Dit visuele onderzoek bracht Carl ertoe een selectie van afbeeldingen uit de collectie samen te brengen in een fotoboek: Statische beweging. Gepubliceerd door LL’edities en ontworpen door Lundgren+Lindqvisthercontextualiseert de publicatie deze gevonden beelden en moedigt kijkers aan er opnieuw naar te kijken. Los van hun utilitaire begin nodigen de foto’s uit tot nieuwe lezingen; soms absurd of humoristisch, dan weer verontrustend gewelddadig of erotisch”, vertelt Carl. “Hier kunnen ze op een alternatieve manier worden bekeken en kunnen er verschillende betekenissen ontstaan.”
Het is niet alleen de afwezigheid van instructies die de manier verandert waarop we naar deze afbeeldingen kijken. De strategische combinaties in het boek creëren een dialoog tussen niet-gerelateerde foto’s: een afbeelding die de juiste manier illustreert om een tafeltennisbatje vast te houden, wordt gecombineerd met een druktechniek die eruit ziet alsof deze is ontworpen om migraine aan te pakken. Absurde en opvallende combinaties, die nieuwe betekenissen creëren wanneer ze worden gecombineerd, waren iets dat heel natuurlijk “naar voren kwam door het volgordeproces van het boek zelf, waarbij bepaalde beelden op natuurlijke wijze hun plaats vonden en andere opzij werden gezet, om het verhaal en de algehele stroom te dienen”, delen ontwerpers Andreas Friberg Lundgren en Mónica Tomás van studio Lundgren+Lindqvist.
Voor de ontwerpers was de lay-out van het boek een intuïtief proces: “herinnering speelde een centrale rol, omdat bepaalde beelden gaandeweg in onze gedachten opdoken als ideale combinaties of contrapunten”, zegt Andreas. Ondanks de losse, flexibele structuur wilde het tweetal in het boek zoveel mogelijk variatie behouden. Het was belangrijk dat de inhoud van het boek “onderwerpen, gebaren, lichaamsdelen, geslachten, kleuren en lay-out” omvat, zegt Mónica, “zodat het boek dynamisch zou zijn en de diverse aard van het bronmateriaal zou weerspiegelen.”
Carls doel was verre van een rationeel raamwerk om deze beelden mee te leren kennen, het gevoel van ambiguïteit en tegenstrijdigheid te benadrukken dat hij in veel van de foto’s aantrof. In wezen geldt: hoe vreemder, hoe beter: “Toen ik met een beeld geconfronteerd werd, wilde ik mezelf afvragen: wat is hier aan de hand?”. Wat ooit dienst deed als infographics zou nu kunnen functioneren “als een index van de lichaamsgebaren”, besluit Carl. “Of fungeer als getuigenis voor de beperkingen van het fotografische medium. Het is aan iedereen om na te denken over alternatieve logica’s en betekenissen.”
