Zullen astronauten in de verre toekomst ruimtepakken van welke aard dan ook nodig hebben? Kunnen we ons, op het punt waarop we draadloze verbindingen hebben voor koptelefoons, computers en talloze andere gadgets, een toekomstige datum voorstellen waarop de technologie van EVA-pakken zou kunnen worden vervangen door iets dat iets minder analoog is? In 1973, in de eerste aflevering van Star Trek: de animatieserie — “Beyond the Farthest Star” – de bemanning van de USS Enterprise wiegde iets dat ‘Life Support Belts’ heette in plaats van rechtopstaande ruimtepakken. In de 23e eeuw vervingen deze draagbare krachtvelden de behoefte aan omvangrijke ruimtepakken en verdwenen vervolgens uit de Trek-canon.
Maar nu, in de 32e eeuw, is het ruimtepak zonder pak terug. Hier is hoe Starfleet Academie heeft het krachtveld-ruimtepak teruggebracht in de vorm van iets dat ‘plasmaschilden’ wordt genoemd.
In Star Trek: Starfleet Academie, Aflevering 6: ‘Kom, laten we weggaan’ zowel het War College als de Starfleet Academy doen een gezamenlijke oefening die vreselijk misgaat. Een verlaten schip genaamd de USS Miyazaki presenteert een echte uitdaging voor de verschillende cadetten: kun jij de stroom herstellen op dit lang verlaten schip, en als je kunt, hoeveel van het schip kun je verkennen? Aan het begin van de aflevering wordt ons verteld dat de Miyazaki werd op drift gezet vanwege “een experimenteel warp-alternatief, genaamd de Singularity Drive.”
Kapitein Aké (Holly Hunter) legt het ruimteschipkerkhof uit Starfleet Academie.
Grootste+
Kortom, in de tijd van de Burn, toen Starfleet werd gebroken, werd de Miyazaki was een aantal alternatieven voor warpaandrijving aan het uitproberen, omdat alle warpkernen in de melkweg op dat moment waren geëxplodeerd. Deze gebaren in het duistere tussentijdperk van Starfleetwat gebeurde na de Burn, maar vóór de komst van de USS-ontdekking (via tijdreizen) in 3189. Momenteel Starfleet Academie speelt zich af rond 3195, waarbij de heldendaden van de bemanning van de Miyazaki ergens rond 3067.
Interessant is dat het bestaan met terugwerkende kracht van de Miyazaki in deze aflevering creëert een soort nostalgie in het universum naar de HOEST/TAS tijdperk van Star Trek. We vernemen dat de avonturen van de bemanning zijn omgezet in een stripserie genaamd Verhalen uit de grens. En in deze aflevering zijn panelen uit die strip zo gecodeerd dat ze heel erg lijken op de 23e-eeuwse klassieker Star Trek, ook al moeten we denken dat deze verhalen avonturen uit de 31e eeuw zouden hebben vertegenwoordigd. In zekere zin, Starfleet Academie zet het idee in de schaduw dat de Starfleet van de verre toekomst heel erg op de Starfleet van negen eeuwen geleden lijkt en zich gedraagt, en de reden hiervoor is dat een ramp in het hele sterrenstelsel een deel van de technologie heeft teruggedrongen, en dat hoopvolle propaganda Starfleet ertoe heeft aangezet zich te gedragen als een iets meer retroversie van zichzelf. Misschien.
Het minst voor de hand liggende resultaat van deze overlappende overlevering is retcon en TOS-gecodeerde nostalgie is het feit dat de aflevering ons ook een volledige herstart geeft van een baanbrekende technologie die Star Trek sinds de jaren zeventig niet meer heeft aangeraakt. In het begin van de aflevering, als de cadetten op het punt staan aan hun trainingsmissie te beginnen, wordt ons verteld dat iedereen ‘op plasma gebaseerde levensondersteuning’ gebruikt, ook wel ‘plasmaschilden’ genoemd. Caleb (Sandro Rosta) activeert de zijne door op zijn uniform te tikken, en het korte gloeiende gele effect doet denken aan de levensondersteunende gordels uit De animatieserie.
Maak je geen zorgen, Caleb (Sandro Rosta) heeft een persoonlijk krachtveld.
Hoe je een ademende atmosfeer binnen een krachtveld als dit kunt behouden, is nog niet volledig onderzocht. Maar het is duidelijk dat Starfleet in de 32e eeuw het idee heeft teruggebracht van EVA’s waarvoor geen EVA-pakken nodig zijn. Vanuit het oogpunt van de productie in de echte wereld betekent dit uiteraard dat acteurs geen ruimtepakkostuums hoeven aan te trekken voor verhaallijnen waarvoor normaal gesproken ruimtepakken nodig zijn. En vanuit canon-oogpunt betekent dit dat Starfleet nu vrij en duidelijk is om elke bizarre technologie uit de jaren van het wilde westen te gebruiken. De animatieserie.
Vandaag zijn het dus krachtveldruimtepakken. Zou het morgen een moment kunnen zijn waarop een ruimteschip een gigantische opblaasbare ballonversie van zichzelf kan maken als lokaas? Of misschien een gigantische kloon van Spock? Of roze tribbles? Op dit punt, als Starfleet Academie heeft enig gevoel, elk raar ding uit De animatieserie kan en moet vanaf nu worden opgenomen. Hier is de hoop.
