Door Joshua Tyler
| Gepubliceerd
Als mensen aan fantasy denken, denken ze maar al te vaak alleen aan familiefilms Harry Pottermaar het genre omvat meer dan kindvriendelijke tovenaars. Zwaard-en-tovenarij-films zijn vaak volledig volwassen geworden, waarbij enkele van de meest R-rated, over-the-top en extreem grafische scènes die ooit op het scherm zijn vastgelegd, verschijnen in films met magie en zwaarden.
Dit zijn de meest extreme van die films, niet gerangschikt op basis van hoe goed ze zijn, maar eerder op basis van de hoeveelheid grafische inhoud die ze bevatten.
9. Hooglander (1986)
We begonnen langzaam met een lichtere inzending, een beoordeelde R-film die iedereen zou moeten zien. Hooglander is een fantasie uit 1986, gebouwd op een eenvoudige manier: onsterfelijken dwalen door de geschiedenis, opgesloten in rituele gevechten waarbij de enige manier om te winnen onthoofding is.
In het moderne New York en door eeuwen van flashbacks leert Connor MacLeod langzaam de regels kennen van een geheime oorlog die al eeuwen aan de gang is, en die allemaal toewerkt naar ‘er kan er maar één zijn’. De film staat bekend om zijn stijl, Queen op de soundtrack, MTV montage en een iconisch schurkenoptreden van Clancy Brown.
Ondanks de R-rating en het veelvuldig onthoofden van het hoofd, Hooglander voelt gevaarlijker dan het in werkelijkheid is. Dat is een deel van zijn charme, maar het is ook de reden dat het onderaan deze lijst staat.
8. Valhalla stijgt (2009)
Uitgebracht in 2009, Walhalla stijgt volgt een stomme krijger die bekend staat als One-Eye terwijl hij zich door een somber, mythisch landschap van heidens geweld en religieuze waanvoorstellingen beweegt. Het verhaal is minimaal, bijna abstract, en evolueert van brute overleving naar iets dat dichter bij spirituele horror staat.
Hoofden worden vernield, lichamen uiteengereten en het lijden blijft op het scherm hangen. Er is geen muziek om het te verzachten, geen heroïsche omlijsting. De camera blijft dichtbij en dwingt je om elk lelijk moment te bekijken. Wreedheid is constant, en het is donker, modderig en smerig.
Het geweld is niet opwindend; het is straffen. Walhalla stijgt weigert verlichting. Het probeert je niet te vermaken; het probeert je te vermalen in modder, vuil en ellende. In die context is het moeilijk te beweren dat het een leuk horloge is, maar het verdient een plekje op deze lijst.
7. Barbaarse koningin (1985)
Barbaarse koningin volgt een krijgersvrouw wiens bloedbad op de huwelijksdag haar ertoe aanzet wraak te nemen op een overwinnende tiran. Het wordt geleid door vrouwen Conan knock-off, door en door, met een extra portie uitbuiting erbij.
Barbaarse koningin begint met brute aanvallen op een vrouw en gewelddadige veldslagen, en blijft dan halverwege achter, maar verzacht nooit de scherpte ervan. Dorpen branden, kleding wordt vaak uitgetrokken en de film pretendeert nooit dat deze wereld eerlijk of nobel is.
De door vrouwen geleide cast van de film maakt het een boeiender horloge dan waar het recht op heeft. Er is ook een vervolg, dat meer van hetzelfde oplevert. Het is discutabel wat het meest grafisch is; sommige mensen geven er de voorkeur aan Barbaarse koningin II.
6. Zwaar metaal (1981)
Zwaar metaal is een geanimeerde bloemlezing die uit beide bestaat sciencefiction en fantasiesegmenten, met elkaar verbonden door de Loc-Nar, een gloeiende groene bol die alles wat hij aanraakt bederft. Elk segment laat de kijkers kennismaken met een andere duistere wereld vol krijgers, demonen, buitenaardse wezensen kosmische wreedheid.
Er is niet één plot, alleen maar een prachtige parade van overdaad. Naaktheid en seksualiteit zijn constant en casual. Geweld is vrolijk en frequent. Ledematen vliegen rond, mensen smelten en lichamen stapelen zich op, allemaal gefilterd door animatie die de impact net genoeg verzacht om ermee weg te komen.
Zwaar metaal is puberaal en wreed, maar nooit volledig verontrustend. Het is te druk met plezier maken. Zo leuk dat het ook op onze lijst met de meest sexy sciencefictionfilms stond. Klik op de link om dat te bekijken!
5. De Noordman (2022)
De Noordman is een mythisch wraakverhaal, geworteld in de Noorse legende, over een prins die een staatsgreep overleeft en uitgroeit tot een wapen dat regelrecht op zijn oom is gericht. De plot is eenvoudig, maar de presentatie is er een van meedogenloos realisme
Dit is een wereld van bloed, ritueel en lot. Geweld is zwaar, fysiek en uitputtend; botten breken, kelen worden eruit gescheurd en lichamen worden behandeld als vlees. Seks bestaat, maar het is rauw en transactioneel, niet romantisch.
