van duizenden sprankelende kristallen. “Ik zie haar echt als een kunst en een expressiemiddel”, zegt Pirzadeh. “Iedereen weet dat ik van sculpturaal haar houd, maar het kan zich ook vertalen in iets bovennatuurlijks en rauws. Ik wil de artistieke kant ervan nog meer benadrukken vanwege hoe de wereld er nu uitziet.”
Onmiskenbare emoties doordringen het oeuvre van de haarstylist, een gevoel van euforie, romantiek en soms gevaar dat – ook al ziet het er soms zo onnatuurlijk uit dat je zou denken dat het door AI is gegenereerd – diep menselijk aanvoelt. Het is een dreiging die op dit moment onheilspellend boven de creatieve industrie als geheel hangt en een huiveringwekkend raadsel opwerpt: ‘Kan AI mijn baan vervangen?’ “Ik voel me redelijk veilig in mijn positie”, zegt hij geruststellend. “Als we daadwerkelijk kijken naar wat we doen als kunstvorm, is dit mijn stem en mijn manier van expressie, dus laten we dat claimen. Geen enkele computer kan dat wegnemen. Ik wil niet leven in een wereld zonder mens-tot-mens-interactie, wat heeft het voor zin?”
Taka draagt sokken van ALAIA
Van fluisteren tot gillen, de creatieve stem van Pirzadeh klinkt het hele jaar door tijdens verschillende uitstapjes. We spreken in de aanloop naar wat in de volksmond bekend staat als het ‘lange seizoen’, een gigantische marathon van januari tot maart. Het is een chique sandwich bestaande uit heren- en dameskleding, met een decadente haute couture-vulling. Wanneer hij op maat gemaakte looks creëert voor een groot aantal merken, waaronder Louis Vuitton, Harris Reed, Marinier Serre, Robert Wun En GmbHde voorbereiding begint lang voordat hij ook maar in de buurt van een haardos komt. Over zijn proces met frequente medewerkers zegt hij: “Voordat ik met hen ga samenwerken, probeer ik erachter te komen wat voor soort DNA ze hebben. Wat vertegenwoordigt hun kleding? Wie is het personage? Ik kijk naar de stoffen waarmee ze werken, omdat mijn esthetiek veel te maken heeft met texturen. Voor mij is dat het interessante aan het kunnen zijn van een kameleon en het transformeren in verschillende merken.”
Hugo draagt een broek van RICK OWENS
Het is niet verwonderlijk dat het de delen waaruit Pirzadeh zelf bestaat, ook mensen naar zijn wereld trekken. Over wat hem goed maakt in wat hij doet, zegt hij: “Ik ben een aardig persoon die met ideeën en concepten komt. Ik kan heel goed samenwerken en zeg nooit: ‘Nee, dat kun je niet doen.’ Als iemand zegt dat hij wil dat zijn haar drie meter de lucht in gaat, zoek ik uit hoe ik dat moet doen en ik denk dat die mentaliteit heel veel telt.” Om nog maar te zwijgen van de steeds groter wordende encyclopedie van texturen en kleuren van de haarstylist, vaak alledaags of banaal, maar nooit puttend uit bestaande mode- of schoonheidsreferenties, allemaal opgeslagen in zijn steeds groter wordende, gigantische fotoalbum. “Mijn assistenten proberen mij steeds weer ertoe aan te zetten een Pinterest-meisje te worden, maar dat lukt niet”, zegt hij lachend. Uit nieuwsgierigheid vraag ik hoeveel afbeeldingen. ‘Oh mijn God,’ zegt hij, voordat hij dramatisch pauzeert. “Het zijn er meer dan 115.000. Ik wis geen dingen, maar vreemd genoeg heb ik wel een goed geheugen waarin ik me kan herinneren dat ik foto’s heb gemaakt in Barcelona en vervolgens scroll om ze te vinden.”
