5 vergeten westerns uit de jaren 90 die vandaag de dag nog steeds standhouden

Sommige van de beste westerns aller tijden werden uitgebracht in de jaren ’90 – “Unforgiven”, “Dances with Wolves”, “Tombstone” en “The Quick and the Dead” om een ​​paar opmerkelijke voorbeelden te noemen. Het decennium bracht ook een aantal geweldige Weird Westerns voort, zoals ‘Back to the Future Part III’, ‘Ravenous’, ‘From Dusk Till Dawn’ en ‘Dead Man’. Kortom, de jaren ’90 lieten zien hoe divers het westerse genre werkelijk is, en de bovengenoemde films worden met recht als klassiekers beschouwd.

Dat gezegd hebbende, vlogen enkele van de beste westerns uit de jaren 90 onder de radar en bestaan ​​ze nu in de spooksteden van vervlogen tijden. Dus voor deze oefening gaan we een licht schijnen op enkele van de geweldige films die het nog niet verdienen om de zonsondergang tegemoet te gaan.

Van horrorthrillers tot opwindende actiefilms, deze lijst heeft iets voor de smaakpapillen van elk type westerse fan. Met dat in gedachten, pak je Stetson, schenk een shot whisky in (of welke drank je maar wilt) en maak je klaar om “yee-haw” te roepen terwijl je (hopelijk) geniet van een aantal geweldige westernfilms uit de jaren 90 die je misschien niet kent.

Iedere filmliefhebber kent de film filmografie van John Carpenterde legendarische genre-auteur achter klassiekers als ‘Halloween’, ‘The Thing’ en ‘Escape from New York’. Bovendien weet iedereen die bekend is met de achtergrond van Carpenter dat hij in de filmwereld terechtkwam met het doel westerns te maken. Hij moet nog een traditionele western regisseren, maar hij schreef mee aan het scenario voor het verrukkelijke ‘El Diablo’, een luchtige capriolen over een ontvoering in het Oude Westen.

Geregisseerd door Peter Markle, volgt “El Diablo” Billy Ray Smith (Anthony Edwards), een onderwijzer die op een missie begint om een ​​student te redden die is ontvoerd door de titulaire outlaw (gespeeld door Robert Beltran). Het enige probleem is dat Billy niet echt bedreven is in de kunst van het schieten, dus roept hij de hulp in van een ouder wordende scherpschutter, Thomas Van Leek (Louis Gossett Jr.), en zijn bemanning. Ga op een spannend avontuur over de grens.

“El Diablo” heeft een vergelijkbare opzet als zoveel andere westerns met een missie. Dat gezegd hebbende, geeft de door Carpenter geschreven film een ​​luchtigere draai aan eeuwenoude stijlfiguren, waardoor het een vermakelijk eerbetoon is aan de westerns van weleer. “El Diablo” is anders dan al het andere waaraan Carpenters naam is verbonden, maar het bewijst dat hij een veelzijdig en creatief talent is. Ik raad deze ook aan aan fans van De geannuleerde sciencefictionwestern van Bruce Campbell ‘The Adventures of Brisco County, Jr.’, aangezien beide projecten tonaal vergelijkbaar zijn en verliefd zijn op het genre.

Even terzijde: fans van Carpenter’s horrorfilm moeten ook ‘Vampires’, zijn ondergewaardeerde neo-western uit 1998, eens bekijken. De film is niet genoeg vergeten om op deze lijst te staan, maar hij wordt zeker ondergewaardeerd.

Scenarioschrijver Eric Red weet het een en ander over het maken van westerns. Hij schreef tenslotte mee aan de cultklassieker van Kathryn Bigelow horror-western hybride ‘Near Dark’ evenals verschillende romans over scherpschutters – vooral de serie “Joe Noose” is vermakelijk. Ongeacht in welk genre hij actief is, de verhalen van Red zitten vol actie en opwinding, dus nieuwe kijkers kunnen naar ‘The Last Outlaw’ gaan en een leuke shoot ‘em up verwachten.

In The Last Outlaw speelt Mickey Rourke de rol van Graff, een Zuidelijke soldaat die outlaw is geworden en voor dood is achtergelaten door zijn bende na een overval. Vastbesloten om wraak te nemen, bundelt hij zijn krachten met een andere bende en gaat op jacht naar de slechte, smerige verraders, maar het is een gevaarlijke tocht over de grens. De norse gevoeligheden van Rourke zijn geweldig voor een rol van dit soort, en hij wordt vergezeld door een sterke ondersteunende cast met onder meer Dermot Mulroney, Keith David, John C. McGinley, Keith David en Ted Levine.

Met verbluffende landschappen, moreel grijze karakters en momenten van bruut geweld was ‘The Last Outlaw’ schijnbaar ontworpen om de fantasieën van westerse filmliefhebbers te prikkelen. Bekijk deze als je van films als ‘The Wild Bunch’ houdt.

