5 regisseurs die de Avatar-franchise van James Cameron zouden kunnen overnemen

James Cameron gaat door met het maken van zijn ‘Avatar’-films totdat de mensheid het interstellaire reizen daadwerkelijk heeft geperfectioneerd en ons eigen Pandora heeft gevonden om meedogenloos te koloniseren en te exploiteren. Waarschijnlijk. Tenzij hij dat niet doet. Dat is het ding met de beroemde filmmaker die fans (of ligt het aan mij?) vertederend ‘Big Jim’ of ‘Jimmy C’ noemen – net als we denken dat we hem door hebben, doet hij vervolgens iets volkomen onverwachts. Een atoombomfilm ontwikkelen, verteld vanuit Japans perspectief als reactie op ‘Oppenheimer’ van Christopher Nolan? Ga met God. Het delen van een co-regisseur met Billie Eilish voor haar aankomende concertfilm? Zeker, waarom niet!

Dit alles wil zeggen dat, na het voorspelbare succes van ‘Fire & Ash’, geen enkele persoon verbaasd zou zijn als hij Cameron opnieuw achter de camera zou zien springen in ‘Avatar 4’… maar wat als hij dat niet doet? De schrijver/regisseur heeft eerder het idee bekendgemaakt mogelijk niet de vierde en vijfde film regisseren iemand anders de regie laten overnemen. Hoe moeilijk dat ook voor te stellen is, gezien het feit dat elk frame van deze franchise aanvoelt als het product van de eindeloze fascinaties van één man, zijn er zeker al vreemdere dingen gebeurd. Zouden we liever hebben dat dit blockbuster-epos in handen blijft van de visionair die het in de eerste plaats heeft bedacht? Natuurlijk. Maar terwijl we wachten op nieuws over de toekomst van de sciencefictionserie, is het misschien de moeite waard om het potentieel van een ‘Avatar’ CE (Cameron Era) en ‘Avatar’ ACE (After Cameron Era) te overwegen.

Dus wie zou in dit hypothetische scenario degene kunnen zijn die het overneemt? We hebben een mix samengesteld van de meest logische kandidaten, droomscenario’s en misschien een paar donkere paarden. Wed nooit tegen Cameron, zoals het refrein luidt, maar twijfel ook niet aan onze magische 8-ball.

Er zijn mensen die besluiten het lot in eigen handen te nemen, en dan zijn er nog alle anderen. Beschouw James Wan als een grote speler in de eerste categorie, vooral in het licht van zijn meest recente opmerkingen. Terwijl hij de komende Peacock-serie ‘The Copenhagen Test’, die hij als uitvoerend producent produceerde, promootte, sprak de veelgeprezen horrorregisseur SchermRant en onthulde dat er één belangrijk stuk IP is dat hij graag in handen wil krijgen: “Ik heb ‘Avatar’ niet gedaan. Ja, als je een goede voor mij zou kunnen bedenken met James Cameron, dan zou ik daar graag een poging toe doen.”

Hoewel dat voor iedereen gemakkelijk te zeggen is, is deze specifieke keuze eigenlijk op meerdere niveaus zinvol. Wan heeft al aanzienlijke blockbuster-ervaring op zijn naam staan, omdat hij een grote rol heeft gespeeld bij het opstarten van franchises als ‘Saw’, ‘Insidious’ en ‘The Conjuring’. Zelfs zijn twee optredens met DC’s ‘Aquaman’ vergroten zijn geloofwaardigheid alleen maar verder – als er wereldwijd een reeks sollicitatiegesprekken moet plaatsvinden om een ​​opvolger voor de ‘Avatar’-troon te bepalen, hoeveel andere regisseurs kunnen dan bogen op oceaangebaseerde films? En milieubewuste films op hun cv zoals Wan? Beter nog, zijn bonafide horror zal vrijwel zeker een genregigant als Cameron aanspreken. Films als ‘Terminator’ en ‘The Abyss’ (en, durf ik het te zeggen, ‘Piranha II: Het paaien“) staan ​​niet eens zo ver af van de gevoeligheden van Wan. Je zou veel slechter kunnen doen dan iemand die weet hoe hij met verhalen op de grootste schaal moet omgaan, adembenemende actie levert en uit hetzelfde hout gesneden is als Cameron zelf.