Taka draagt een broek van VICTORIA BECKHAM
Hoewel de artistieke of historische referenties van de haarstylist uit het Midden-Oosten of Noord-Afrika misschien worden gebroken door een lens die niet direct herkenbaar is voor degenen die er niet op de hoogte zijn, is zijn introspectieve benadering er een die een voorbeeld is van de huidige generatie creatieven. “Ik wilde haar presenteren als een vorm van empowerment, een pantser dat beschermt en tegelijkertijd kracht vasthoudt”, zegt hij over zijn inspiratie achter het hoofdartikel, dat hij Selābat noemde, een Perzisch woord van Arabische oorsprong dat ontzag of kracht betekent. “Komend uit Iran, waar het vrouwen verboden is hun haar te laten zien, was het mijn bedoeling niet alleen om het te onthullen, maar om het terug te winnen als een uiting van veerkracht.”
Zeker, sociaal-politieke druk en kapsel zorgen voor vreemde bedgenoten, maar schoonheid bestaat niet in een vacuüm en de mondiale schisma’s zijn onmogelijk te negeren. “Als je kijkt naar waar we ons nu in de samenleving bevinden, zijn de kleurenpracht en de drang naar glamour iets dat oplicht en vreugde schenkt, en dat soort verschuivingen gaan hand in hand met wat de maatschappij momenteel presenteert”, zegt hij. “We hebben de ‘clean girl’-esthetiek doorlopen en zijn op een plek gekomen waar we ons mogen uiten en spelen. Het is nu een leuke tijd. We moeten het gewoon omarmen en er echt voor gaan.”
De start van het jaar, die samenvalt met de AW26-shows, zorgt er natuurlijk voor dat Pirzadeh zich reflecterend voelt. “Omdat ik uit Iran kwam, wilde mijn vader dat ik in de economie zou gaan werken of dokter zou worden, dus dwongen ze me om economie te gaan studeren, maar daar was ik heel slecht in”, zegt hij. “Ik ben pas met de kappersschool begonnen omdat mijn zus kapster was, en dat gaf me gewoon het gevoel… ik voelde me zo veilig op die school.” Misschien zou in een ander leven, of na een nieuwe, door de overheid opgelegde periode van isolatie, een ander hoofdstuk in Pirzadehs creativiteit tot bloei kunnen komen. “Ik weet niet of ik nog steeds in het creatieve veld zou werken”, blikt hij terug. “Ik wilde therapeut worden toen ik opgroeide, maar misschien zou ik een prachtige bloemenwinkel en café hebben.”
Nadat hij zich heeft vastgezet en een level omhoog is gegaan, hoe je het ook wilt omschrijven, blijft Pirzadeh nog steeds duwen, maar trapt hij niet op het gaspedaal. “Het uitdagende zit hem niet in het werk zelf; ik geniet van het werk en van wat ik doe, maar ik wil uiteraard altijd grotere klanten en grotere klussen doen om mijn identiteit steeds meer naar buiten te brengen”, zegt hij. “Omdat ik zo dol ben op wat ik doe, heb ik de neiging om het te willen pushen en pushen en pushen, maar ik luister niet naar mezelf en mijn lichaam. Dus voor mij komt groei voort uit het luisteren naar mijn lichaam en daar op de een of andere manier balans in vinden. Ik weet dat het moeilijk is, maar meer balans vinden is wat ik graag zou willen doen.”
Afkomstig uit 10 Magazine nummer 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
SEDAGKNUPPEL
Fotograaf TAREK MAWAD
Creatief directeur en haar OF PIRZADEH
Mode-editor GARTH ALLDAY SPENCER
Make-up CHIAO LI HSU
Tekst DOMINISCH CADOGAN
Modellen TAKA MAGDELINE bij PRM Agency, HUGO FULTON bij Supa Modelmanagement, VALENTIJN VALERO bij The Squad Management en JUM KOOCHNIN bij modellen 1
Manicure SABRINA GAYLE bij Arch The Agency
Directeur beweging BENJAMIN JONSSON
Assistenten van de fotograaf ADAM ROBERTS En OLIVER WEBB
Digitale operator MATTHÉ ALAND
Mode-assistenten GEORGIË EDWARDS En FI MAANDAG
Haar assistenten KRIS SZALAY En ANA VERONICA TORRES
Make-up assistenten LIZZIE CHECKLEY En MARISOL-STEWARD
Stel ontwerpassistenten in CLAUDIA ROOS En SUZANNE ELVEN
Gieten NICO CARMANDAYE bij Concorde Casting
Productie ZAC APOSTOLOU En SONYA MAZURYK
