In plaats van te vragen hoe AI-agenten voor hen kunnen werken, is een belangrijke vraag in het bedrijfsleven nu: spelen agenten goed samen?
Dit maakt orkestratie tussen multi-agentsystemen en -platforms een cruciale zorg – en een belangrijke onderscheidende factor.
“Agent-tot-agent-communicatie wordt steeds belangrijker” G2’s Chief Innovation Officer Tim Sanders vertelde VentureBeat. “Want als je het niet orkestreert, krijg je misverstanden, zoals mensen die vreemde talen met elkaar spreken. Die misverstanden verminderen de kwaliteit van de acties en roepen het schrikbeeld van hallucinaties op, zoals veiligheidsincidenten of datalekken.”
Agenten laten praten en coördineren
Tot nu toe draaide de orkestratie grotendeels om data, maar dat verandert al snel in actie. ‘Conductor-achtige oplossingen’ brengen agenten, robotprocesautomatisering (RPA) en dataopslagplaatsen steeds vaker samen. Sanders vergeleek de voortgang met die van de optimalisatie van de antwoordengine, die aanvankelijk begon met monitoring en nu op maat gemaakte inhoud en code creëert.
“Orchestratieplatforms coördineren een verscheidenheid aan verschillende agentische oplossingen om de consistentie van de resultaten te vergroten”, zei hij.
Vroege providers zijn onder meer Salesforce MuleSoft, UiPath Maestro en IBM Watsonx Orchestrate. Deze op software gebaseerde observatiedashboards uit de eerste fase helpen IT-leiders alle acties van agenten binnen een onderneming te zien.
Het cruciale element van risicobeheer
Maar coördinatie kan slechts zoveel waarde toevoegen; deze platforms zullen veranderen in technische risicobeheerinstrumenten die een betere kwaliteitscontrole bieden. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan beoordelingen van agenten, beleidsaanbevelingen en proactieve scores (zoals hoe betrouwbaar agenten zijn wanneer ze een beroep doen op bedrijfstools, of hoe vaak ze hallucineren en wanneer).
Bedrijfsleiders zijn huiverig geworden om op leveranciers te vertrouwen om risico’s en fouten te minimaliseren; Veel IT-beslissers vertrouwen de uitspraken van leveranciers over de betrouwbaarheid van hun agenten zelfs niet, zegt hij.
Tools van derden beginnen de kloof te overbruggen en vervelende vangrailprocessen en escalatietickets te automatiseren. Teams ervaren al ‘uitputting van het ticket’ in semi-geautomatiseerde systemen, waarbij agenten tegen de vangrails botsen en menselijke toestemming nodig hebben om verder te gaan.
Een voorbeeld: het kredietproces bij een bank vereist 17 stappen voor goedkeuring, en een agent onderbreekt menselijke workflows voortdurend met goedkeuringsverzoeken wanneer deze tegen gevestigde vangrails aanloopt.
Orkestratieplatforms van derden kunnen deze tickets beheren en zelfs de noodzaak van goedkeuring geheel ter discussie stellen. Ze kunnen uiteindelijk de noodzaak van aanhoudend ‘human-in-the-loop’-toezicht elimineren, zodat organisaties ‘echte snelheidswinsten’ kunnen ervaren, niet gemeten in percentages maar in veelvouden (dat wil zeggen, 3x versus 30%).
“Vanaf daar gaat het om het beheer op afstand van het gehele agentproces voor organisaties”, aldus Sanders.
‘Mens-on-the-loop’ versus ‘mens-in-the-loop’
In een andere kritische evolutie in het agentische tijdperk zullen menselijke beoordelaars ontwerpers worden en van mens-in-the-loop naar mens-on-the-loop gaan, aldus Sanders. Dat wil zeggen: ze zullen beginnen met het ontwerpen van agenten om workflows te automatiseren.
Platformen voor het bouwen van agenten blijven hun no-code-oplossingen innoveren, aldus Sanders, wat betekent dat bijna iedereen nu een agent kan verdedigen in natuurlijke taal. “Dit zal agentische AI democratiseren, en de supervaardigheid zal het vermogen zijn om een doel uit te drukken, context te bieden en valkuilen voor te stellen, vergelijkbaar met die van een goede people manager vandaag de dag.”
Wat bedrijfsleiders nu zouden moeten doen
Agent-first automatiseringsstacks “presteren dramatisch beter dan” hybride automatiseringsstacks op bijna elk kenmerk, merkte hij op: tevredenheid, kwaliteit van acties, veiligheid, kostenbesparingen.
Organisaties moeten beginnen met ‘snelle programma’s’ om agenten in alle workflows te betrekken, vooral bij zeer repetitief werk dat knelpunten met zich meebrengt. Waarschijnlijk zal er in eerste instantie sprake zijn van een sterk mens-in-de-lus-element om de kwaliteit te waarborgen en veranderingsmanagement te bevorderen.
“Het fungeren als beoordelaar zal het begrip van hoe deze systemen werken vergroten,” zei Sanders, “en uiteindelijk ons allemaal in staat stellen stroomopwaarts te opereren in agentische workflows in plaats van stroomafwaarts.”
IT-leiders zouden vandaag de dag alle verschillende elementen van hun automatiseringsstack moeten inventariseren. Of deze elementen nu op regels gebaseerde automatisering, RPA of agentische automatisering zijn, ze moeten alles leren wat er in de organisatie gebeurt om opkomende orkestratieplatforms optimaal te kunnen gebruiken.
“Als ze dat niet doen, kunnen er feitelijk dis-synergieën ontstaan tussen organisaties waar ouderwetse technologie en geavanceerde technologie botsen op het moment van levering, vaak klantgericht”, aldus Sanders. “Je kunt niet orkestreren wat je niet duidelijk kunt zien.”
