De veel bekritiseerde langzame betrokkenheid van Groot-Brittannië bij de oorlog in het Midden-Oosten zou voor Iran een speldenprik zijn geweest vergeleken met de aanval van de VS en Israël, waarschuwde een Britse deskundige.
Dithering PM Keir Starmer is aan beide zijden van de Atlantische Oceaan zwaar bekritiseerd vanwege het gebrek aan betrokkenheid van het land bij de openingsfase van het conflict om het terroristische Iraanse regime uit te roeien. Donald Trump schietend is hij “nee Winston Churchill“.
Zelfs als dit eerder had plaatsgevonden, beweren critici dat de “fundamenteel beperkte” arsenaal – na jaren van onderinvestering – er niet in zou zijn geslaagd de knop om te zetten.
Matthew Savill, directeur militaire wetenschappen bij RUSI, zei: “Dit wil niet zeggen dat de Britse inspanningen niet nauwkeurig en effectief zouden zijn geweest – maar dat de omvang van de beschikbare strijdkrachten een symbolische bijdrage zou zijn, in plaats van een beslissende bijdrage.”
Israël heeft in de eerste fase meer dan 200 gevechtsvliegtuigen losgelaten stakingen op Irandie meer dan 700 vluchten vloog. Ondertussen wordt aangenomen dat de VS er nog eens 200 hebben gebruikt.
Ter vergelijking: het totale aantal RAF Er zijn tussen de 140 en 150 Typhoons en F-35’s – en niet iedereen zal er klaar voor zijn frontlinie gevecht op elk moment.
Een andere potentiële bijdrage van Groot-Brittannië zou het gebruik van een aanvalsonderzeeër zijn geweest om Tomahawk-kruisraketten te lanceren.
Savill wees naar de Koninklijke Marine‘Verschrikkelijke’ beschikbaarheid van onderzeeërs van de Astute-klasse, de grootste en krachtigste aanvalsvaartuigen die doelen tot op een afstand van 1000 kilometer kunnen aanvallen.
Toch is er één in aanbouw, één wordt beproefd en vijf zijn in gebruik – waarvan er slechts één operationeel is, en die is naar Australië in januari.
In de afgelopen jaren is de uitdaging voor Groot-Brittannië, zo legde Savill uit, is dat de zichtbare aanwezigheid van de strijdkrachten in het Midden-Oosten is afgenomen – van onderfinanciering naar een focus op defensie in heel Groot-Brittannië. NAVO.
“(Dit) is het gevolg van de druk op het leger en de bewuste beslissing om elders prioriteit te geven, meest recentelijk in de ‘NAVO First’-benadering van de Strategische Defensie Beoordeling van 2025”, zei hij.
Hij voegde eraan toe: “Groot-Brittannië is een middenmoot stroom met beperkte middelen keuzes moeten maken.
“Er wordt vaak gezegd dat als je alleen maar een hamer hebt, alles op een spijker lijkt.
“Groot-Brittannië heeft geen hamer voor conventionele operaties; het heeft een scalpel, klein en nauwkeurig, die zorgvuldige keuzes vereist over waar deze moet worden gebruikt.
“In het geval van Iran roepen cheerleaders op tot betrokkenheid bij een oorlog waarin de belangrijkste coalitiepartner niet in staat is vast te houden aan een consistente grondgedachte, en onlangs Europese landen uitscheldt over hun gebrek aan focus op de Europese veiligheid.
“Het is daarom onduidelijk waarom Groot-Brittannië schaarse middelen zou moeten afleiden Europa dat zou niet doorslaggevend zijn en ook geen invloed hebben op een wispelturige Amerikaanse regering die ze niet nodig heeft.”
Savill gaf toe dat het land niet “inactief” heeft gezeten – contra-drone-eenheden lijken betrokken te zijn geweest bij het neerhalen van Iran drones terwijl hij Jordanië en Irak verdedigde.
Het komt als…
“Maar dit zijn speldenprikken tegen het bredere volume van Iraanse aanvallen die in alle richtingen gericht zijn”, zei hij.
“Het probleem is dat Groot-Brittannië een fundamenteel beperkt aantal verdedigingssystemen op de grond heeft, zowel qua aantal als qua bereik.
“Hoewel het een beroep kan doen op verschillende wapens gebaseerd op de Starstreak-raket, geschikt voor het bestrijden van drones, en op stoorzenders als onderdeel van het ORCUS-systeem, hebben deze een korte afstand (slechts een paar kilometer) en zijn ze bedoeld voor puntverdediging.”
Elke significante inzet zou de inzet van een groot percentage van de Britse gevechtsmacht vertegenwoordigen.
Savill voegde eraan toe: “Het is waarschijnlijk juist dat defensie prioriteit geeft aan defensieve acties en het beschermen van partners, terwijl acties van anderen mogelijk worden gemaakt die directe bedreigingen verminderen.
“Maar dit zal het noodzakelijk maken om openhartig te zijn over de grenzen van de Britse macht, en te beargumenteren dat wanneer ‘er iets gedaan moet worden’, er voorlopig iets door anderen gedaan moet worden.”
Dit komt op het moment dat HMS Dragon – een torpedobootjager van het type 45 – zijn reis naar het oostelijke Middellandse Zeegebied begon om zich aan te sluiten bij de Britse defensieve operaties in de regio – de laatste betrokkenheid van Britse militaire middelen.
Militaire schepen van bondgenoten daarentegen Griekenland En Frankrijk arriveerde binnen enkele dagen nadat Iran vergeldingsaanvallen in de Golf lanceerde.
Het oorlogsschip is in staat Iraanse drones en ballistische raketten voor de middellange afstand neer te halen.
Volgens de Royal Navy kan het ook acht raketten lanceren in minder dan tien seconden en tot zestien raketten tegelijk geleiden.
In de cockpit en hangar aan boord kan een Merlin-helikopter worden gehuisvest voor patrouillewerk, aanvallen en zoek- en reddingsacties.
De regering heeft ook aangekondigd dat zij een tweede schip, het landingsschip RFA Lyme Bay, voorbereidt op mogelijke inzet als de crisis zich verergert.
