Als je het beu bent om naar Oscar-genomineerden en blockbuster-megahits te kijken, ben je hier aan het juiste adres.
Streamingdiensten zijn vooral goed in het op de hoogte blijven van de grootste films die je gezien moet hebben, maar ze hebben ook tal van functies die wat meer liefde verdienen.
Als experts op het gebied van streaming, Kijk met ons mee heeft een gids opgesteld voor de beste onderschatte films die je kunt vinden op platforms zoals HBOMax, Netflix en meer.
Onze eerste keuze is Meesteres Amerika, een eigenzinnige indiekomedie met in de hoofdrol Greta Gerwig En Lola-kerk.
Nieuwe studente Tracy (Lola Kirke) heeft moeite om zich aan te passen aan haar nieuwe leven in Barnard in New York City, en neemt daarom contact op met haar aanstaande stiefzus, Brooke (Greta Gerwig), die in de buurt woont. Tracy wordt verleid door Brooke, wiens vrije leven door Tracy als ambitieus wordt gezien. Terwijl de twee jonge vrouwen samen door de stad rennen, vindt Tracy plotseling creatieve inspiratie voor haar schrijven. Maar het loopt mis als Brooke ontdekt dat Tracy haar leven gebruikt als voer voor literair materiaal.
Gek, snel en warmhartig, Meesteres Amerika wordt geleid door twee sensationele en charismatische optredens van Gerwig en Kirke, gedragen door de typische scherpe maar zachte regie van Noach Baumbach. Hoewel niet helemaal vergelijkbaar met de eerdere samenwerking tussen Baumbach en Gerwig, Frances Ha, Meesteres Amerika is niettemin een fantastische samensmelting tussen de twee geliefden en artiesten die samen het scenario hebben geschreven. Baumbach brengt de natuurlijke charme van Gerwig naar voren naast het kenmerkende donkere gevoel voor humor van de regisseur.
Terwijl ze geniet van een romantisch uitje bij haar getrouwde vriend Richard’s (Kevin Janssens) luxe huis in de woestijn, Jen (Matilda Lutz) ziet haar excursie onderbroken door de onaangekondigde aankomst van Richards vreemde vrienden, Stan (Vincent Colombe) en Dimitri (Guillaume Bouchede). Hoewel de vrienden daar zijn om deel te nemen aan een ogenschijnlijk onschuldige jachttocht met Richard, nemen de spanningen tussen het viertal geleidelijk toe totdat de zaken dodelijk worden. Het leidt tot een schokkende gewelddaad waardoor Jen zich aan haar leven vastklampt. Maar als ze bijkomt, begint ze aan een zoektocht om wraak te nemen op haar kwelgeesten.
Vóór de Franse regisseur Coralie Fargeat hielp de Academy Award-genomineerde De stof, zij regisseerde deze efficiënte kleine wraakthriller die diende als een indrukwekkend speelfilmdebuut. Wraak ondermijnt stijlfiguren van de genres uitbuiting en verkrachting/wraak om een zeer aangrijpende feministische film te creëren die strak, stijlvol en onbevreesd is. Commandant geleid door Lutz, Wraak biedt een nieuw perspectief op een door mannen gedomineerd filmgenre.
Losjes aangepast van de gelijknamige roman uit 2016 van Iain Reid, Ik denk erover om dingen te beëindigen volgt een jonge vrouw (Jessie Buckley) die reist met haar vriend Jake (Jesse Plemons), op een besneeuwde, stormachtige nacht om zijn ouders te bezoeken (Toni Collette En David Thewlis) op hun landelijke boerderij. Tijdens de rit ernaartoe denkt de vrouw echter na over haar twijfels over hun relatie en of ze de zaken moet verbreken. Wanneer de twee arriveren, wordt hun schijnbaar onschuldige reis donker, surrealistisch en voortdurend transformerend.
Hoewel Ik denk erover om dingen te beëindigen Met een zeer onconventioneel en zelfs experimenteel verhaal is de film bij uitstek boeiend, omdat mysteries zich opstapelen bovenop mysteries, bovenop inconsistenties en vragen. Uiteindelijk zijn de talloze onbeantwoorde vragen die de film stelt minder belangrijk dan de stemming en sfeer die ze creëren, en de psychologische horror die zich voor de kijkers ontvouwt. Uiteindelijk, Ik denk erover om dingen te beëindigen is een volkomen unieke ervaring die je op de beste manier onrustig zal maken.
Een ruimteschip met de naam Verbond is op weg naar de planeet Origae-6 voor kolonisatie. Aan boord bevinden zich kolonisten en menselijke embryo’s in cryogene stilstand, maar wanneer een onverwachte zonnevlam het schip beschadigt, komen verschillende kolonisten om het leven. Een deel van de bemanning wordt wakker naast een androïde genaamd Walter (Michaël Fassbender), en tijdens reparaties verleggen ze hun koers naar een onbekende planeet wanneer ze een menselijke uitzending ontdekken. De planeet is de thuisbasis van de enige overlevende van de rampzalige gebeurtenissen Prometheus missie van jaren geleden, David (Fassbender), maar noch hij, noch de planeet is zo gastvrij als ze lijken.
Beide Ridley Scott‘S Vreemdeling prequels worden enorm onderschat, maar misschien nog wel meer Buitenaards: Verbond, die erin slaagt veel donkerder, griezeliger, gewelddadiger en ook grappiger te zijn dan Prometheus. Tussen beide films door doet Scott uitstekend werk door de wereld en de kennis van het origineel uit te breiden Vreemdeling films en de oorsprong van de angstaanjagende Xenomorph, met fantastische cinematografie, productieontwerp en gevoel voor atmosferische horror. Bovendien is Fassbenders dubbele optreden als David/Walter een raar en erotisch geladen wonder.
Oplichters Theresa (Debra Vleugelspeler) en Robert(Richard Jenkins) hebben hun tijd als ouders doorgebracht met het trainen van hun enige dochter, Old Dolio (Evan Rachel Wood), om zich een weg door het leven te zwendelen en op te lichten, terwijl ze haar meer als medeplichtige dan als hun kind behandelt. Nadat Old Dolio en haar ouders een oplichterij met verloren vliegtuigbagage hebben bedacht, ontmoeten ze een charmante jonge vrouw genaamd Melanie (Gina Rodriguez). Hoewel Melanie graag meedoet aan de plannen van de familie, verandert haar betrokkenheid uiteindelijk het leven van Old Dolio voor altijd.
Streamingabonnees zullen in april veel te zien hebben, en het kan een aantal serieuze tijdmanagementvaardigheden vergen om alles goed te vangen. Netflix en Apple TV debuteren respectievelijk met nieuwe seizoenen van Beef en Your Friends & Neighbours. Ondertussen brengt Prime Video The Boys na vijf seizoenen tot een einde. Hulu (…)
Trouw aan de regisseur Miranda juli’s kenmerkende afwijkende stijl, Kajillionair is een vreemde maar betoverende komedie-dramafilm die tegelijk verdrietig, grappig en diep oprecht is. De film wordt geleid door een bijzondere uitvoering van Wood, en haar monotone, uitgestreken karakterisering slaagt erin prachtig te combineren met Rodriguez’ parmantige, meer naturalistische vertolking. Wood overstijgt de karikatuur en creëert een karakter dat diep menselijk is in een bitterzoet verhaal over de behoefte aan verbinding.