Als iemand het recht heeft verdiend om zichzelf in de ‘Avatar’-ring te werpen, zou Wan bovenaan de lijst moeten staan.

In een ideale wereld zou een verhalenverteller die zo getalenteerd en gepassioneerd is als Chloé Zhao worden aangemoedigd om oprechte films te blijven maken, zoals de verpletterende nieuwe film “Hamnet” of “De Ruiter” (of haar nerdy interesses zoals manga volgen) – en dat allemaal zonder dat ze zich ook maar een beetje zorgen hoeft te maken over haar tenen in IP-gedreven producties. Maar dat is niet de wereld waarin we leven, ten goede of ten kwade, wat een grote bijdrage levert aan de verklaring van haar betrokkenheid bij de Marvel Cinematic Universe-inzending ‘Eternals’ in 2021. Toegegeven, sommigen beschouwen deze verdeeldheid zaaiende film misschien als een negatief punt in termen van de vraag of ze de nog grotere sprong naar een blockbuster op ‘Avatar’-niveau zou kunnen maken. Het is tenslotte dezelfde regisseur die sprak ooit in minder dan vleiende bewoordingen over haar ervaring met grote budgetten:

“‘Eternals’ had een onbeperkte hoeveelheid geld en middelen. En hier (met ‘Hamnet’) hebben we één straathoek die we ons kunnen veroorloven om Stratford te vervangen (…) ‘Eternals’ had niet veel beperkingen, en dat is eigenlijk best gevaarlijk.”

Dus hoe zou de grenzeloze, alles-is-mogelijke vrijheid van ‘Avatar’ ooit goed kunnen aflopen? Om te beginnen: zijn bewust van die potentiële valkuil kan al het halve werk zijn. Aan de andere kant valt niet te ontkennen dat Zhao’s interesses zeker goed aansluiten bij die van Cameron – kijk niet verder dan de pure gratie en empathie die ze biedt aan gemarginaliseerde personages in ‘Nomadland’, of haar vermogen om elk grammetje emotie uit het publiek te wringen in ‘Hamnet’ (wat, zo moet worden opgemerkt, ook een bijna spirituele relatie aanneemt tussen mens en natuur). Oprechtheid en ernst zijn praktisch de centrale principes van ‘Avatar’. Als ze er klaar voor is, zou Zhao een natuurlijke erfgenaam zijn van Camerons visie.

Als er één stelregel is waar deze sector zich aan houdt, dan is het deze: de veiligste gok is meestal de juiste. Mocht dit daadwerkelijk gebeuren en James Cameron de controle over zijn baby aan iemand anders overdraagt, dan zouden velen dit als een schande beschouwen volbracht feit dat Robert Rodriguez de volgende in de rij is. De in Texas gevestigde filmmaker heeft een productief oeuvre op zijn naam staan, nadat hij door de jaren heen talloze keren heeft samengewerkt met onder meer Quentin Tarantino, Frank Miller en zelfs Cameron zelf. Zijn ervaring met blockbuster-titels als ‘Sin City’, ‘The Mandalorian’ en ‘The Book of Boba Fett’, en zelfs de ‘Spy Kids’-films eindigen allemaal als punten in zijn voordeel. En misschien wel het meest relevant voor onze doeleinden hier: Rodriguez stapt in op “Alita: Battle Angel” nadat Cameron het met tegenzin opzij had gezet Het zou onmogelijk meer een proefrit kunnen zijn om hetzelfde te doen op ‘Avatar’.

Is dit de meest sexy of meest out-of-the-box uitkomst? Waarschijnlijk niet. Past dit materiaal perfect bij de specifieke gevoeligheden van Rodriguez als filmmaker? Bespreekbaar. Maar zou hij zo’n gigantische productie van begin tot eind kunnen begeleiden met minimale kopzorgen? Reken maar. Dat is des te meer reden om dit in ons achterhoofd te houden. Verbindingen, comfort en basiscompetenties gaan ver in deze branche, en het is gemakkelijk om je Disney-CEO Bob Iger voor te stellen, aarzelend na het vertrek van Cameron, die zijn melkkoe draaiende wil houden met de gemakkelijkste optie die er is – om nog maar te zwijgen van iemand die met de directe zegen van Cameron zou zijn gekomen.