Als je houdt van neo-westerns die politiek geladen zijn, zoek dan niet verder dan ‘Clearcut’. Ryszard Bugajski’s met horror getinte bewerking van MT Kelly’s “A Dream Like Mine” vertelt het verhaal van Peter (Ron Lea), een blanke advocaat die een First Nations-voorbehoud vertegenwoordigt tegen het houtkapbedrijf dat zijn land wil vernietigen. Wanneer zijn pogingen mislukken, ontvoert en martelt een inheemse bewoner, Arthur (Graham Greene), de baas van het houtkapbedrijf in het hart van de onderdrukking, waardoor Peter in een moreel tegenstrijdige situatie terechtkomt.

“Clearcut” begint met een verhit protest, waarbij de inheemse bewoners bouwwerkzaamheden proberen te blokkeren die door hun land zullen scheuren. De politie is op volle sterkte en maakt graag gebruik van sterke tactieken, wat de toon zet voor een film die weinig onderbreking biedt van tot nadenken stemmende onderwerpen en intensiteit. “Clearcut” is geen prettige ervaring, maar de waanzin heeft wel een punt.

Vergelijkbaar met Jordan Peele’s ‘Get Out’, daagt ‘Clearcut’ de oprechtheid van zogenaamde bondgenoten uit. Als hij in de buurt van de Native-personages is, vertelt Peter hoe iemand moet boeten voor het onrecht dat gaande is. Hij zegt de juiste dingen, maar is hij bereid die woorden in daden om te zetten als het systeem faalt?

‘Clearcut’ roept een aantal complexe vragen op over moraal en rechtvaardigheid – hoe ver is te ver als het gaat om wraak nemen op echte systematische onderdrukking. Is geweld de oplossing? Wint iemand in deze situaties? De wereld was in 1991 nog niet klaar voor deze film en hij verdient meer erkenning.

Westerns met een wraakthema draaien vaak om benadeelde helden die bloedige vergeldingsmaatregelen eisen tegen de schurken die hen hebben onderdrukt. Dit culmineert meestal in een bloedige impasse waarbij kogels rondvliegen en kijkers catharsis kunnen ervaren in de gerechtigheid die wordt uitgesproken. John Badham’s “The Jack Bull” ziet zeker dat gerechtigheid wordt toegepast, maar het is naar de letter van de wet, en dat betekent gevolgen voor iedereen.

Het verhaal volgt Myrl Redding (John Cusack), een eenvoudige paardenhandelaar die aan de slechte kant komt te staan ​​van Henry Ballard (LQ Jones), een corrupte veehouder die hun grondgebied in Wyoming met ijzeren vuist bestuurt. Wanneer de handlangers van Ballard de gewaardeerde hengsten van Redding mishandelen, ontstaat er een reeks gebeurtenissen die tot talloze tragedies leiden.

“The Jack Bull” is een verhaal over de kleine man die wordt vertrapt door een corrupt systeem, en het is gemakkelijk om voor Redding te pleiten (vooral omdat Jones Ballard vakkundig zo verfoeilijk maakt). Dat gezegd hebbende, het is geen duidelijk wraakverhaal, aangezien het script van Dick Cusack gerechtigheid verkent door een genuanceerde lens. Ga hier niet op in in de verwachting van lichtzinnigheid of catharsis, maar u zult er voldoende stof tot nadenken aan overhouden.

Netflix’s stijlvolle en leuke “The Harder They Fall” is een opzettelijke ode aan de zwarte cowboys uit het Oude Westen, die zelden films over hen laten maken. Het is echter niet de enige film in zijn soort. Regisseur Mario Van Peebles had, in samenwerking met scenarioschrijvers Sy Richardson en Dario Scardapane, hetzelfde idee toen ze ‘Posse’ maakten.

In deze film keert een groep Afro-Amerikaanse soldaten, onder leiding van Jesse Lee (Van Peebles), terug naar Amerika in de nasleep van een ruzie met hun blanke kameraden tijdens de Spaans-Amerikaanse oorlog. Geladen nadat ze wat goud hebben gevonden, gaan de ex-soldaten naar een stad die voornamelijk wordt bevolkt door Afro-Amerikaanse burgers, terwijl ze onderweg hun oude baas, kolonel James (Billy Zane), ontwijken. Jesse is er ook op uit om een ​​stel KKK-gekken te vermoorden die hem in het verleden onrecht hebben aangedaan – en hij heeft speciaal voor hen gouden kogels ingepakt.

“Posse” is een vlezige shoot ‘em up die stijl, branie en persoonlijkheid uitstraalt – en kijkers hoeven niet lang te wachten tot de volgende actieset arriveert. Hoe het ook zij, de film wil de kijkers eraan herinneren dat zwarte cowboys in het leger hebben gediend, steden hebben gebouwd en op een belangrijke manier hebben bijgedragen aan de groei van Amerika. Maar bovenal is ‘Posse’ een geweldige tijd.