Wat zou jij doen voor al het geld van de wereld? Het idee van onmiddellijke rijkdom is voor de meesten van ons een vergezochte droom, maar voor Becket Redfellow van Glen Powell is het een zeer reële mogelijkheid. En het is er een waarvoor hij bereid is te moorden.
Hoe je een moord kunt plegengeschreven en geregisseerd door Emily de crimineel filmmaker John Patton Ford en losjes geïnspireerd door de Alec Guinness-komedie uit 1949 Vriendelijke harten en kronenlijkt op maat gemaakt voor ons huidige tijdperk van “eet de rijken” satire. Een hangdog-held die een bloedige, rechtvaardige baan door een obsceen rijke familie van bevoorrechte ondankbaren snijdt? Klinkt bevredigend! En in veel opzichten is dat ook zo. Maar Hoe je een moord kunt plegen bevindt zich in een vreemd tonaal dilemma, verscheurd tussen de zwartste zwarte komedie of een satire met een ziel. Het kiest ervoor om beide te zijn, en vervaagt als gevolg daarvan de scherpe randen van zijn zwart-komische uitgangspunt. Maar dankzij de charmes van Glen Powell en de ingebouwde voorkeur van het publiek tegenover de ultrarijken, Hoe je een moord kunt plegen slaagt erin grotendeels wegkomen met moord.
Er is iets ouderwets aan Hoe je een moord kunt plegendat bijna beat-voor-beat aanneemt Vriendelijke harten en kronen’ opvolgingsregels, ondanks dat deze plaatsvinden in het hedendaagse Amerika versus de 20e-eeuwse Britse aristocratie. Maar logische denkfouten vormen het brood en de boter van de film, als je eenmaal beseft dat de film werkt volgens de strengere regels van zwart-komische farces die typerend zijn voor de jaren ’60, zoals Dr. Strangelove of Val dood schat. Zoveel wordt duidelijk wanneer Becket zonder ook maar een veiligheidscontrole het losbandige kustgezelschap van de jongste Redfellow, Taylor (Raff Law), binnenwandelt en de dronken feestganger weet te verdrinken met een zorgvuldig geplaatst touw en anker.
Vanaf dat moment wordt Becket vrijwel van de ene op de andere dag een professionele moordenaar, waarbij hij steeds ingewikkeldere manieren bedenkt om zijn familieleden te vermoorden – of het nu gaat om het discreet vergiftigen van eiwitshakes, het infiltreren van privéluchthangars om wat lichte sabotage te plegen, of het maken van geïmproviseerde bommen. Het is allemaal niet te geloven, maar je begint er een keer in te geloven Hoe je een moord kunt plegen komt in een soort huurlingenritme terecht van de ene absurde moord na de andere, elke keer onderbroken door dezelfde belachelijke begrafenisstoet bijgewoond door Becket in weer een belachelijke undercoverhoed. Maar het is wanneer de film dit meedogenloos cynische tempo verlaat om te proberen wat inhoud en emotie in de procedure te injecteren, dat hij uit elkaar begint te vallen.
Margaret Qualley en Glen Powell hebben vaak het gevoel dat ze in een andere, veel duisterder noir-film zitten.
A24
Het probleem met Hoe je een moord kunt plegen is dat het zijn taart wil hebben en die ook wil opeten. Het wil een grens-nihilist-farce zijn, maar dat wil het ook gemeen zoiets als alle andere eet-de-rijk-satires die in de nasleep ervan zijn gevolgd Parasiet. Dit komt in de vorm van een zoete romance tussen Becket en de mooie middelbare schoolleraar Ruth (Jessica Henwick), de vriendin van een van zijn slachtoffers. Powell, terug in zijn vertederende oplichterstas die hij perfectioneerde in die van Richard Linklater Raak mensslaagt erin om de spil van de film serieus te maken, louter dankzij zijn charme, maar kan de ietwat slappe romance tussen Becket en Ruth niet volledig verkopen. Gecombineerd met Beckets onwaarschijnlijke voorliefde voor zijn hervormde oom Warren (Bill Camp, die een verrassend hart in een harteloze affaire injecteert), Hoe je een moord kunt plegen neemt een wat trage pauze Echt benadruk dat geld niet het antwoord op alles is… totdat de film weer aan de slag gaat en zegt dat dat misschien wel zo is.
Qualley, een en al getuite lippen en lange benen, is volledig opgesloten in de meer absurde kant van deze film en heeft vaak het gevoel alsof ze regelrecht uit een ‘hoe word je een femme fatale’-handleiding gelopen. Ze is een en al affect en kunstgreep, wat op spectaculaire wijze botst met de halfslachtige pogingen van de film tot sentimentaliteit. Topher Grace en Zach Woods spelen de arrogante Redfellow-brats goed, ook al is hun filmtijd kort. Ook Ed Harris voelt zich perfect gecast als de sinistere patriarch van Redfellow, hoewel hij eveneens onderbenut wordt. Je vraagt je af of Hoe je een moord kunt plegen het kluchtige karakter had beter kunnen worden verkocht als, zoals in de originele Britse film waarin Alec Guinness alle familieleden speelde, alle Redfellows door één acteur werden gespeeld.
Maar ondanks enkele pauzes en sentimentele omwegen, Hoe je een moord kunt plegen keert altijd terug naar het diep cynische – wat sommige kijkers mogelijk zou kunnen vervreemden in de hoop op een louterend ‘eat-the-rich’-moment. Maar het kijken naar een decennia oud verhaal, aangepast aan de moderne tijd, creëert een vreemd soort hoefijzereffect; soms komt de farce iets te dicht bij de realiteit. En misschien is dat wel het ware inzicht van Hoe je een moord kunt plegen: er valt niets meer te satiriseren als het echte leven vreemder is dan fictie.