Kijk, is dit waarschijnlijk de overduidelijk kiezen? Ja. Maakt dat ons er alleen maar meer van overtuigd dat dit het geval is? rechts kiezen? Ook ja. Het aantal Guillermo del Toro-projecten dat gedoemd is nooit het daglicht te zien, zou een hele Wikipedia-pagina kunnen vullen (in feite hebben ze dat ook gedaan), en daar is een hele goede reden voor. De eigenzinnige Mexicaanse auteur heeft carrière gemaakt door hoog te mikken, de meest ambitieuze schommelingen te nemen en een diepe en blijvende liefde te koesteren voor de meest onverwachte onderwerpen. Maar al te vaak overstijgt dat bereik het bereik van studiobestuurders die verlegen zijn om wapens, waardoor we verlangen naar wat er had kunnen gebeuren. Maar het wordt tijd om die trend te keren. Fantasiemonsters, geesten en demonische superhelden zijn slechts een voorproefje van zijn meest eclectische interesses… dus waarom zou je deze droom niet waarmaken en de torenhoge buitenaardse Na’vi van Pandora aan zijn oeuvre toevoegen?

Eerlijk gezegd is het te logisch om te negeren. Hij is al tientallen jaren de beste vriend van James Cameron (ze zitten zelfs samen in een geheime filmclub)wat betekent dat Cameron waarschijnlijk del Toro in vertrouwen heeft genomen – of op zijn minst heeft gebrainstormd over zijn ideeën voor de toekomst van ‘Avatar’. GDT heeft alle ervaring van de wereld met geavanceerde visuele effecten en het verleggen van grenzen tot het uiterste, van “Hellboy” tot “Pacific Rim” tot zijn bijna-ongeluk met “The Hobbit” (dat ons nog steeds ’s nachts wakker houdt). Na een reeks films met blanco cheques, zoals ‘The Shape of Water’, ‘Nightmare Alley’, ‘Pinocchio’ en ‘Frankenstein’, zou een relatief veilige gok als ‘Avatar 4’ precies kunnen zijn wat hij nodig heeft. En kom op, is er iemand anders die Camerons liefde voor niet-mensen zou kunnen overtreffen en de geilheid voor ons zieke mensen zou kunnen opwekken? Wij denken van niet.

Laat dit gebeuren, filmgoden!

Je kunt maar beter geloven dat we onze minst conventionele keuze voor het laatst hebben bewaard. Van alle tot nu toe genoemde filmmakers is Gore Verbinski de enige die bijna tien jaar lang geen speelfilm heeft geregisseerd – een reeks die hij eindelijk doorbreekt met de komende festivalhit ‘Good Luck, Have Fun, Don’t Die’. Van de laatste drie films die hij heeft uitgebracht, was er één een gezinsvriendelijke animatiefilm (Rango uit 2011), één van de grootste flops in de studiogeschiedenis (‘The Lone Ranger’), en de laatste was een weinig gezien horrorjuweel dat hem voor het grootste deel van 10 jaar in de gevangenis van de regisseur leek te brengen (het enorm over het hoofd geziene en onderschatte ‘A Cure for Wellness’). Dat is niet bepaald het trackrecord waar een studio op zou hopen van iemand die probeert de schoenen van James gekke Cameron te vullen, maar soms moet je de logica de deur uit gooien en voor de verandering naar puur instinct luisteren.

Kijk maar eens naar de onmiskenbare sterke punten van Verbinski als regisseur. Hij brak in 2002 door met ‘The Ring’, een meesterwerk van filmmaken op precisieniveau dat houdt stand tot op de dag van vandaag. “Rango” bracht hem als filmmaker op een uiterst zeldzaam terrein, wat bewees dat hij zowel live-action-elementen als de eisen van animatie aankan zonder ook maar één jota in gevaar te brengen. (Opdat we niet vergeten dat ‘Avatar’ eigenlijk kan worden gecategoriseerd als een geanimeerde, volledig VFX-filmfranchise.) En last but not least spreekt zijn baanbrekende werk aan de ‘Pirates of the Caribbean’-trilogie voor zich. Behalve misschien Gareth Edwards (zelf een VFX-artiest) en Cameron, zouden weinigen kunnen hopen te kunnen concurreren met Verbinski’s kennis- en begripsniveau als het gaat om de magie van technologie.

Mocht ‘Good Luck, Have Fun, Don’t Die’ een langverwachte comeback markeren, dan is Verbinski onze dark horse-kandidaat voor ‘Avatar 4’.