Regisseur Robert Eggers benadrukt rituele brutaliteit boven spektakel, waardoor elke moord opzettelijk en lelijk aanvoelt. De film geeft zich nooit over aan bloedvergieten alleen al vanwege de shock, maar hij snijdt ook nooit weg om je te sparen. De Noordman is brutaal zonder uitbuitend te zijn, waardoor het bovenaan deze lijst staat.
4. Conan de Barbaar (1982)
1982 Conan de Barbaar vertelt de oorsprong van een krijger, gesmeed door verlies, slavernij en geweld, die zich door een meedogenloze fantasiewereld beweegt die wordt geregeerd door sekten, krijgsheren en goden die er niets om geven. De plot is klassiek pulp: wraak, overleving en macht verkregen door kracht.
Conan, gespeeld door Arnold Schwarzenegger, neemt geweld serieus. Onthoofdingen, kruisigingen, martelingen en mensenoffers worden direct en zonder verontschuldiging getoond. Seks is informeel en frequent, verweven met de structuur van de wereld in plaats van als schandaal te worden behandeld.
De film is prachtig geregisseerd, met verbluffende cinematografie en heel weinig dialoog. Regisseur John Milius presenteert geweld eerder als lotsbestemming dan als spektakel. Het spektakel zit in de parade van mooie vrouwen die Conan tegenkomt. Dingen worden wild.
Vergeleken met latere films is het bloedwerk ingetogen, maar de bedoeling niet. Conan voelt zich gevaarlijk op een manier die moderne fantasy zelden doet, dus hij is hier. Het is misschien wel de vierde meest grafische film op deze lijst, maar als je je afvraagt welke van deze films de beste film is, dan is dat zeker het geval. Conan de Barbaar.
3. Doodstalker (1983)
Doodsstalker is pure low-budget zwaard-en-tovenarij-uitbuiting. Het plot is nauwelijks aanwezig: een eenzame krijger heeft de taak een kwaadaardige tovenaar te verslaan, magische artefacten te verzamelen en een tiran omver te werpen.
Wat de gaten opvult, is non-stop sleaze. De film is berucht vanwege seksueel geweld, terloopse wreedheid en een compleet gebrek aan morele interesse in zijn eigen karakters. Het is een viering van totale losbandigheid en huid, die nooit achterblijft of pauzeert.
Het is ook een beetje goedkoop, wat betekent dat het bloed er soms nep uitziet, maar de vechtchoreografie en de bereidheid van de film om er helemaal voor te gaan, maken dit goed. In een genre vol modder en bloed, Doodsstalker richt zich in plaats daarvan op wild, over-the-top, immoreel plezier.
2. Vlees + bloed (1985)
Twee films van regisseur Paul Verhoeven, Robocop En Sterrenschip Troopersstond op onze lijst met de meest grafische sciencefictionfilms. Het is dus logisch dat hij ook een film op deze lijst heeft staan. Verhovens Vlees + Bloed volgt een bende huurlingen die tijdens een meedogenloze middeleeuwse oorlog een kasteel veroveren en een edelvrouw meeslepen naar een wereld die wordt bepaald door overleving, verraad en rotting.
Er zijn hier geen helden. Wat de film ongeëvenaard maakt, is de uitgebreide weergave van menselijke wreedheid. Aanranding, pest, marteling, amputaties en terloopse moord worden botweg en zonder stilering of bloei getoond.
De man-vrouwrelaties worden afgeschilderd als transactioneel en vernederend. Geweld is plotseling en zinloos. Verhoeven ontdoet de romantische middeleeuwse fantasie en vervangt deze door vuiligheid en wanhoop. Elke scène voelt onveilig, hoewel de film eigenlijk niet zo bloederig of onnodig is als velen op deze lijst. Wat het grafisch maakt, is het gebrek aan moraliteit en barmhartigheid.
Vlees + Bloed is nihilistisch. Niets anders op deze lijst gaat zo ver, zo vaak, of met zoveel minachting voor het comfort van het publiek.
Maar er is één film die verder gaat, op alle manieren waarop deze dat niet doet.
1. Verovering (1983)
Verovering is een Italiaanse, hallucinante zwaard-en-tovenarij-nachtmerrie over een krijger die vecht tegen demonische krachten en een kwaadaardige tovenares in een woeste fantasiewereld. Het plot doet er nauwelijks toe. Waar het om gaat zijn de beelden. Deze film is doordrenkt van bloed, geweld en groteske effecten.
Het begint met een van de meest gruwelijke scènes ooit op film, waarin mooie naakte vrouwen uit elkaar worden gescheurd en opgegeten, en ze je elk onderdeel ervan laten zien. Dat is nog maar het begin van de film. Ledematen worden afgesneden, lichamen worden verminkt en magie manifesteert zich als fysieke corruptie.
Het geweld is expliciet, langdurig en vaak bizar. Intimiteit en lijden vervagen samen, waardoor een voortdurend gevoel van ongemak ontstaat. Het is chaotisch, lelijk en agressief gemeen. Lucio Fulci behandelt fantasie als horror en drijft de uitbuiting tot het uiterste.
Verovering moet bovenaan deze lijst staan.
