In de 21e eeuw worden superheldenverhalen vaak beoordeeld op hoe realistisch ze zijn – hoe ‘gruizig’, hoe duister, hoe ‘volwassen’. Het is nog nooit zo zichtbaar geweest als bij Batman. Tussen de opnames van Christopher Nolan in de Donkere Ridder trilogie en het nog steeds lopende duurt voorbij Matt Reeveshet lijkt erop dat de Caped Crusader is gebouwd voor de door Nirvana gescoorde, sombere toon van tragische flashbacks en uitgesmeerde eyeliner.
Maar ruim een halve eeuw geleden kozen de superheldenmedia voor een heel andere, maar net zo realistische aanpak. Het ging er niet om dat Bruce Wayne zich een echt persoon voelde, maar wat hij werkelijk was: een stripfiguur.
Batman afleveringen zouden gimmickachtig en cheesy worden, maar dat maakte deel uit van de onmiskenbare charme van de show.
Silver Screen-collectie/Moviepix/Getty Images
Batman ging in première op televisie in 1966 en ging van start met een aflevering waarin Batman (Adam West) en Robin (Burt Ward) het opnemen tegen The Riddler (Frank Gorshin). Dat zette de standaard voor de serie: elke week zou het dynamische duo het opnemen tegen een ‘Special Guest Villain’, variërend van de iconische, zoals Julie Newmar of Eartha Kitt als Catwoman, tot de obscure, zoals Ethel Merman als ‘Lola Lasagne’. Er zou een Bat-Gadget zijn, een soort plan waarbij een verlaten fabriek betrokken was, een beklimming van een gebouw dat horizontaal werd gefilmd, en een zorgvuldig gechoreografeerd gevecht met onomatopee, gecombineerd met titelkaarten. Eindelijk zou er een cliffhanger zijn, en die beroemde tijdlijn: “Same Bat-Time, Same Bat-Channel.”
Was het hokje? Absoluut. Was het low-budget? Lachwekkend. Maar het was betrouwbaar, populair, grappig en reproduceerde het overdreven gevaarlijke gevoel dat je krijgt als je jezelf volledig onderdompelt in een stripboek. Dit wordt alleen maar versterkt door de keiharde uitvoering van Adam West, waardoor het dansen van de “Batusi” aanvoelde als Shakespeare, en een steeds evoluerende selectie van oude Hollywood-spelers zoals Burgess Meredith, Cesar Romero, Vincent Price en Milton Verle als verschillende schurken.
De “speciale gastschurken” van Batman maakte elke aflevering interessant.
20e-eeuwse Fox/Kobal/Shutterstock
In de 60 jaar daarna Batman ging in première, de superheldenmedia namen een harde wending in het duister, maar het tij zou opnieuw kunnen keren. Recente werken, zoals De Fantastic Four: eerste stappen En Vredestichter, hebben geprobeerd het retro-stripgevoel en de belachelijkheid van de superheld Golden Era nieuw leven in te blazen, wat suggereert dat Batman misschien niet alleen een product van zijn tijd was, maar ook zijn tijd vooruit.
Het Marvel Cinematic Universe heeft het superheldenlandschap misschien voor altijd veranderd, maar het was Batman die het fenomeen echt creëerde. Zelfs als het niet dezelfde Bat-tijd is, is het nog steeds hetzelfde Bat-kanaal.
