Universal nam een bewonderenswaardig risico het herstarten van zijn universum van klassieke monsters voor de moderne tijd, maar het is niet de enige studio die oude plekken nieuw leven inblaast. Netflix versloeg Universal met de klap met een nieuwe Frankenstein-film, terwijl Warner Bros. de Bruid van Frankenstein in zijn greep heeft met een Bonnie en Clyde-achtige hervertelling geregisseerd door Maggie Gyllenhaal, De bruid, dit jaar verschuldigd. Warner stopt daar niet: het werkt ook samen met Blumhouse, een frequente medewerker van Universal, om The Mummy opnieuw op te starten.
Niet te verwarren met het nieuwe Mummie-vervolg Universal heeft gepland, Lee Cronin’s De mummie zal een veel donkerder oorsprongsverhaal vertellen, waarbij het roekeloze avontuur van de door Brendan Fraser geleide films wordt gecombineerd met huidtintelende horror. Cronin is de regisseur achter Kwaadaardige doden stijgen opdus we mogen verwachten dat zijn kijk op de Mummy-franchise dat ook zal zijn net zo verontrustend en grotesk. Ondanks het bovennatuurlijke onderwerp voelt deze film nu al tastbaarder en reëler aan dan de Mummies die ervoor kwamen. Cronin put uit een heel andere bron, maar dat zou wel eens een van de grootste problemen met deze franchise kunnen oplossen.
Volgens de officiële synopsis, Cronin’s Mama volgt het verhaal van een journalist (Jack Reynor) wiens jonge dochter (Natalie Grace) verdwijnt in de woestijn. Wanneer haar gemummificeerde lichaam acht jaar later wordt teruggevonden en het op wonderbaarlijke wijze reanimeert, “wordt wat een vreugdevolle hereniging zou moeten zijn, een levende nachtmerrie.”
Het is een slim uitgangspunt omdat het zo afwijkt het origineel Mama met Boris Karloff in de hoofdrol. In tegenstelling tot Frankenstein of Dracula, De mummie was niet gebaseerd op een roman, maar op een samensmelting van legendes uit Egypte. Er waren grote vrijheden nodig met betrekking tot de veronderstelde vloek van koning Tut, een verhaal dat het publiek in de jaren dertig fascineerde, om het verhaal te vertellen van een Egyptische hogepriester die in de moderne tijd tot leven komt, om vervolgens zijn macht te misbruiken om zijn lang verloren gewaande liefde nieuw leven in te blazen.
Dat verhaal heeft sindsdien elke Mummy-film geïnspireerd, van de avonturenfilms uit de jaren 90 tot en met 2011 de noodlottige reboot van 2017 met Tom Cruise in de hoofdrol. Uiteraard wordt er niet echt zorgvuldig omgegaan met de Egyptische cultuur, alhoewel het naar hun goden en praktijken gebaart om een soort authenticiteit te vervalsen. Hoewel vermakelijk genoeg, is er altijd een gevoel van onbenut potentieel geweest – of, in het slechtste geval, regelrecht oriëntalisme – dat de franchise tegenhield.
Lee Cronin laat de fantastische verhalen uit oudere Mummy-films achter zich.
Universeel
Cronin daarentegen lijkt oprecht geïnteresseerd in het onderzoeken van de minder bekende aspecten van het oude Egyptische leven, inclusief het hoe en waarom van mummificatie. “De authenticiteit doet er voor mij toe”, vertelde de regisseur onlangs IGN. “Een van de dingen waar ik erg trots op ben bij deze film, en ook bij de mensen die bij de film betrokken zijn, is dat we een echt authentieke Egyptische cast hebben en veel Arabisch spreken.”
De mummie zal die authenticiteit ook verbinden met een verhaal dat voor Cronin zelf authentiek aanvoelt: hij beschrijft de film als “een deel Poltergeist en één deel Zevenmaar door mijn lens.” Dat is veel om mee te jongleren, maar als dit bijna een eeuw oude pand in de moderne tijd wil overleven, kan een schok van nieuw leven de enige manier zijn om dat te doen.
