Horror is een van de meest betrouwbare genres waar Hollywood keer op keer naar terugkeert. Daar zijn veel redenen voor, maar in het hier en nu komt dat gedeeltelijk doordat het goedkoop is in vergelijking met andere vormen van popcorn-entertainment. Het is tegenwoordig ook een van de weinige genres die originele ideeën kan ondersteunen. En dank God daarvoor, want we krijgen films als ‘Hokum’. Het is geen “verheven” horror die probeert wielen opnieuw uit te vinden. Het is echter een zeer bevredigende, erg leuke en zeer goed uitgevoerde enge film.
Afkomstig van schrijver/regisseur Damian McCarthy, die ons eerder de ouderwetse enge film ‘Oddity’ bracht, zijn laatste poging draait om romanschrijver Ohm Bauman (Adam Scott) die naar een afgelegen hotel in Ierland gaat om de as van zijn ouders te verstrooien. Bij aankomst krijgt hij verhalen te horen over een heks die in de bruidssuite rondspookt. Al snel begint zich een mysterie te ontvouwen, waardoor hij geconfronteerd wordt met duisternis uit zijn verleden en gruwelijke visioenen die zijn pragmatische geest aanvankelijk snel negeert.
De trailer voor “Hokum” beloofde een uitzonderlijk griezelige, bovennatuurlijke horrorfilm. Er is iets verfrissends aan een film die aan redelijke verwachtingen voldoet. NEON heeft hiermee niet te veel op de markt gebracht of te veel beloofd. De studio weet wat ze hebben en McCarthy weet precies wat hij doet. Voor iedereen die geniet van wat een echt enge, niet erg ingewikkelde enge film te bieden heeft, is dit het product.
“Hokum” is het soort film waarin iemand dingen roept als: “Doe het licht aan!”, “Nee!” of, om even “De 40-jarige Maagd” te citeren: “B***h, ga de kamer uit!” Het is beangstigend, maar niet zo serieus dat het ook geen vreugde kan zijn. Het is de goede plek voor horrorduivels.
Damian McCarthy wordt snel een van onze betere horrorregisseurs
Ik heb ‘Caveat’ niet gezien, de film die Damian McCarthy op de radar van veel mensen zette, maar de opvolger ‘Oddity’ van de filmmaker maakte me meteen een fan. De tentscène in “Oddity” is misschien wel een van de engste filmscènes ooit. Hoewel McCarthy in ‘Hokum’ met geen enkele schrik zo hoog scoort, bewijst hij eens te meer dat hij snel een meester van het genre aan het worden is, die weet hoe hij tools moet gebruiken die filmmakers al jaren gebruiken om het publiek bang te maken. Hij kan ze gewoon beter gebruiken dan de meesten.
McCarthy is een meester in het opbouwen van spanning, wat vaak leidt tot een schrik die waarde heeft en allesbehalve hol is. Het is gemakkelijk om een hard geluid te maken en iemand bang te maken. Kun jij het laten plakken? Kun je het laten voelen als meer dan een goedkope truc? McCarthy kan dat absoluut. Op die manier doet hij me denken aan een jongere James Wan, die zichzelf liet zien als een meester in spanning met films als ‘The Conjuring’ en ‘Saw’, terwijl hij ook bewees dat hij plezier kon hebben met films als ‘Dead Silence’.
Op dezelfde manier weet McCarthy wat lichtzinnigheid, zij het meestal van de pikzwarte variant, in zijn films te injecteren. Dat is het punt: bepaalde films zijn zo verdomd eng dat ze bijna aanvoelen als een bestraffende ervaring. Dat kan een compliment zijn, maar dat geldt ook niet voor iedereen. McCarthy weet de juiste balans te vinden en plezier te bieden te midden van de echte terreur. Op die manier is het ouderwets gruwelijk filmisch entertainment. McCarthy is ook een meester in het in zijn voordeel gebruiken van geluid.
Adam Scott gaat buiten zijn comfortzone in Hokum
Een geweldige cheeseburger is niet ingewikkeld, de ingrediënten en uitvoering zijn gewoon van topklasse. Dat is een horrorfilm van Damian McCarthy.
Wat Adam Scott betreft, kijkers die hem vooral kennen van “Parks and Recreation” zullen verrast zijn hem in een geheel andere uitrusting te zien. Hij probeert hier niet grappig te zijn. Hij is in feite een bittere, stijve man met een echt geloofwaardig karakter. De film rust heel zwaar op zijn schouders en hij draagt hem goed.
Dat wil niet zeggen dat Scott nooit drama heeft gedaan. Zijn rol in ‘Big Little Lies’ leverde hem zijn rol in ‘Severance’ op. Hij heeft ook al eerder horrorfilms gemaakt (“Piranha 3D” iemand?), maar dit is hem die een regelrechte horror-sensatierit mag leiden. Een goede horrorfilm kan over zichzelf struikelen als de prestaties ondermaats zijn. Dat is hier verre van het geval. McCarthy weet het maximale uit zijn acteurs te halen.
Het voelt vaak alsof zoveel moderne horror een gimmick of een manier moet hebben om het naar een hoger niveau te tillen. ‘Horror als metafoor voor verdriet en trauma’ is een groot voorbeeld waar filmmakers de laatste tijd graag naar verwijzen. Het verfrissende aan McCarthy is dat hij alleen maar originele horrorfilms maakt met meeslepende verhalen die leuk zijn om naar te kijken. Hollywood gaat onvermijdelijk zijn talenten erkennen en voordat we het weten gaat hij veel grotere films maken. Voorlopig is het de moeite waard om van zijn kleine gruwelijke geneugten te genieten.
/Filmbeoordeling: 8 uit 10
“Hokum” ging in première op SXSW. De film draait op 1 mei 2026 in de bioscoop.
