Australische joden en anderen houden op zondag 14 december een wake in Tel Aviv voor de slachtoffers van de massaschietpartij op Bondi Beach.
Jerome Socolovsky/NPR
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Jerome Socolovsky/NPR
TEL AVIV, Israël – Een rabbijn met een steekvlam klimt op een schaarlift en wordt op een gigantische Chanoeka-menora gehesen.
“Ben je klaar!?” vraagt hij aan de kinderen die beneden verzameld zijn.
“Ja!” roepen ze in koor.
Rabbi Shaul Reizes gebruikt de steekvlam om de eerste, meest rechtse kaars aan te steken en leidt de kinderen en een menigte volwassenen die zich achter hen hebben verzameld op het Habima-plein in Tel Aviv bij het zingen van de Chanoeka-zegeningen.
Het was tijdens een ceremonie als deze, duizenden kilometers verderop in Australië, waar twee schutters zondag het vuur openden en doodden minimaal 16 personenonder wie een 10-jarig meisje en een overlevende van de Holocaust. De tragedie werpt een zware schaduw over het Joodse lichtfestival in Israël, waar mensen van alle leeftijden naar uitkeken – vooral dit jaar, aangezien er sinds oktober een staakt-het-vuren in Gaza plaatsvond. op één na alle gijzelaars meegenomen door door Hamas geleide militanten bij de aanval van 7 oktober 2023, zijn teruggegeven.
Een grote menora staat buiten de muren van de Oude Stad in Jeruzalem, klaar voor dagelijkse ceremonies om elke avond de kaarsen aan te steken.
Jerome Socolovsky/NPR
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Jerome Socolovsky/NPR
De orthodox-joodse Chabad-beweging steekt deze grote menora’s elk jaar aan in steden in Israël – en over de hele wereld. Reizes zegt dat wat de aanvallers deden op Bondi Beach in Sydney, Australië, daar niets aan zal veranderen.
‘Wat ze willen doen is meer duisternis in de wereld brengen, en we zijn er zeker van dat het onze missie nu, vooral deze nacht, is om meer licht in de wereld te brengen’, zei hij.
In Tel Aviv is het de eerste keer dat er grote publieke activiteiten plaatsvinden ter ere van de feestdag sinds de COVID-pandemie en de oorlogen die op 7 oktober 2023 begonnen.
‘Chanoeka is eigenlijk terug na een aantal jaren van annulering,’ zei Alice Eldar, terwijl haar peuter met een glowstick om haar heen danste en riep: ‘Chanoeka!’
Eldar zei dat ze blij was dat alles weer normaal werd en dat haar familie openbare menora-verlichtingsceremonies kon bijwonen en de traditionele met gelei gevulde donuts, genaamd sufghaniyot, kon kopen bij de bakkerijen in de stad.
“Het voelt alsof we het echt weer kunnen vieren”, zei Eldar.
Ze woont al zes jaar in Israël en hoorde over de aanval in Australië van haar moeder, die vanuit Londen belde om het haar te vertellen.
“Je ziet steeds meer van dit soort antisemitische aanvallen en dit gevoel van intense haat tegen Joodse mensen”, zegt Eldar, die niet Joods is maar haar kinderen volgens de traditie opvoedt. “Het is echt deprimerend.”
In veel landen, waaronder Australië en de Verenigde Staten, voelen Joden zich steeds kwetsbaarder, ondanks de toegenomen veiligheid buiten hun scholen en synagogen. In Israël zijn er aanvallen geweest door militanten – waaronder de door Hamas geleide aanval twee jaar geleden die de aanleiding was voor de oorlog in Gaza – maar veel Joden hier zeggen nog steeds dat ze zich veiliger voelen in een land waar de meerderheid hun geloof deelt, en ze lijken zich geen zorgen te maken over de afwezigheid van gewapende bewakers die op dergelijke locaties zijn geplaatst.
Vandaar de aanslag in Bondi Beach, waarbij twee politieagenten betrokken waren de 40 gewondenkan ervoor zorgen dat Australië een eng land lijkt voor mensen als de 28-jarige Raz Kahlon. Terwijl hij op zijn fiets Habima Square overstak, zei Kahlon dat hij hoopte ooit naar Australië te reizen om daar de strandcultuur te ervaren.
“Het was een van mijn dromen om naar Sydney te gaan om daar te surfen, om de nieuwe mensen te ontmoeten, om de mensen met een goede sfeer te ontmoeten”, zei hij, eraan toevoegend dat hij niet denkt dat hij nu zal gaan. Als je over de schietpartij hoort, is dat hetzelfde als ‘een groot ‘nee’ tegen het land krijgen’, zei hij.
Op korte loopafstand van het Habima-plein verzamelde zich om 22.00 uur een menigte op het Frishman-strand in Tel Aviv voor een wake ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de massale schietpartij in Australië. Ze staken herdenkingskaarsen aan, plaatsten deze in de vorm van een Davidster op de promenade en zongen een gebed voor de vrede.
Tijdens een wake in Tel Aviv voor de slachtoffers van de Australische aanval op Bondi Beach worden kaarsen neergelegd in de vorm van een Davidster, 14 december.
Jerome Socolovsky/NPR
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Jerome Socolovsky/NPR
Onder de vele Engelssprekenden daar hadden sommigen een accent uit Down Under.
“Ik vond het belangrijk dat ik vanavond kwam opdagen”, zei Ben Freeman, die uit Melbourne komt en een groot deel van de zondag doorbracht met het inchecken bij zijn vele vrienden en familieleden in Sydney om te zien of alles in orde was. Hij was opgelucht toen hij hoorde dat dat zo was.
Freeman zei dat hij opgroeide met antisemitisme in Australië. Maar de toename van de bedreigingen en het geweld tegen Joden en Joodse instellingen in eigen land werd gewoon te veel, zei hij, en leidde tot zijn besluit om naar Israël te verhuizen.
“Toen 7 oktober plaatsvond, veranderden de dingen enorm in Australië. En ik bleef nog een jaar rondhangen en besloot de draad op te pakken en naar een land te komen waar ik mezelf niet hoefde uit te leggen, en ik vrij kon zijn.”
Hij is het eens met de Israëlische premier Netanyahu, die zei deze week dat de Australische regering “niets deed om de verspreiding van antisemitisme in Australië te stoppen” ondanks een golf van aanvallen op Joden, waaronder brandstichting in synagogen, vandalisme van Joodse eigendommen en antisemitische beledigingen tijdens anti-Israël-bijeenkomsten. Netanyahu zei ook dat het besluit van Australië om een Palestijnse staat te erkennen ‘olie op het antisemitische vuur gooit’.
“Ik denk dat de reactie op 7 oktober erg teleurstellend was, van de Australische regering”, zei Freeman. “Om heel, heel eerlijk te zijn: het bloed kleeft aan hun handen.”
Eli Parkes, die tien jaar geleden naar Israël verhuisde, zei dat de Australisch-Joodse gemeenschap grotendeels bestaat uit mensen wier grootouders, net als de zijne, overlevenden van de Holocaust waren. Ze verhuisden naar Australië, zei hij, omdat ze zo ver mogelijk weg wilden van ‘het antisemitisme van de Oude Wereld’.
“En het komt niet veel verder dan Australië”, zei hij. ‘Toen we opgroeiden, dachten we dat we de gezegende Joden waren die daar niet allemaal mee te maken hadden. En helaas hebben de afgelopen jaren ons laten zien dat dat niet helemaal waar is.’
